Λυπάμαι για το Ναύπλιο, για τον Τάσο, για τα παιδιά μου...

Τάσο χάσαμε! Γιάννη χάσαμε! Μπάμπη και Κώστα και Κώστα χάσαμε! 

Και τώρα ήρθε η ώρα να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Ακούω πολλά γύρω μου για το τι συνέβη, ποιος και τι έφταιξε και δεν ξερω αν πρέπει να γελάσω, να κλάψω ή να βρίσω! Διαβάζω το άρθρο του καλού φίλου Γιώργου Γαβρήλου και αναρωτιέμαι : αλήθεια πιστεύεις ρε Γιώργο ότι αυτό το κόμμα που λέγεται ΠΑΣΟΚ θα αναλάβει τις ευθύνες του? Πιστεύεις πραγματικά ότι αυτοί που το εκπροσωπούν, που το καθοδηγούν, που "εξουσιάζουν" στην περιοχή μας, θα αναλάβουν και αυτοί τις δικές τους?  Έχεις ελπίδα ότι νοιάζονται? Η μήπως τρίβουν τα χέρια τους κάτω απο το τραπέζι, πίσω από τις κλειστές πόρτες των πολιτικών τους γραφείων? Πότε το έκαναν στο παρελθόν για να το κάνουν τώρα?

Και για του λόγου το αληθές, διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα:

" ... Η Αργολίδα είναι ένα τρανό παράδειγμα. Ακρως συντηρητικός νομός εδώ και χρόνια, τουλαχιστον με βαση τα εκλογικά αποτελέσματα. Σε καθε εκλογική διαδικασία έχουμε ίντριγκες και συντροφικά μαχαιρώματα, περίεργες συμμαχίες και πάντα σε βαρος του τόπου. Ενας νομός με τη μισή σχεδόν ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Ελλαδας στη γή του, με τη μισή και παραπάνω παραγωγή εσπεριδοειδών της Ελλάδας , πνίγεται στη μιζέρεια, στην κουτοπονηριά και την αναισθησία των άχρηστων πολιτικών που αναδεικνύει εδώ και δεκαετίες. Ο τουρισμός αναπτύσεται ακόμη αυθαίρετα με όρους της εποχής της χούντας, τα πορτοκάλια θάβονται, το λαδι δεν τυποποιείται και δεν εξάγεται, οι αρχαιολογικοί χώροι μένουν αναξιοποίητοι, ουτε σκεψη για εναλλακτικές μορφές τουρισμού και καλιεργειών, έξω πάντα απο όλα τα ευρωπαικά προγράμματα για αυτά τα θέματα, ένα λιμάνι στο Ναύπλιο, όπου τα κρουαζιερόπλοια αράζουν απέξω, ένα Μπουρτζι που εγώ προσωπικά έχω πάει μονο μια φορά στα 15 χρόνια που είμαι εδώ για να δώ μόνο τσουκνίδες και σκουπίδια, μια παραλία της Καραθώνας χρόνια αναξιοποίητη, μπλεγμένη στα διχτυα του ΕΟΤ και των τοπικών συμφερόντων. Μια πόλη που ακόμη το νερο της δεν πίνεται, ένας ολοκληρος νομός χωρίς εγκεκριμένο χώρο ταφής απορριμμάτων και πορτοκαλιών, μια Ερμιονίδα , όπου διάφορα συμφέροντα της Αθήνας χτίζουν αυθαίρετα όπου βρούν και χωρίς κανένα σεβασμό στο περιβάλλον."

Αυτά έγραφα τον Ιούνιο του 2004 σε ένα email μου (δεν έχει σημασία σε ποιον)! Θα μπορούσε ή όχι να γραφεί και σήμερα? Τι έχει αλλάξει αλήθεια στο παραμικρό? Πέστε μου έστω μια λέξη να την αλλάξω για να είναι επίκαιρο! Μια μόνο! Άρα το κόμμα , το ΠΑΣΟΚ είναι το πρόβλημα μας? Η ο κακός μας ο καιρός?

Ε λοιπόν δεν μας φταίει το ΠΑΣΟΚ ... το κάθε κόμμα. Γιατί το ΠΑΣΟΚ και το κάθε κόμμα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Εμείς δεν επιλέγουμε? Εμείς δεν εκλέγουμε και εκλεγόμαστε? Εμείς δεν "δίνουμε εντολές"? Λευκές επιταγές? Τώρα από ποιον ζητάμε τα ρέστα? Από αυτόν που εξουσιοδοτήσαμε να μας καθοδηγεί? 

Και μια και μιλάμε για την τοπική αυτοδιοίκηση, τον ύψιστο βαθμό - υποτίθεται - συμμετοχής των πολιτών, γιατί εκχωρούμε ατομικά και κοινωνικά μας δικαιώματα σε κόμματα και ...αποκόμματα? Γιατί δεν παρεμβαίνουμε εμείς απευθείας σαν πολίτες στα κοινά? Γιατί δεν απαιτούμε την πραγματική συμμετοχή μας στα θέματα που μας αφορούν? Γιατί ανεχόμαστε σε αυτό το ρημάδι το κόμμα να μην  εφαρμόζονται ποτέ όσες "κομματικές, δημοκρατικές" διαδικασίες εξαγγέλονταν περί έγκαιρης, δημοκρατικής και διαφανούς επιλογής υποψηφίων? Γιατί ανεχόμαστε ξανά και ξανά τους "αλεξιπτωτιστές" υποψήφιους? Τους περιφερόμενους υποψήφιους? Τους τυχοδιώκτες και τις ανίερες συμμαχίες?

Γιαυτό εγώ δεν θα κάνω κριτική εκ του ασφαλούς και εκ των υστέρων, ούτε θα ρίξω την ευθύνη στους άλλους και στα ...άλλα! Εγώ - και πιστεύω ο καθένας μας - πρέπει να αναλάβω την ευθύνη που μου αναλογεί! Και η ευθύνη αυτή είναι σημαντική : δεν κατάφερα να συμβάλλω στον μέγιστο βαθμό, ώστε να μη χαθεί μια χρυσή ευκαιρία για την πόλη μου να αλλάξει, όχι απλά δημοτική αρχή, αλλά ουσιαστικά πορεία προς το μέλλον. Δεν κατάφερα να συμβάλλω ώστε να συσπειρωθούν όλες εκείνες οι δυνάμεις και οι πολίτες που θα μπορούσαν εύκολα να πετύχουν κατι τέτοιο. Δεν κατάφερα να πείσω τόσο τους συντρόφους μου όσο και τους συναγωνιστές μου και συμπολίτες, ότι αυτή η δημοκρατική συσπείρωση ήταν εφικτή περισσότερο από ποτέ αυτή τη φορά και μπορούσε να στηριχτεί σε πολιτικές επιλογές κύρια και όχι σε πρόσωπα. 

Δεν κατάφερα να πείσω πως τα προβλήματα της πόλης, αυτής της πανέμορφης πόλης, είναι τέτοια που δεν σηκώνουν ούτε κομματικούς ανταγωνισμούς, ούτε προσωπικές φιλοδοξίες. Δεν κατάφερα να επιβάλλω τη σημασία που έχει η πραγματική συμμετοχή του κάθε πολίτη στις αποφάσεις που τον αφορούν, στην πράξη και όχι στα λόγια. Δεν μπόρεσα να γίνει αποδεκτό πως η επιλογή αλλαγής για αυτήν την πόλη δεν ήταν επιλογή άμεσου ατομικού ή κοινωνικού συμφέροντος απλά, αλλά μια επιλογή ζωής για τα παιδιά μας. 

Και αυτά που εγώ τώρα γράφω σε πρώτο πρόσωπο, ας τα σκεφτούμε όλοι μας κι ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας! Κι ας κάνουμε ένα βήμα πίσω. Εμείς αποτύχαμε! Τέτοιες ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται κάθε μέρα. Εμείς αποδείξαμε περίτρανα ότι δεν έχουμε τα κότσια να τα βάλουμε ούτε με τα καθε λογής μικρά και μεγάλα κατεστημένα, ούτε με τη συναλλαγή και τη ..."νύχτα". Εμείς δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις γιαυτο το αποτέλεσμα. Και δέστε τι καταφέραμε! Εμείς ! Ναι Εμείς! Οι opinion makers! Δέστε αυτό το δημοτικό συμβούλιο που θα μας διοικεί τα επόμενα χρόνια! Δέστε και πέστε μου! Έχετε καμιά ελπίδα για κάτι καλύτερο? Γιατί δεν είναι απλά ποιος κέρδισε! 

Λυπάμαι λοιπόν πολύ για την πόλη μου! Λυπάμαι παρα πολύ! Κι αν πραγματικά θέλουμε να μας ξαναδοθεί σύντομα μια ευκαιρία, πρέπει να δουλέψουμε από σήμερα κι όλας. Όλοι. Χωρίς ενδοιασμούς, απωθημένα, φιλοδοξίες και κουτοπονηριά. Εγώ θα το παλέψω, αλλά  -συγχωρέστε με - δεν είμαι πια αισιόδοξος.

Και μια τελευταία κουβέντα για την προσωπική μου επιλογή, για την οποία προφανώς και αναλαμβάνω όλη την ευθύνη. Τον Σαλεσιώτη τον εκτιμώ σαν άνθρωπο, σαν επιστήμονα και σαν πολιτικό πρόσωπο.  Μπορεί σε πολλούς να μην αρέσει, μπορεί να τους χαλάει τη σούπα, μπορεί να έχει κάνει και λάθη που έγω πρώτος δεν του τα συγχωρώ, αλλά  - σύντροφοι μου , σε εσάς το λέω κυρια - ο Τάσος ξελάσπωσε αυτό το κόμμα στα δύσκολα στην Αργολίδα όσες φορές αυτό τον κάλεσε. Ο Τάσος κόντεψε να ανατρέψει στις τελευταίες βουλετικές εκλογές τους πάγιους συντηρητικούς συσχετισμούς στην Αργολίδα. Και τούτη τη φορά, αν δεν υπήρχαν οι "γενίτσαροι" , οι "φιλόδοξοι" και το επίμονο "διαίρει και βασίλευε" κάποιων άλλων πάλι θα ξελάσπωνε. Γιατί μόνο κάποιος σαν τον Τάσο θα μπορούσε να κοντράρει όλο αυτό το απίστευτο κατεστημένο της λαμογιάς και της αντιπαροχής. Λυπάμαι λοιπόν και για τον Τάσο, γιατί άξιζε μια τέτοια επιτυχία και ξέρω πως αυτή τη φορά θα συνέβαλλε ουσιαστικά στην αλλαγή στην πόλη.

