Πέρασαν σχεδόν 5 μήνες από το τελευταίο μου ποστ. Στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας μεσολάβησαν δύο "σωτηρίες" σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αμέτρητοι φόροι, καθημερινές απεργίες και κινητοποιήσεις κάθε είδους και φαντασίας και στην ουσία μια όλο και πιο γενικευμένη στασιμότητα, απραξία και ανασφάλεια. Είναι πια συνηθισμένο για τον καθένα μας ότι κάθε μέρα που ξημερώνει είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Είναι πια δεδομένο για όλους ότι η έξοδος από αυτήν την πρωτόγνωρη κρίση έχει δρόμο μακρύ, ανυπολόγιστα επώδυνο και πάντοτε χωρίς εξασφαλισμένο αποτέλεσμα.
Βασική αιτία για αυτή την κατάσταση προφανώς και παραμένει το ημιθανές πολιτικό σύστημα της χώρας, του οποίου τα κέντρα αποφάσεων, όχι μόνο εξακολουθούν να μην αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν πια να ασκούν πολιτική με τον τον τρόπο που την ασκούσαν μέχρι τώρα, αλλά δίνουν μάχη επιβίωσης με νύχια και με δόντια προσπαθώντας να σταθούν στα πόδια τους την επόμενη μέρα. Σε αυτή τους την λυσσαλέα προσπάθεια εκθέτουν ανεπανόρθωτα το σύνολο της κοινωνίας των πολιτών στο εξωτερικό και δημιουργούν την σταθερή πια στην Ευρώπη εντύπωση των "Ελλήνων τεμπέληδων" που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, που δεν θέλουν να χάσουν τα κεκτημένα 10ετιών, πράγμα που φυσικά έχει σαν επακόλουθο να σκληραίνει η στάση των υπόλοιπων Ευρωπαίων απέναντι μας.