Τώρα θα μου πείτε "κι αν ο παππούς είχε ρόδες, θάταν πατίνι". Λοιπόν αγαπητοι μου συμπολίτες, ένθεν και ένθεν. Πολύ φοβάμαι πως πολύ γρήγορα θα αναζητήσουμε ξανά Σαλεσιώτηδες της τελευταίας στιγμής να μας σώσουν! Και θα ζητοκραυγάζουμε πάλι που θα παρουσιαστούν απο το πουθενά ... λαϊκοί σωτήρες αυτής της πόλης. Αλλά θάναι αργά. Πολύ αργά πια. 

Με τις υγείες μας! 

Προχτές εκλέξαμε. Την άλλη Κυριακή επιλέγουμε!

Πολλοί φίλοι και συμπολίτες μου αναρωτήθηκαν γιατί επέλεξα τη σιωπή - αν και προκλήθηκα - σε όλη την προεκλογική περίοδο μέχρι σήμερα, παρότι συμμετείχα ενεργά και ως υποψήφιος σε αυτή την εκλογική διαδικασία με το συνδυασμό του Τάσου Σαλεσιώτη. Όσοι με ξέρουν καλά, θεωρώ πως κατάλαβαν το γιατί. Η άποψη μου για την αλλαγή στο Δήμο με την επίτευξη της ευρύτερης δυνατής συνεργασίας όλων των εκείνων των δυνάμεων που πίστευαν σε αυτήν ήταν εδώ και καιρό δημόσια γνωστή. 

Είχα διατυπώσει τότε - τον περασμένο Απρίλιο - την εξής συγκεκριμένη άποψη:

" Σε αυτή τη βάση, η όποια συζήτηση αυτή την ώρα για πρόσωπα που θα μπορούσαν να τεθούν επικεφαλής, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και δεν συμβάλλει θετικά στην όλη προσπάθεια. Προέχει αυτή τη στιγμή η πολιτική σύγκλιση όλων των δυνάμεων που συμφωνούν στη δημιουργία ενός ενωτικού ψηφοδελτίου. Αυτό σημαίνει ότι άμεσα πρέπει να γίνουν δημόσιες συζητήσεις και στρογγυλά τραπέζια πάνω σε συγκεκριμένα θέματα που απασχολούν την πόλη, να κατατεθούν προτάσεις και να διαμορφωθεί ένα ολοκληρωμένο "πρόγραμμα αλλαγής για την πόλη".

Δυστυχώς αυτό δεν έγινε εφικτό πριν τις εκλογές. Όμως είχαμε μια σημαντική εξέλιξη: το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε, έστω και τοπικά, να κατεβάσει επίσημο υποψήφιο έναν καταξιωμένο άνθρωπο της αυτοδιοίκησης, τον Τάσο Σαλεσιώτη. Η δική μου στάση ήταν προφανής και δεδομένη : στήριξα με όλες μου τις δυνάμεις αυτή την πρωτοβουλία, γιατί πίστευα και πιστεύω πως η αλλαγή στην πόλη μπορεί να έρθει μόνο με την πρωτοβουλία του βασικού πόλου της δημοκρατικής παράταξης που είναι ο χώρος του ΠΑΣΟΚ και με την παρουσία ενός ισχυρού και έμπειρου υποψήφιου. 

Τα γεγονότα επιβεβαίωσαν του λόγου το αληθές. Ο Σαλεσιώτης κατάφερε αυτό που δεν κατάφεραν πολλοί εδώ και 25 ολόκληρα χρόνια στο Ναύπλιο. Μπήκε στον δεύτερο γύρο και διεκδικεί το Δήμο με αξιώσεις τη δεύτερη Κυριακή. Αν και με όχι συσπειρωμένο το σύνολο της κομματικής βάσης, πέτυχε αυτό που πολλοί πριν λίγο καιρό θεωρούσαν ακατόρθωτο. Να αμφισβητεί την παντοκρατορία Αναγνωσταρά και να αποτελεί τον κυριάρχο πόλο της αλλαγής στα δημοτικά πράγματα.

Πέντε ημέρες πριν την επαναληπτική εκλογή θα ήταν πολυτέλεια να ασχολούμαστε με το πως και γιατί  κάποιοι επέλεξαν συνειδητά και προκλητικά την συμπαράταξη με τη "συναλλαγή", κάποιοι άλλοι ξέχασαν το τελευταίο διάστημα  τον πραγματικό αντίπαλο και εξάντλησαν την κριτική τους σε λάθος στόχο (και αυτό το πλήρωσαν εν μέρει στα αποτελέσματα) και κάποιοι τρίτοι μοίραζαν τα "κουκιά" σε όλα τα στρατόπεδα, στη λογική του "διαίρει και βασίλευε".  Το αποτέλεσμα της κάλπης ήρθε να αποδείξει σε όλους ότι ναι, η αλλαγή στο Δήμο είναι περισσότερο από ποτέ ρεαλιστική. Μια ισχυρή πλειοψηφία που φτάνει το 60% των ψηφοφόρων απαιτεί αλλαγή στο Δήμο!

Τώρα είναι η ώρα της ατομικής ευθύνης του καθενός μας αλλά και της συλλογικής ευθύνης της κοινωνίας των πολιτών να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Τώρα είναι η ώρα των πολιτών να επιλέξουν και να απαιτήσουν αλλαγή πορείας στην πόλη. Οι "υποχρεώσεις" και οι "δεσμεύσεις" ολοκληρώθηκαν. Οι "συναλλαγές" και οι "αντιπαροχές" εξαντλήθηκαν. Τώρα επιλέγουμε - και αυτό καλώς ή κακώς επιτάσσει η παντοδυναμία που δίνει στο Δήμαρχο το νομοθετικό καθεστώς - την ηγεσία της πόλης. Τα κριτήρια της επιλογής είναι απλά και συγκεκριμένα:

• Επιλέγουμε τον άριστο και τον ικανό! Και η επιλογή είναι εύκολη. Ανάμεσα σε ένα Δήμαρχο που υπήρξε ανύπαρκτος 8 χρόνια και σε έναν Νομάρχη που κατάφερε σε 4 χρόνια να κάνει όσα δεν έκαναν άλλοι σε δεκαετίες, η επιλογή είναι προφανής.
• Επιλέγουμε τον έμπειρο. Ανάμεσα σε έναν Δήμαρχο που "κατάφερε", σε εποχές παχιών αγελάδων, να μην ολοκληρώσει ούτε ένα σημαντικό έργο στο Δήμο και να τον αφήνει καταχρεωμένο και έναν άνθρωπο που είναι ταγμένος στην αυτοδιοίκηση εδώ και 30 χρόνια με καταλυτική συμβολή σε πολλά και σημαντικά έργα στην ευρύτερη περιοχή, όπως το λιμάνι και τα έργα του Αναβάλου, η επιλογή είναι πάλι προφανής.
• Επιλέγουμε αυτόν που σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, σε μια εποχή που οι δημόσιες δαπάνες θα περιοριστούν σημαντικά, μπορεί να κυβερνήσει αυτή την πόλη με γνώση και θέληση και να την κρατήσει ζωντανή, απέναντι σε κάποιον που κατασπατάλησε δημόσιο χρήμα χωρίς να αφήσει ένα στοιχειώδες έργο. 
• Επιλέγουμε τέλος αυτόν που πιστεύει στον "Καλλικράτη" και τις νέες δυνατότητες που δίνει στην αυτοδιοίκηση και είναι έτοιμος να υπερασπιστεί με συνέπεια τα συμφέροντα της πόλης και των πολιτών της με πρόγραμμα και σχέδιο ανάπτυξης , απέναντι σε έναν δήμαρχο που έκανε 4 χρόνια να ολοκληρώσει έναν κόμβο (που τον πλήρωσαν οι πολίτες ακριβά) και θυμήθηκε τα ποδήλατα (αλλά όχι τους ποδηλατόδρομους) μια βδομάδα πριν τις εκλογές.

Καλώς ή κακώς, έχουμε μια και μόνη δυνατότητα : να επιλέξουμε έναν από τους δύο! Αυτή θα ήταν η δυνατότητα μας, όποιο κι αν ήταν το "ζευγάρι". Και είναι σαφές για μένα, κι αυτή θα ήταν η στάση μου έτσι κι αλλιώς, ότι δεν θα επέλεγα ποτέ τον νυν Δήμαρχο. Ήθελα και θέλω την ανατροπή στο Δήμο και θεωρώ πως έχουμε τη χρυσή ευκαιρία, η οποία δεν πρέπει να πάει χαμένη. 

Και σε αυτούς που μας καλούν σε "ψήφο κατά συνείδηση" ας απαντήσουμε με αποφασιστικότητα : Ναι! Η συνείδηση μας λέει Αλλαγή στο Δήμο! Ναι ! Η συνείδηση μας λέει επιτέλους αυτή η πόλη να αλλάξει ρότα! Ναι! Η συνείδηση μας λέει να κοιτάξουμε μπροστά, το πιο ανθρώπινο μέλλον για μας και κύρια για τα παιδιά μας. Ναι! Η συνείδηση μας λέει να κάνουμε ξανά την Ναυπλία Πρωτεύουσα.

Είναι η τελευταία μας ευκαιρία σύντροφοι και φίλοι. Δύσκολα θα ξαναβρούμε τέτοια.

Πράσινο επιχειρείν : η μόνη ευκαιρία για ανάπτυξη

Η κρίση του περιβάλλοντος, η ανάπτυξη μιας νέας στάσης απέναντι στις ανθρώπινες ανάγκες και η ανάδειξη νέων αναγκών, έχουν φέρει στο προσκήνιο τόσο της πολιτικής όσο και της οικονομίας, ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής.

Η πρώτη φάση αντίδρασης της οικονομίας και της πολιτικής ήτανε μια αντίδραση θεσμοθέτησης και μια αμυντική στάση. Όμως τώρα έχουμε περάσει σε μια πιο ενεργητική φάση όπου η κρίση αυτή και οι νέες ανάγκες δίνουν ευκαιρίες αποτελούν ένα πεδίο ανάπτυξης πρωτοβουλιών και απελευθερώνουν νέες δυνάμεις.

Αυτό είναι ένα τοπίο για μια νέα επιχειρηματικότητα και οι παράγοντες διαμόρφωσης αυτού του πεδίου, βρίσκονται πια και μέσα στην ίδια την αγορά και μέσα στο περιβάλλον της. Υπάρχει – ας το πούμε μεταφορικά - μια ορχήστρα νέων επιχειρηματικών οριζόντων που έρχεται να απαντήσει τόσο στην κρίση του κοινωνικού και του περιβαλλοντικού κόστους της οικονομίας όπως επίσης και στην κρίση των πολιτιστικών αξιών.

Κανείς σήμερα δεν μπορεί πλέον να αμφισβητήσει ότι η ποιότητα ζωής συνάδει με την ποιότητα και την προστασία του περιβάλλοντος – αυτό είναι για παράδειγμα εμφανές και από την εξέλιξη των αξιών γης - και βέβαια συνάδει και με τον πολιτισμό.

Οι νέες ανάγκες που είναι συναφείς με την νέα ζήτηση είναι συνυφασμένες με τα νέα επαγγέλματα, με τα επαγγέλματα της πράσινης οικονομίας, της αειφορικής ανάπτυξης, με τα κοινωνικά και πολιτιστικά επαγγέλματα που έρχονται να καλύψουν την κοινωνική συνοχή και να ανοίξουν τους ορίζοντες για μια νέα ποιότητα ζωής και που υποστηρίζονται τελικά από τον ρόλο της ευαισθητοποίησης, της πληροφορίας και της γνώσης, και οδηγούν σε μια διεύρυνση τελικά της νέας ζήτησης σε ένα ανατροφοδοτούμενο κύκλο ποιότητας και προοπτικών.

Ποια είναι η βάση και ο πυρήνας τελικά αυτής της νέας επιχειρηματικότητας;  Πρέπει να απαντήσουμε σαν κοινωνία  στα εξής μεταξύ άλλων κυρίαρχα ερωτήματα:

1. Μπορούμε να θέσουμε την καλλιέργεια της επιχειρηματικής κουλτούρας ως το νέο εθνικό στρατηγικό στόχο?

2. Μπορούμε να αναδείξουμε την επιχειρηματικότητα ως τη νέα κοινωνική αξία, ικανή να παράξει κοινωνικό πλούτο και να δημιουργήσει νέα εργασία, έτοιμη να λογοδοτήσει και να αναλάβει την ευθύνη της έναντι του κοινωνικού συνόλου?

3. Μπορεί τελικά η επιχειρηματικότητα να είναι ο νέος ελκυστικός τόπος συνάντησης της δημιουργικής έκφρασης, της καινοτομίας, της επιστήμης και των ριζοσπαστικών εφαρμογών της?

4. Και επειδή εκτός από επιχειρηματίες είμαστε και δημοκράτες και σοσιαλιστές, μπορούμε επιτέλους να θέσουμε ως πολιτική προτεραιότητά μας την ανασύσταση και επαναοριοθέτηση του κατακερματισμένου, αναποτελεσματικού και δημοκρατικά μη νομιμοποιημένου δημόσιου χώρου, με στόχο τη ριζοσπαστική αλλαγή της κοινωνικής πραγματικότητας? Μιας πραγματικότητας που συντηρεί το μοντέλο της ιδιώτευσης και αναχαιτίζει τον προοδευτικό κοινωνικό μετασχηματισμό?

Εγώ λέω ΝΑΙ ! Μπορούμε! Αλλά λέω και κάτι άλλο! Αν δεν το κάνουμε θα συνεχίσουμε να κλωθογυρίζουμε σε έναν ατέρμονα φαύλο κύκλο χρεών, ελλειμμάτων και μνημονίων.

Μπάτσος με 18,5 ... Περιβαλλοντολόγος με 0,9 !!!

Η είδηση που άκουσα πριν λίγο με συγκλόνισε. Μαθητής εισήχθη σε ΤΕΙ με μέσο όρο βαθμολογίας 0,9! Κάτω από τη μονάδα! Και το ακόμη χειρότερο : Η σχολή στην οποία εισήχθη είναι το ΤΕΙ Περιβάλλοντος της Κοζάνης! Άκουσα επίσης ότι έπεσαν οι βάσεις στις παιδαγωγικές και τα πολυτεχνεία και ανέβηκαν στις φιλοσοφικές και την... Αστυνομία! 

Δεν ξέρω τι να πω. Στην Ελλάδα του 2010 για να γίνεις μπάτσος πρέπει να είσαι αριστούχος, ενώ για το περιβάλλον δεν υπάρχει και ...το φοβερό ενδιαφέρον. Ήθελα νάξερα σε ποια "βιώσιμη πόλη" θα κυκλοφορούν αυτοί οι "αριστούχοι μπάτσοι" μετά από μερικά χρόνια?

Τώρα φυσικά θα πει κανείς : "Μα τι λες? Δεν καταλαβαίνεις ότι το φτωχόπαιδο από την επαρχία, θέλει να ξεφύγει (αν δεν το "σπρώχνει" ο αφελής γονιός του) από τη μιζέρια και να έρθει στην πρωτεύουσα ή στην μεγάλη πόλη να σπουδάσει? Και τι καλύτερο από μια σχολή που θα τον πληρώνουν από την πρώτη μέρα των σπουδών του - κι έτσι δεν θα επιβαρύνει και την οικογένεια του - χώρια η σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση?"

Μάλιστα! Οκ. Να γίνουμε λοιπόν όλοι μπάτσοι! Αξιωματικοί! Πυροσβέστες! Και όσοι έχουμε και κάποια λεφτουδάκια, ας γίνουμε φιλόλογοι, δάσκαλοι, κάτι τέλος πάντων που θα μας διορίσει στο δημόσιο! Γιατροί και δικηγόροι γίνονται μόνο των πλουσίων πρωτευουσιάνων τα παιδιά! Εμείς οι επαρχιώτες δεν είμαστε για αυτά. Εμείς μια σχολίτσα και μετά ένα ρουσφετάκι απο τον τοπικό βουλευτή που μας έχει ανάγκη και μια θεσούλα, έστω με σύμβαση! Θα το παλέψουμε μετά για μονιμοποίηση!

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της ελληνικής περιφέρειας που πεθαίνει. Ευθύνες? Πολλές και σε πολλούς! Ευθύνες πρώτα από όλα στο κράτος που έριξε πολλά λεφτά τα τελευταία 30 χρόνια στον αγροτικό κόσμο χωρίς ποτέ να ελέγξει που πήγαν και χωρίς να κάνει το πιο σημαντικό : να καθοδηγήσει σωστά για τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας. Και σήμερα απλά ενταφιάζει την ελληνική γεωργία που δεν έχει κανένα μέλλον. Ή την αφήνει έρμαιο της εκτός σχεδίου δόμησης και της αυθαιρεσίας.

Ευθύνες στον ίδιο τον αγροτικό κόσμο, που "έφαγε" πολύ χρήμα 30 χρόνια τώρα, έφτιαξε με τα δανεικά τα σπίτια και τα αυτοκίνητα, έφυγε στην ουσία απο τα χωράφια και τα άφησε στους αλλοδαπούς, πληρώνοντας τους συχνά ακριβά. Διέλυσε τους συνεταιρισμούς και ανέχτηκε τους μεσάζοντες αεριτζήδες. Και το χειρότερο : απέκτησε και μικροαστική νοοτροπία και δεν προσπάθησε να κρατήσει τη νεολαία στα πάτρια εδάφη παρά την έσπρωχνε στην πόλη και το εύκολο βόλεμα. Και αφού πήγαν όλα στραβά, και αφού πίστεψε τα τελευταία χρόνια πως η νέα καλλιέργεια των "μαιζονετών" θα φέρει πάλι χρήμα, τώρα που έσκασε και αυτή η φούσκα, ψάχνεται και τσιμπάει στα φωτοβολταϊκά! Κι όταν θα δει κι αυτη τη φούσκα να σκάει οσονούπω, πάλι θα κλαίγεται και θα στέλνει το παιδί στην Αθήνα να γίνει μπάτσος.

Ευθύνες και σε όλους εμάς, στην κοινωνία που δεν εννοούμε να αποφασίζουμε πώς θα προχωρήσουμε σα λαός. Σαν χώρα. Τι θα παράγουμε? Τι θα είμαστε τα επόμενα 100 χρόνια? Προς τα που πάμε? Πόσους γιατρούς, δικηγόρους και μπάτσους θα φτιάξουμε ακόμη? Πότε θα ασχοληθούμε σοβαρά με το περιβάλλον? Πότε θα ενδιαφερθούμε για την πόλη που ζούμε? Για το τι αύριο προσφέρουμε στα παιδιά μας?

Δεν ξέρω! Βαρέθηκα τόσα χρόνια να τα γράφω! Βαρέθηκα στην κυριολεξία! Και κάθε χρόνο τέτοια μέρα ... πάλι τα ίδια! Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως αυτό να  είναι μια λύση! Να κλείσουμε όλα τα άλλα πανεπιστήμια και να ανοίξουμε παντού "μπατσοσχολές", να βγάζουμε μόνο μπάτσους. Και να γίνουμε η "μπατσοχώρα της Ευρώπης". Να μας αναθέσει η Ε.Ε. τη συνολική φύλαξή της. Να καταργηθούν όλες οι άλλες αστυνομίες και να υπάρχει μόνο η ελληνική. Με 5.000.000 μπάτσους για όλη την Ευρώπη! Ίσως τότε να προκόψουμε πραγματικά! 

Γιατί όσο και να μας "φυλάνε" οι άλλοι μυαλό δε θα βάλουμε.

Μπράβο Αννούλα και Σία!

"Η νέα ιστοσελίδα του Υπ. Παιδείας: http://www.minedu.gov.gr/. Κόστος κατασκευής: 150 €"

Αυτό το Tweet εξέπεμψε σήμερα το πρωί ο λογαριασμός της Υπουργού Παιδείας στο twitter και μας εξέπληξε όλους! Άλλους θετικά και άλλους, αρκετούς και ακατανόητα αρνητικά. Για μια ακόμη φορά εμείς οι Έλληνες γκρινιάζουμε. Γκρινιάζουμε για το ...ασυνήθιστο. Άσχετα αν είναι καλό ή κακό, δεν είναι συνηθισμένο και επομένως πρέπει να ασκήσουμε κριτική.

Να το πω αλλιώς ? Όταν κάποιος "χαλάει τη πιάτσα, όποιος ανακατεύει τη σούπα, όποιος πετάει μια πετρούλα στο βάλτο του Ελληνικού Δημοσίου με τις ατελείωτες κάθε είδους μικρές και μεγάλες , νόμιμες και παράνομες μίζες πρέπει να δεχτεί την αμείλικτη κριτική των πάντων ημών! Σχετικών και ασχέτων!

"Μα γιατί έκανε μόνο 150€?"

"Μα γιατί έκανε 150 € και δεν έκανε 40€?"

" Πόσο κόστισε η εργατοώρα τόσων ανθρώπων?"

" Να δούμε τους λογαριασμούς" , και άλλα τέτοια φαιδρά γράφτηκαν.

Εγώ άνθρωπος της επικοινωνίας δεν είμαι. Άλλωστε υπάρχουν πιο σχετικοί από μένα, όπως η Μαριλού, που δίνουν την πρέπουσα απάντηση. Εγώ θα πω απλά ένα μεγάλο μπράβο στην Άννα, αλλά κυρίως στους Σωτήρη Μειντάνη , Χαράλαμπο Γιαννακό , Γιώργο Καλέμη , Βάσω Ηλιάδου, Αντώνη Ρούσσο, Εύη Γιούρα, Μαρία Κανελλοπούλου και Χαρά Θεουλάκη που συνέβαλλαν σε αυτή την προσπάθεια. Και να θυμήσω σε όλους αυτούς τους αυστηρούς (μα άδικους) κριτές τους ότι ενίοτε στην κοινωνία μας υπάρχουν και νησίδες εθελοντισμού (ναι! και στο δημόσιο!) που μας δείχνουν ένα δρόμο διαφορετικό, αυτόν της πραγματικής ανθρώπινης δημιουργίας και συνέργειας για το κοινό καλό.

Ο κλέψας ... του κλέψαντος ... ω Έλληνα!

" Φέρτε πίσω τα κλεμμένα" ... " Να πληρώσουν οι κλέφτες" ...

Φράσεις της μόδας τον τελευταίο καιρό εν μέσω κρίσης. "Οργισμένοι πολίτες" κάθε τάξης και κάθε φυλής τα φωνάζουν σε κάθε πρόσφορη στιγμή για να δείξουν δήθεν το θυμό τους απέναντι σε αυτούς που "έκλεψαν"! Που κύρια είναι βέβαια οι πολιτικοί. Γιατί πρώτα αυτοί κλέβουν στην Ελλάδα. Λες και αυτούς δεν τους εκλέγουμε εμείς, αλλά έρχονται ουρανοκατέβατοι από το υπερπέραν και σαν άλλα Alien μας κάθονται στο σβέρκο.

Τριακόσια Δις δηλαδή εκλάπησαν από την Ελλαδίτσα μας και γιαυτό τώρα τα χρωστάμε.

Έχει ψάξει κανείς να βρει τι ακριβώς "εκλάπη" ? 

Λοιπόν εγώ τόψαξα λίγο : 

• Πρώτα πρώτα "εκλάπησαν" 100δις για την πληρωμή μισθών και συντάξεων του Δημοσίου. Ναι κυρίες και κύριοι. Το ένα τρίτο του δημοσίου χρέους προέρχεται από δανεισμό για την πληρωμή μισθών και συντάξεων ( και επιδομάτων και των δαπανών τύπου "Μπάμπη") του Δημοσίου.
• Άλλα 50δις οφείλονται λόγω των Εθνικών επιδοτήσεων στα αγροτικά προϊόντα. Προσέξτε, το τονίζω : των Εθνικών επιδοτήσεων! Είναι αυτά τα απίστευτα τα οποία υποσχόταν ο κάθε Μπασιάκος στους αγρότες, είναι η ιστορία με το βαμβάκι και άλλα πολλά.
• Αλλά 75δις μας "έκλεψαν" οι εξοπλισμοί. Ναι, εδώ μιλάμε για λεφτά για την υπεράσπιση της πατρίδος, απέναντι στον γνωστό εχθρό εξ ανατολών. Και φυσικά επειδή δεν τα είχαμε , τα δανειστήκαμε.
• Τέλος τα υπόλοιπα είναι βασικά τόκοι αποπληρωμής όλων των παραπάνω. Και ένα μέρος  εξωτερικό χρέος.

Μπορεί τώρα να μου ξαναπεί κάποιος ποιος πήρε τα "κλεμμένα" και πως θα τα ξαναφέρει πίσω? Όσο για τους "ενόχους" , αυτοί όλοι μαζι να έχουν πάρει μίζες 1δις είναι ζήτημα. Άρα ένα δις θα μπορούσαμε δυνητικά να απαιτήσουμε και πολύ θα μας ήταν. Σωζόμασταν με αυτό?  Όποιοι θεωρούν πως ναι, τους δίνω τα θερμά μου συγχαρητήρια ... και συλλυπητήρια ταυτόχρονα.

Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν ποιος "έκλεψε" και πόσο, γιατί "κλέψαμε" όλοι μας ανεξαιρέτως. Το πρόβλημα είναι αν θα πάψουμε πια όλοι μας να "κλέβουμε" και θα αποφασίσουμε να αλλάξουμε ρότα σαν λαός και χώρα, αξιοποιώντας εκείνα τα πλεονεκτήματα που διαθέτουμε και είναι μοναδικά και λειτουργώντας ορθολογικά και προπάντων με αξίες σαν κοινωνία και σαν πολίτες.

Αλλιώς Καραγκιόζηδες ήμασταν μια ζωή, Καραγκιόζηδες θα μείνουμε για πάντα.

Mίκη κάνεις λάθος!

Διάβασα πριν λίγο τη δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη για το ΔΝΤ. Έχω μέρες που προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μην γράψω κάτι για το "σήριαλ ΔΝΤ". Παρακολουθώ - όχι με ιδιαίτερη προσοχή για να είμαι ειλικρινής, γιατί μου είναι αδιάφορο - τα όσα λέγονται και κυρίως γράφονται και αισθάνομαι εντελώς ηλίθιος σαν πολίτης. Σαν να μη ζω εγώ σε αυτή τη χώρα, σαν να μην ξέρω εγώ τι έγινε και τι έχει συμβεί. Σαν όλοι αυτοί οι ειδικοί και οι ανειδίκευτοι που μιλάνε (και συχνά γκαρίζουν) και γράφουν, να ανακάλυψαν ξαφνικά τα τεράστια διαρθρωτικά οικονομικά προβλήματα της χώρας, να εντόπισαν μόλις χτες τις νέες συνωμοσίες που εξελίσσονται σε βάρος της "περίφημης" Ελλάδας που μας οδηγούν στην άνευ όρων υποταγή στο ΔΝΤ. Το ΔΝΤ που το ξέραμε, αλλά δεν το φοβόμασταν, και που τώρα έχει γίνει ο "κακός λύκος" για να πίνουν τα μικρά παιδιά το βράδυ το γάλα τους.

Και αυτή η σημερινή γραπτή δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη με έβγαλε από τα ρούχα μου. 

Πρώτα πρώτα τώρα κατρακύλησε η χώρα? Από το 2009? Αλήθεια θυμάται κανείς από την μεταπολίτευση και μετά - με εξαίρεση ίσως το 81-85 και το 93-96 - να μην κατρακυλάει αυτή η χώρα? Τώρα είδες την κατρακύλα Μίκη? Επί ΝΔ δεν την έβλεπες?

Ύστερα ... καιρό είχα να ακούσω αυτό το "για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι"! Και όποιοι άλλοι τέλος πάντων. Πάντα σε αυτή τη χώρα φταίνε κάποιοι άλλοι. Ακόμη και μεταξύ μας, πάντα φταίει ο γείτονας, ποτέ εμείς. Πόσο μάλλον όταν "σφίγγουν οι κώλοι" στο εσωτερικό, τότε φταίει πάντα ο ... ιμπεριαλισμός. Ποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν Μίκη μου? Μήπως αυτοί που μας έδιναν πακέτα Ντελόρ, ΚΠΣ κλπ κλπ τόσα χρόνια? Και εμείς τι τα κάναμε? Τα μετατρέψαμε σε ανάπτυξη Μίκη μου? Τα ρίξαμε στην παιδεία, την υγεία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, την αγροτική παραγωγή και τον τουρισμό? Ή τα εξαφανίσαμε με τον πιο μαγικό ομολογουμένως τρόπο στην ιστορία της παγκόσμιας οικονομίας της ανθρωπότητας?

Και το ότι σήμερα κάποιοι μας εγκαλούν για αυτή μας τη συμπεριφορά ερμηνεύεται ως επιθυμία τους να μας "καταργήσουν ως λαό"? Ποιος Έλληνας πολίτης μπορεί να το δεχτεί αυτό? Και από πότε η ορθολογική λειτουργία ενός κράτους, έτσι όπως λειτουργεί κάθε κράτος γύρω μας σε ανατολή και δύση, ονομάζεται "κατάργηση ενός λαού"? Σε τελική ανάλυση Μίκη μου, αν δεν μπορούμε μόνοι μας να καταργήσουμε το φακελάκι, το "μαύρο" ιδιαίτερο, τη μίζα στην εφορία και την πολεοδομία, τη χοντρή μίζα στα δημόσια έργα και τις προμήθειες του δημοσίου, τα ατελείωτα ρουσφέτια στην τοπική αυτοδιοίκηση, τότε ας έρθουν να μας τα καταργήσουν άλλοι! Κι αν αυτό εσύ το λες "κατάργηση του λαού" , εγώ Μίκη μου το λέω "επιτέλους άσπρη μέρα". Και θα ευγνωμονώ αυτόν που θα το πράξει. Θα προτιμούσα να είναι η Ελληνική Κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός (και νομίζω πως μπορούν ακόμη και τώρα την ύστατη στιγμή). Αλλά δεν με χαλάει, εδώ που φτάσαμε, να μας το επιβάλει ο οποιοσδήποτε.

Όπως δε με χαλάει να μας επιβάλλουν και συνεννόηση και συνεργασία με τη γείτονα Τουρκία. Το προτιμώ από το να σπαταλάω άσκοπα (συν τις χοντρές μίζες) ένα δεύτερο προϋπολογισμό για αμυντικές δαπάνες. Το προτιμώ για να δω επιτέλους: έχει πετρέλαιο αυτό το Αιγαίο? Κι ας μου ανήκει το μισό (από το πετρέλαιο , όχι από το Αιγαίο, προς αποφυγή παρεξήγησης) ! Από το ολότελα.... 

Κουράστηκα λοιπόν Μίκη μου να ακούω για συνωμοσίες και εχθρούς. Κουράστηκα να μου φταίνε οι άλλοι. Όχι Μίκη μου ! Εγώ φταίω! Εγώ και αυτοί που ψηφίζω. Και αν δεν μπορώ εγώ και αυτοί που ψηφίζω να λύσουμε το πρόβλημα, τότε ας έρθουν όποιοι έρθουν. Αυτοί τα έλυσαν και σε άλλα μέρη. Η διαφορά είναι πως εκεί οι αλλαγές έγιναν ανώδυνα σε 15 χρόνια. Εδώ δυστυχώς θα γίνουν επώδυνα για κάποιους σε 1-2, γιατί απλά όταν οι άλλοι προβληματίζονταν και προετοιμάζονταν, εμείς ζούσαμε στην τρελή χαρά. Τώρα ... ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε.

Γιαυτό διαφωνώ κάθετα μαζί σου Μίκη ! Ξέρεις τι περίμενα από σένα? Όχι συνωμοσιολογία και αντίδραση σε αυτά που είναι αυτονόητο πια ότι θα γίνουν! Αλλά να κτυπήσεις το καμπανάκι για μετά τα μέτρα. Εσύ που είσαι ζωντανό κομμάτι της πολιτιστικής περιουσίας, εσύ που συνέγειρες γενιές και γενιές με τα τραγούδια σου, θα περίμενα να πεις στους Έλληνες τι θα γίνει μετά τα μέτρα! Θα βάλουμε επιτέλους στόχους? Θα ξαναβρούμε οράματα αλλά και μεθοδολογία να τα υλοποιήσουμε? Θα δώσουμε περισσότερο βάρος στην συμμετοχή του πολίτη που τόσα χρόνια την ακούμε σαν ανέκδοτο? Θα αναδείξουμε τον πραγματικό πλούτο αυτής της χώρας και τις τεράστιες δυνατότητες των ανθρώπων της? Η μετά από δυο τρεις γενιές θα ξανακαλούμε τους "Στρος Καν" της εποχής να μας σώσουν? Και πάλι θα γκρινιάζουμε για συνωμοσίες και ιμπεριαλιστές? Αυτό είναι το ζήτημα Μίκη μου και όχι το ποιος έφταιξε και ποιος φταίει σήμερα! 

Υ.Γ. Ένας Έλληνας μετανάστης δεύτερης γενιάς προχτές στο Heilbronn μου είπε το εξής : "Εδώ στη Γερμανία οι Έλληνες είμαστε κλίκες. Οι Τούρκοι όπου παρουσιάζονται λένε "εμείς οι Τούρκοι". Εμείς λέμε "εγώ ο Σταύρος", "εγώ ο Δημήτρης", "εγώ ο Νίκος". Με τέτοια μυαλά δεν πάμε μπροστά!"

Η θα τους γαμ*** σουμε ή θα μας γαμ***σουν

Το περιστατικό συνέβη στην πλατεία Συντάγματος στο Ναύπλιο το περασμένο Σάββατο. Υψηλόβαθμος εφοριακός υπάλληλος κάθεται στην παρέα μου και δείχνει εξαιρετικά φορτισμένος. Συμμετέχουν ακόμη επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες, όλοι προσκείμενοι ως επι το πλείστον στο χώρο του ΠΑΣΟΚ. 

Η συζήτηση περιστρέφεται, όπως είναι λογικό, στα περί οικονομικής κρίσης. Ακούγονται διάφορες απόψεις υπέρ και κατά της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης. Οι περισσότεροι θεωρούν αυτονόητο το κρίσιμο ζήτημα της αναπτυξιακής πολιτικής. Ακούγονται πολλές απόψεις που έχουν να κάνουν με τα προβλήματα της περιοχής, την ανάπτυξη του τουρισμού, των πόλεων, τη διαχείριση των υδάτινων πόρων και των αποβλήτων.

Κάποια στιγμή ο εφοριακός υπάλληλος εκρήγνυται με πάταγο : " Ποια ανάπτυξη ρε παιδιά? Εδώ μου έκοψε 500 ευρώ από τον μισθό μου. Τσάμπα θα δουλεύω εγώ τώρα? Θα μου κόψει και τη σύνταξη σε  λίγο, θα μου τη δώσει και στα 65. Θα τον γα*** με τον ΓΑΠ. Ακούς εκεί να τολμήσει να βάλει χέρι στους μισθούς. Και μετά ήθελε να πιάσουμε και το τρίμηνο πλάνο για τα έσοδα. Αρχ*** α θα πιάσουμε. Μόνο τρεις εφορίες στις 140 το έπιασαν. Όχι παίζουμε. Σας λέω ... θα τον γαμ***με"!

Οι υπόλοιποι μένουμε άναυδοι στις θέσεις μας από την έκρηξη του εφοριακού. Η έκπληξη μας μεγαλώνει ακόμη περισσότερο, όταν μας αποκαλύπτει το ύψος των αποδοχών του που φτάνουν τις 3.000€!!! Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να αντιδράσει, μάλλον γνωρίζοντας ότι δεν αξίζει τον κόπο να αντιδράσει. Σιγά σιγά η παρέα διαλύεται και όλοι αποχωρούν διακριτικά.

Η πρώτη μου αίσθηση από το γεγονός ήταν ένα ισχυρό σοκ. Πίστευα  και πιστεύω στην αναλγησία του ελληνικού δημοσίου και των λειτουργών του, αλλά αυτή η "θορυβώδης" και ωμή επιβεβαίωση του μπροστά στα μάτια μου ήταν ένα ισχυρό σοκ. Φίλοι μου εξιστορούν δεκάδες παρόμοια περιστατικά τον τελευταίο καιρό, για εκπαιδευτικούς που γκρινιάζουν για τις αποσπάσεις και τις μεταθέσεις τους, για μηχανικούς που θέλουν όλο και περισσότερα προνόμια, για γιατρούς στα δημόσια νοσοκομεία που παραπονούνται για τις εφημερίες τους, για υπαλλήλους που αντιδρούν σε κάθε πρωτοβουλία που αμφισβητεί τα "κεκτημένα". Αυτό όμως που έζησα από πρώτο χέρι με προβλημάτισε πολύ και με εξόργισε.

Δεν πάμε πουθενά με αυτό το κράτος, με αυτούς τους υπαλλήλους, με αυτή τη νοοτροπία. Δεν έχουμε μέλλον. Όσο και να προσπαθεί ο Παπανδρέου και η κυβέρνηση, όσο και να δείχνουν διάθεση να συμμετέχουν ενεργά σε έναν αναπτυξιακό σχεδιασμό οι παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, αλλά και γενικότερα οι πολίτες, όσο δεν ξηλώνεται αυτός ο αραχνιασμένος μηχανισμός του δημόσιου τομέα, τίποτα δεν θα προχωράει. Όσο οι συντεχνίες και οι συνδικαλιστές θα κάνουν κουμάντο και θα εξουσιάζουν το κράτος, αυτή η χώρα θα βολοδέρνει ανάμεσα στα χρέη, τα δάνεια, τα ελλείμματα και τις λιτότητες, που αφορούν τελικά όλους εκτός από τους δημόσιους υπαλλήλους. 

Αν και δεν είμαι αισιόδοξος, θεωρώ πως αυτή την ώρα είναι ίσως η πιο κατάλληλη - και σίγουρα η τελευταία - ευκαιρία αυτό να αλλάξει. Και να  αλλάξει δραστικά. Δεν θα πω τώρα πως. Το γράφω άλλωστε χρόνια τώρα για επιμέρους θέματα σε αυτό το ιστολόγιο. Πρέπει όμως να γίνει τώρα. Και όσο "θορυβώδης" είναι η αντίδραση των υπαλλήλων, άλλο τόσο "θορυβώδες" πρέπει επιτέλους να είναι το ξήλωμα αυτού του status quo. Η "κοινωνική αναταραχή" που θα ισχυριστούν κάποιοι ότι μπορεί να προκληθεί, ας συγκριθεί με την αντίστοιχη κοινωνική αναταραχή που θα αντιμετωπίσουμε, αν αποτύχουμε ως χώρα να βγούμε από το τέλμα. Δεν μπορεί επιτέλους μια χώρα 12 εκατομμυρίων να πορεύεται με βάση τη διάθεση 500.000 δημοσίων υπαλλήλων. 

Ας τελειώσει επιτέλους αυτό το παραμύθι. Ας πάει κάθε εκπαιδευτικός στη θέση του δίπλα στο μαθητή, για να έχει ουσιαστικό νόημα η καλύτερη στην Ευρώπη αναλογία μαθητών - εκπαιδευτικών. Ας πάει κάθε μηχανικός, κάθε εφοριακός και κάθε γιατρός στη θέση του, ας ξεχάσει τους "μπάμπηδες" και τα προνόμια κι ας προσφέρει τις σωστές υπηρεσίες στον πολίτη. Κι όποιος δεν γουστάρει, η πόρτα είναι ανοιχτή και περιμένουν κι άλλοι, νέοι, στη σειρά με όρεξη για δουλειά. Επιτέλους ας μας αδειάσουν τη γωνιά όσοι μπήκαν στο δημόσιο για να κάθονται και όχι για να δουλεύουν. 

Η δουλειά δεν είναι ντροπή αλλά ούτε και προνόμιο. Είναι δικαίωμα και βασικά υποχρέωση, πολύ περισσότερο όταν το αντικείμενο της είναι η προσφορά υπηρεσιών και η διευκόλυνση του πολίτη. Η ευθύνη αυτής της κυβέρνησης και του Παπανδρέου προσωπικά είναι πολύ μεγάλη αυτή την ώρα. Γιατί τελικά για να μη μας "γα***σουν", πρέπει άμεσα να τους "γα***με" εμείς.

Κυβερνητική αναποφασιστικότητα: ένα πρόβλημα πολιτικής ηθικής

"...Έχουν περάσει από τον Οκτώβριο του 2009 ήδη έξη μήνες. Θα περίμενε κανείς ότι η κυβέρνηση θα είχε θέσει σε πρώτη προτεραιότητα την συγκρότηση των επιτροπών για το ΕΣΠΑ. Αντί αυτού, όσο γνωρίζω, και μακάρι να είχα άδικο, δεν έχει συγκροτήσει ούτε μία!!! Δηλαδή, δεν πέφτουν χρήματα στην αγορά διότι έτσι γουστάρουν μερικοί κυβερνητικοί παράγοντες, οι οποίοι αφού θέσουν τις δικές τους προτιμήσεις υπεράνω των αναγκών της χώρας, αφού δια της πρακτικής τους –το τι λένε στα λόγια μου είναι αδιάφορο- εμποδίζουν να πέσει χρήμα στην αγορά και να μην οδηγηθεί η χώρα σε αυξημένο δανεισμό χωρίς διασφάλιση αναπτυξιακών προγραμμάτων.

Από ότι μαθαίνω, υπάρχουν και χειρότερα. Η κυβέρνηση της ΝΔ μέσα στην πλήρη διάλυσή της και ακινησία δεν προώθησε 2.300 φακέλους επενδυτικών προγραμμάτων. Μάλιστα! Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όταν ανέλαβε το 2009 βρήκε αυτές τις περίπου 2.300 προτάσεις επενδύσεων που οι υπουργοί της ΝΔ δεν έκαναν τον κόπο να ασχοληθούν μαζί τους. Διότι δεν είχαν χρόνο οι άνθρωποι… Προείχαν, φαίνεται, οι επενδύσεις στα Ομόλογα, σε εταιρείες δημοσκοπήσεων και στα Βατοπέδια. Ήρθε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που αντιλήφθηκε και μας εξήγησε το βάθος και τις συνέπειες της κρίσης. Θα περίμενε κανείς ότι οι αρμόδιοι παράγοντες θα ασχολούνταν όχι μόνο με την αντιμετώπιση των αναγκών δανειοδότησης της χώρας, αλλά και με τις πολλαπλές προτάσεις επενδύσεων στην χώρα. Αντ’ αυτού οι αρμόδιοι προτίμησαν να δίνουν μάχες αρμοδιοτήτων στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Έξη μήνες μετά, από όσο μαθαίνω, ελπίζω και πάλι να μην έχω δίκαιο, ο αριθμός των φακέλων με προτάσεις για επενδύσεις έχει αυξηθεί από 2.300 σε 4.100!

Μάλιστα! Ναι! Η χώρα βρίσκεται σε βαθιά κρίση και αντί να γίνεται αξιολόγηση των υποβληθέντων επενδύσεων αφήνονται αυτές να συσσωρεύονται! Η πρακτική αυτή, ανεξάρτητα προθέσεων, υπονομεύει τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας και αυξάνει το πρόβλημα της αναντιστοιχίας ανάμεσα στο δανεισμό που μεγαλώνει το κόστος του και στην έλλειψη επενδύσεων. Ο πρωθυπουργός οφείλει να βρει άμεσα τους υπεύθυνους και να τους τραβήξει στην κυριολεξία τα αυτιά. Και αν αυτό δεν φτάνει να προχωρήσει στη λήψη πιο ριζοσπαστικών μέτρων... " 

Προδημοσίευση από άρθρο του Ν.Κοτζιά σε εφημερίδα του ερχόμενου Σαββάτου.

Η αλλαγή στο Ναύπλιο είναι στο χέρι μας.

Φαίνεται λοιπόν πως το ΠΑΣΟΚ άκουσε! Πριν από ένα μήνα έγινε στο Ναύπλιο, με πρωτοβουλία της Ν.Ε. του ΠΑΣΟΚ, συνάντηση πολιτών και κινήσεων «για την δυνατότητα δημιουργίας ενός ενωτικού δημοκρατικού ψηφοδελτίου στην Ναυπλία εν όψει των εκλογών με Καλλικράτη».

Η πρωτοβουλία της ΝΕ του ΠΑΣΟΚ ήταν σίγουρα στη σωστή κατεύθυνση, με βάση και όσα είχα γράψει στο προαναφερθέν ποστ. Η συνάντηση έγινε στη σωστή χρονική συγκυρία και τάραξε σίγουρα τα νερά των δημοτικών πραγμάτων στην Πόλη. Το γεγονός κουβεντιάζεται παντού και η αντίδραση των πολιτών είναι θετική.

Η ανταπόκριση των πολιτών στο κάλεσμα υπήρξε ικανοποιητική. Η "άλλη πρόταση" συμμετείχε και τοποθετήθηκε με τους εκπροσώπους της και ο διάλογος που έγινε ήταν σίγουρα στη σωστή κατεύθυνση. Κάποιες επιμέρους τοποθετήσεις για το ζήτημα των προσώπων δεν νομίζω ότι στην παρούσα φάση ωφελούν, αλλά θεωρώ πως δεν επηρέασαν το γενικότερο θετικό κλίμα.

Εκείνο το οποίο εμένα μου έκανε εντύπωση, όταν το πληροφορήθηκα, ήταν η παρουσία και οι τοποθετήσεις "μελών" του ΠΑΣΟΚ που εδώ και χρόνια συνεργάζονται με τις Δημοτικές Πλειοψηφίες. Οι κύριοι αυτοί ήρθαν -μετά από χρόνια- σε μια συνάντηση του ΠΑΣΟΚ, για να ζητήσουν, λέει, το λόγο "που το ΠΑΣΟΚ δεν έκανε ποτέ την αυτοκριτική του, για επιλογές του παρελθόντος, που τους οδήγησαν στη συνεργασία με την δημοτική πλειοψηφία" !!!

Αν και θα μπορούσα να πω πολλά για το θέμα και στεναχωρήσω πολλούς ένθεν και ένθεν, δεν θα το κάνω. Δεν είναι η ώρα για αναζήτηση ευθυνών για πράγματα που καλώς ή κακώς έγιναν ή δεν έγιναν στο παρελθόν. Τώρα προέχει η μέγιστη δυνατή συσπείρωση όλων των δυνάμεων για την αλλαγή στο Δήμο. Και θεωρώ πως σε αυτήν τη συσπείρωση χωράνε όλοι, αρκεί να τοποθετηθούν ειλικρινά και ξεκάθαρα μπροστά στους πολίτες και να δεχτούν τις βασικές αρχές που θα διέπουν τη δημιουργία ενός ενωτικού και ισχυρού ψηφοδελτίου.

Σημασία δεν έχει τι κάναμε μέχρι σήμερα! Σημασία έχει τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα. Η πόλη μας δεν αντέχει άλλες "συναλλαγές", ούτε τις υπάρχουσες ούτε τις "κλωνοποιημένες". Μέσα σε μια κρίσιμη περίοδο για τη χώρα συνολικότερα και επομένως και για την περιοχή μας και για την πόλη μας, μπροστά σε μεγάλες αλλαγές που θα προκύψουν τόσο από την αναδιάρθρωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με το σχέδιο "Καλλικράτης", όσο και από γενικότερες σημαντικές αλλαγές στη δομή και τον τρόπο άσκησης της δημόσιας διοίκησης, το Ναύπλιο πρέπει και μπορεί να βρεθεί στην αφετηρία της νέας εποχής με μια δημοτική αρχή που θα θέλει και θα μπορεί, που θα στηρίζεται στους πολίτες και θα σέβεται τη γνώμη τους, που θα υπερασπίζεται τα κοινά συμφέροντα αυτής της πόλης και δεν θα υποτάσσεται στα συμφέροντα των λίγων.

Σε αυτή τη βάση, η όποια συζήτηση αυτή την ώρα για πρόσωπα που θα μπορούσαν να τεθούν επικεφαλής, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και δεν συμβάλλει θετικά στην όλη προσπάθεια. Προέχει αυτή τη στιγμή η πολιτική σύγκλιση όλων των δυνάμεων που συμφωνούν στη δημιουργία ενός ενωτικού ψηφοδελτίου. Αυτό σημαίνει ότι άμεσα πρέπει να γίνουν δημόσιες συζητήσεις και στρογγυλά τραπέζια πάνω σε συγκεκριμένα θέματα που απασχολούν την πόλη, να κατατεθούν προτάσεις και να διαμορφωθεί ένα ολοκληρωμένο "πρόγραμμα αλλαγής για την πόλη".

Πάνω σε αυτό το πρόγραμμα θα δεσμευτούν όλοι δημόσια να συμμετέχουν στην υλοποίηση του. Και με βάση αυτό το πρόγραμμα θα ξεκινήσει η συζήτηση συγκρότησης του ψηφοδελτίου στο σύνολο του και βέβαια και στο θέμα του επικεφαλής. Αυτός, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να προκύψει μέσα από έναν ειλικρινή και δημόσιο διάλογο, χωρίς αποκλεισμούς και προαπαιτούμενα, χωρίς καπελώματα και εμμονές σε πρακτικές του παρελθόντος, χωρίς λογικές του τύπου "εγώ έχω λευκή επιταγή" ή "εγώ είμαι ο εκλεκτός ".

Χρόνος υπάρχει για να γίνουν όλα αυτά σωστά. Και διάθεση από όλες τις πλευρές φαίνεται να υπάρχει. Και το πιο σημαντικό , οι πολίτες επικροτούν αυτήν την πρωτοβουλία. Δεν πρέπει να τους απογοητεύσουμε. Δεν πρέπει να χαθεί αυτή η ευκαιρία. Είναι ευθύνη όλων μας να πετύχουμε και να αλλάξουμε τα δεδομένα στο Ναύπλιο. Προσωπικά θα στηρίξω με όλες μου τις δυνάμεις αυτή την προσπάθεια, τόσο σαν μέλος της ΝΕ του ΠΑΣΟΚ όσο και συμμετέχοντας στην δημοτική κίνηση της "άλλης πρότασης".

Η ΑΛΛΑΓΗ στο Ναύπλιο είναι στο χέρι μας! Και θα την κάνουμε πράξη!

Η φωτογραφία είναι του Γ.Αντωνίου

Στήριξη - αντίσταση - υπευθυνότητα = να θυμώνουμε!

"Κάποτε πρέπει και να θυμώνουμε. Να κάνουμε το θυμό μας εργαλείο αλλαγών σε αυτό τον τόπο. Όποιος δεν θέλει να πνιγεί μέσα στις ακαθαρσίες που κοντεύουν να πνίξουν τη χώρα, οφείλει να στηρίξει κάθε προσπάθεια που κάνουν οι κυβερνώντες προκειμένου να αλλάξει κάτι σε αυτό τον τόπο, όπως, επί παραδείγματι, να φορολογηθούν τα μεγάλα παράνομα και σκοτεινά εισοδήματα και ο άνομος πλούτος. Να στηρίξει θετικές προσπάθειες και δημιουργική ενέργεια αυτής της κυβέρνησης και πριν από όλα του πρωθυπουργού της. Από την άλλη, ταυτόχρονα, κάθε πολίτης που διεκδικεί να ζήσει με ευπρέπεια, ισηγορία, σθένος και παρρησία οφείλει να αντισταθεί στις ασυνέπειες της εξουσίας. Κάθε πολίτης αυτού του τόπου οφείλει να νοιώσει υπεύθυνος για αυτό που γίνεται. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να την βολέψει μόνος του κάνει μεγάλο λάθος. Όταν κόβεται ένα ολόκληρο δάσος, δεν μένει δέντρο για δέντρο όρθιο. Και όταν τα δέντρα πλαγιάσουν μέσα στον θάνατό τους, τότε τα κλαδιά που κάθονται πάνω εκείνοι που ήπιαν την δροσιά και το μέλλον αυτού του τόπου θα θαφτούν μαζί με τα δάση."

Προδημοσίευση από το άρθρο του Νίκου Κοτζιά στην Αξία του ερχόμενου Σαββάτου.

Εγώ ... ΕΣΥ ... Εμείς

Ένα αλλεργικό σοκ με έφερε ξανά, ύστερα από 6 σχεδόν μήνες, σε επαφή με το ΕΣΥ. Κυριακή πρωί το - υποτίθεται - Νοσοκομείο Ναυπλίου είχε κανονική εφημερία. Στο εξωτερικό παθολογικό ιατρείο ένας γιατρός παθολόγος, ένας ειδικευόμενος και δύο νοσηλεύτριες.

Η δική μου περίπτωση ήταν από τις εύκολες. Λίγη κορτιζόνη και .. όλα καλά. Απλά έπρεπε να περιμένω σε ένα κρεβάτι να τελειώσει ο ορός. Όταν όμως ήρθαν μαζεμένα κάποια επείγοντα περιστατικά (δύο καρδιολογικά και ένα παιδάκι Ρομά που είχε στραβοκαταπιεί κάτι καραμέλες) άρχισε ένας πανικός. Και αυτός ο πανικός οφειλόταν κύρια στο γεγονός ότι εδώ και μήνες η καρδιολογική κλινική του -υποτίθεται - Νοσοκομείου Ναυπλίου είναι ακέφαλη! Έτσι τη "δουλειά" προσπαθούν να την βγάλουν ένας ειδικευόμενος και οι ... παθολόγοι. Οι οποίοι τελικά, το μόνο που κάνουν είναι delivery στο επόμενο νοσοκομείο του Άργους ή των Αθηνών.

Συμπέρασμα : Όποιος ατυχήσει και πάθει καρδιακό επεισόδιο σε μέρα που εφημερεύει το - υποτίθεται - Νοσοκομείο Ναυπλίου, μην κάνει καν τον κόπο να πάει! Ας φύγει κατευθείαν για Αθήνα, αν θέλει να είναι ασφαλής. Δεν είναι άλλωστε μακριά! Μόλις μια ωρίτσα από την πρωτεύουσα.

Σας φαίνονται αστεία και υπερβολικά όλα αυτά? Σας πληροφορώ ότι δεν είναι καθόλου και - πιστέψτε - έχω ιδίαν αντίληψη για ό,τι γράφω. Ναι! Σε ένα νομό 150.000 κατοίκων (+ 100.000 το καλοκαίρι), αν δεν εφημερεύει το Νοσοκομείο Άργους, παίζεις κορώνα γράμματα τη ζωή σου. Γιατί δεν είναι μόνο η καρδιολογική κλινική που έχει πρόβλημα. Και πολλές άλλες υπολειτουργούν, λόγω ... έργων επέκτασης (!!!) που γίνονται στο κτίριο.

Παίρνω λοιπόν αφορμή από το προσωπικό μου περιστατικό, αλλά και από την επίσχεση εργασίας που άκουσα ότι κάνουν αυτές τις μέρες οι νοσοκομειακοί γιατροί, για να πω τα εξής:

Πιστεύω ακράδαντα ότι οι Έλληνες πολίτες έχουν πλήρη συναίσθηση της κρίσιμης οικονομικής συγκυρίας και αποδέχονται στην πλειοψηφία τους τα αναγκαία σκληρά μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση για την υλοποίηση του προγράμματος σταθερότητας. Όμως το συγκεκριμένο πρόγραμμα εκτός από "σταθερότητας", λέγεται και "ανάπτυξης". Και αυτή η ανάπτυξη, εκτός του ότι δεν είναι ορατή ακόμη δια γυμνού οφθαλμού, απαιτεί και κάποιες προϋποθέσεις.

Τέτοιες απαιτούνται και στο σύστημα Υγείας. Λίγο μετά τις εκλογές, η ίδια η Υπουργός Υγείας ανακοίνωσε τις ελλείψεις χιλιάδων νοσηλευτών και γιατρών στα δημόσια νοσοκομεία. Παράλληλα δήλωσε πως υπάρχουν χιλιάδες νοσηλευτές αποσπασμένοι σε άλλες άσχετες θέσεις. Και μόλις προχτές ανακοίνωσε την πρόσληψη χιλιάδων μέσω ΑΣΕΠ. Δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που εμποδίζει την κυβέρνηση να γυρίσει αυτούς τους "προνομιούχους" υπαλλήλους στην οργανική τους θέση. Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο ισχυρή μπορεί να είναι μια συντεχνία ώστε να εμποδίζει την ομαλή λειτουργία του συστήματος υγείας. Και να βάζει - τέτοια εποχή οικονομικής κρίσης του κράτους και όχι της αγοράς - σε πρόσθετα αδικαιολόγητα έξοδα τους Έλληνες φορολογούμενους (γιατί αυτοί πληρώνουν τελικά) για να λειτουργήσει στοιχειωδώς το ΕΣΥ και να μην κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές.

Τα ίδια φυσικά συμβαίνουν και στην Παιδεία. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί κάθονται στην κυριολεξία σε γραφεία και δεν κάνουν απολύτως τίποτα και κανένας, μα κανένας δεν επιχειρεί να τους μετακινήσει στις οργανικές τους θέσεις, την ώρα που χιλιάδες λείπουν από τις αίθουσες διδασκαλίας. Πώς θα υλοποιηθεί άραγε το "Νέο Σχολείο" κ. Διαμαντοπούλου? Με νέες προσλήψεις? Με ωρομίσθιους? Με νέες στρατιές συμβασιούχων? Τα ίδια και στις εφορίες και τις πολεοδομίες, τα ίδια κοντολογίς σε όλο τον δημόσιο τομέα και τις ΔΕΚΟ. Ενώ έχουμε υπεράριθμους συνολικά υπαλλήλους, παντού υπάρχουν αδικαιολόγητες ελλείψεις.

Εγώ θα έβγαινα στην πλατεία Συντάγματος και θα χειροκροτούσα με χέρια και με πόδια την κυβέρνηση και τον υπουργό που θα έλεγε το εξής:

"Ελάτε εδώ κύριοι! "Έχουμε πόλεμο (που είπε και ο ΓΑΠ)"! Θα πάτε για τα τρία επόμενα χρόνια άνευ όρων στις θέσεις σας στα σχολεία και τα νοσοκομεία που ανήκετε. Και μετά τα τρία χρόνια θα επανεξετάσουμε αιτήματα σας για οριστική μετάταξη (και όχι πια απόσπαση)! Όποιος δεν πάει με αυτή τη συμφωνία τώρα στην οργανική του θέση, απολύεται από το Ελληνικό Δημόσιο."

Θα μου πείτε βέβαια, γίνονται αυτά στην Ελλαδάρα του 2010? Φυσικά και γίνονται! Εδώ παίρνουν οι υπάλληλοι της Βουλής 16 μισθούς, αυτό το αυτονόητο δεν μπορεί να γίνει? Ας τους δώσει και το 30% του δώρου που τους πήρε σε τελική ανάλυση βρε αδερφέ. Σίγουρα θα κοστίσουν λιγότερο από τους νεοπροσλαμβανόμενους.

Το θέμα είναι η πολιτική βούληση. Είναι η ορθολογική σκέψη για το αυτονόητο. Είναι τέλος πάντων ο εγωισμός και το φιλότιμο που θα 'πρεπε να βγάλουμε, βλέποντας όλους τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, με τους οποίους θέλουμε να συγκλίνουμε, να βλέπουν τα χάλια μας και να γελάνε.

Πολιτική δεν είναι μόνο, να εκλέγομαι κυβέρνηση κάθε 4 χρόνια, να μαζεύω φόρους, να σπαταλάω και μετά να ξαναψάχνω να ξαναμαζέψω χρήμα για να τα φέρω βόλτα, πιπιλίζοντας το μυαλό του λαού επί δεκαετίες για την απαιτούμενη λιτότητα σε ένα τούνελ που την είσοδο τη βρήκαμε προ πολλού, αλλά η έξοδος αγνοείται. Πολιτική είναι και να διοικώ δίκαια και ορθολογικά, να πείθω τους πολίτες γι' αυτό, να λαμβάνω υπόψη τη γνώμη τους, να τους δίνω βήμα συμμετοχής και αξιολόγησης της διοίκησης μου. Πολιτική βέβαια είναι και να έχω όραμα για το πού πάει ο τόπος μου, να υλοποιώ αυτό το όραμα στο όνομα του λαού με την έγκριση του και τη συμμετοχή του.

Αυτά είναι η ευθύνη των πολιτικών. Υπάρχει φυσικά και η ευθύνη των πολιτών και είναι κι αυτή σημαντική. Θα πρέπει να αντιληφθούμε πως, αν θέλουμε να αλλάξουμε πορεία και να γίνουμε επιτέλους μια δίκαιη και ευνομούμενη πολιτεία, μια θεσούλα στο δημόσιο για μας και το παιδί μας δεν είναι η μόνη λύση όλων των προβλημάτων μας, αλλά -όπως εξελίσσονται τα πράγματα - είναι η βασική αιτία των περισσότερων από αυτά. Αν δεν αποφασίσουμε να αφήσουμε τη βολική καρέκλα του δημοσίου υπαλλήλου και του εισοδηματία και δεν βγούμε στο πάλκο να παράγουμε ποιοτικά προϊόντα (πράγμα δύσκολο) και υπηρεσίες (πράγμα αρκετά πιο εύκολο), στα πλαίσια ενός επιτελικού και ευέλικτου κράτους που ευνοεί την επιχειρηματικότητα και ενισχύει την καινοτομία, αυτός ο τόπος όχι απλά θα παραμείνει στο τούνελ, αλλά αν ποτέ φτάσει στο τέλος του, θα τον περιμένει ο γκρεμός.

Κάντε λοιπόν επιτέλους τα αυτονόητα! Στήστε το κράτος απλά και ορθολογικά. Σπάστε τις συντεχνίες. Και δώστε προτεραιότητα στην ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη ελληνικού τύπου που θα αναδείξει τα ανεκτίμητα πλεονεκτήματα που έχει αυτός ο ευλογημένος τόπος.

Κανένα έξοδο του δημοσίου δεν θεωρείται εξαρχής ως απαραίτητο!

Μπροστά στην όλο και περισσότερο βαθιά κρίση της ελληνικής οικονομίας και της σχετικής δυσκολίας δανεισμού, το οικονομικό επιτελείο κατέφευγε στη γνωστή εύκολη λύση που θα μπορούσε να επιλέξει και μια οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση: το πάγωμα των συντάξεων, τον περιορισμό του κόστους εργασίας, την αύξηση των άμεσων φόρων και το κτύπημα του εισοδήματος των μισθωτών. Δεν θέλει ούτε πολύ φαιά ουσία, ούτε και πολλές γνώσεις για να επιλέξει κανείς μια τέτοια πολιτική και να την παρουσιάζει ως μονόδρομο. Στην πραγματικότητα, όμως, υπάρχουν πιο αποτελεσματικές και δίκαιες τεχνικές περιορισμού των δαπανών. Αρκεί να υπάρχει η πολιτική θέληση. Εφόσον η κυβέρνηση δεν πήρε τα όποια μέτρα την επόμενη της εκλογής της και έδωσε στον εαυτό της χρόνο, τότε θα έπρεπε να επιλέξει τον περιορισμό των δημόσιων δαπανών μέσω του «Προϋπολογισμού Μηδενικής Βάσης». Αυτό σήμαινε ότι κανένα έξοδο του δημοσίου δεν θεωρείται εξαρχής ως απαραίτητο και πολύ λιγότερο δεδομένο.

Προδημοσίευση από το Αρθρο του Ν.Κοτζιά στην Αξία του ερχόμενου Σαββάτου.

Αναταράξεις

Αν η πολιτική πορευτεί με βάση τις σημερινές δημοσκοπήσεις και δημοσιογραφικές αξιολογήσεις κινδυνεύει να βρεθεί ενώπιον οδυνηρών εκπλήξεων. Διότι μετά το Πάσχα, όταν η Ελλάδα θα έχει συσκεφτεί και διαβουλευτεί με άδειες τις τσέπες πάνω από τον οβελία, θα αρχίσουν οι κοινωνικές αναταράξεις. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί στην πολιτική σκηνή του τόπου είναι να φτάσουμε σε αυτές τις αναταράξεις και η κυβέρνηση να είναι απροετοίμαστη να τις αντιμετωπίσει, ενώ η αντιπολίτευση να μην διαθέτει εναλλακτικές προτάσεις γύρο από τις οποίες θα επιδιώξει να κερδίσει συμμαχίες και ρεύματα.

Εάν το πολιτικό σύστημα παγιδευτεί σε μια απλουστευτική αντίληψη για το τι θα συμβεί μετά το Πάσχα, κινδυνεύει να είναι απροετοίμαστο. Για να είναι έτοιμο, θα πρέπει επιτέλους να πάψει να σκορπά φόβο στους μισθωτούς και να κάνει καλές εξηγήσεις μαζί τους. Να πει που αρχίζουν και που τελειώνουν τα μέτρα. Ποια θα είναι τα υποστηρικτικά και τι βλέπει να γίνεται και προγραμματίζει να κάνει ώστε να μην πάει η χώρα σε ύφεση και καταλήξει από το σκοτεινό παρόν στο μαύρο μέλλον. Πολύ δε περισσότερο, από τις εξηγήσεις χρειάζονται πράξεις. Δηλαδή, ο λαός δεν θα δείξει καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση αν δεν δει ότι στα νύχια και στα δόντιά της δεν έχει μόνο τη σάρκα των μισθωτών, αλλά πριν από όλα τη σάρκα εκείνων που σε όλες τις περιστάσεις γνωρίζουν να βγάζουν κέρδη από τον «αέρα της λαμογιάς», να εξασφαλίζουν υπερκέρδη για τον εαυτό τους, να φοροδιαφεύγουν και φοροκλέπτουν.

Προδημοσίευση από το άρθρο του Νίκου Κοτζιά στην Αξία του Σαββάτου.

Γερμανικές αντιφάσεις

Το λογικό για τη Γερμανία θα ήταν να δώσει χείρα βοηθείας στις υπό κατάρρευση οικονομίες των φτωχότερων περιοχών της ΕΕ. Διότι μόνο έτσι έχει πραγματικές προοπτικές η μηχανή των εξαγωγών της καθώς και το τραπεζικό της σύστημα. Όμως, η Γερμανία δεν θέλει να συμβάλλει σε μια τέτοια κατεύθυνση. Θέλει τον εαυτό της χορτάτο και την πίττα της ολόκληρη. Πώς προσπαθεί να πετύχει κάτι τέτοιο; Πολύ απλά, με μια επιθετική πολιτική έναντι των κρατών με υψηλά χρέη. Θέλει, δηλαδή, η Γερμανία και να αποκομίσει κέρδη από την υποτίμηση του ευρώ και βοήθεια να μη δώσει που είναι απαραίτητη προκειμένου να μην καταρρεύσουν οι οικονομίες στις οποίες εξάγει. Προς το σκοπό αυτό πιέζει πολιτικά και εκβιάζει οικονομικά.
Διότι κανείς δεν δικαιούται να ξεχνά ότι η πολιτική της Σήμενς κόστισε στο ελληνικό δημόσιο πολλαπλά. Ότι η Γερμανία έπαιρνε σε έργα και προμήθειες πάνω από το μισό όλου του ποσού που είχε στη διάθεσή της η Ελλάδα από κοινοτικά προγράμματα και ενισχύσεις. Κανείς, επίσης, δεν πρέπει να ξεχνά ότι την ώρα που η Ελλάδα πέρναγε βαθειά κρίση, η κυβέρνηση Καραμανλή έλεγε ότι η κρίση δεν ακουμπά την χώρα, ενώ στο όνομα αυτής της απάτης αύξανε τα κίνητρα εισαγωγής ακριβών αυτοκινήτων από την Γερμανία, λίγους μήνες πριν από την πολιτική λιτότητας ενάντια στους μισθωτούς στην Ελλάδα.

Προδημοσίευση από το άρθρο του Ν.Κοτζιά στην Αξία του ερχόμενου Σαββάτου.

Primeminister.gr : Ο πρωθυπουργός δεν είναι online. Στείλτε του γράμμα!

Μαθαίνοντας πριν από λίγο καιρό ότι βγήκε στον αέρα το primeminister.gr, το θεώρησα μια θετική εξέλιξη στο θέμα της επικοινωνίας του πρωθυπουργού με τον πολίτη. Και μάλλον ήταν και αυτονόητο για έναν άνθρωπο, όπως ο Γιώργος Παπανδρέου, που πρώτος εδώ και χρόνια καθιέρωσε την άμεση διαδικτυακή επικοινωνία με τον πολίτη μέσα από τον προσωπικό του κόμβο.

Τις πρώτες μέρες της λειτουργίας του, διαπίστωσα όμως ότι έλειπε από την ιστοσελίδα  τρόπος άμεσης επικοινωνίας. Μια τέτοια φόρμα επικοινωνίας εμφανίστηκε μετά από μια εβδομάδα, με όλα εκείνα τα στοιχεία που θα ικανοποιούσαν τον κάθε πολίτη. Σωστή κατηγοριοποίηση θεματολογίας, σωστή φόρμα και δυνατότητα στο μέσο πολίτη να πει τη γνώμη του, να ρωτήσει, να πληροφορηθεί.

Εκεί κάπου άρχισαν τα περίεργα. Μετά από μερικές μέρες η φόρμα εξαφανίστηκε πάλι χωρίς καμιά απολύτως εξήγηση. Και ξαφνικά ... ω του θαύματος .. .ξαναεμφανίστηκε το κουμπί "επικοινωνία" πάνω αριστερά στην σελίδα. Όταν το πάτησα, έπαθα σοκ!

"Επειδή η κάθε είδους αλληλογραφία (επιστολές, κείμενα, υπομνήματα, αναφορές, μηνύματα, κλπ.), που αποστέλλεται με ηλεκτρονικό μέσο/τρόπο, μπορεί να περιέχει ευαίσθητα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα και συνεπώς δεν καλύπτεται από τις διατάξεις των παρ. 1 ως 5 του άρθρου 14 του Ν. 2672/98 (ΦΕΚ Α’ 290), για το λόγο αυτό, κάθε είδους γραπτής επικοινωνίας με τον Πρωθυπουργό, παρακαλούμε όπως γίνεται με τον συνήθη τρόπο του επιστολικού ταχυδρομείου, στις παρακάτω διευθύνσεις: ..."

Δεν θα σχολιάσω τα γραμματικά και συντακτικά λάθη, που είναι γνώριμο και σύνηθες φαινόμενο στο διαδικτυακο πασοκ! Θα ήθελα όμως πολύ να μάθω τον εμπνευστή αυτού του κειμένου. Και τους Νομικούς που τον συμβούλεψαν. 

Προφανώς και κάθε φόρμα επικοινωνίας στο διαδίκτυο περιέχει προσωπικά δεδομένα. Γιαυτό υπάρχουν είδικοί κανόνες, γιαυτό βάζουμε ζητήματα περί απορρήτου, γιαυτό υπάρχουν οι ασφαλείς συνδέσεις. Δεν κατάλαβα γιατί τώρα προέκυψε πρόβλημα με την επικοινωνία ειδικά με τον Πρωθυπουργό. Όπως δεν κατάλαβα γιατί παύουν τα προσωπικά δεδομένα να είναι ευαίσθητα και προσβάσιμα όταν θα τα στείλει κάποιος με το ταχυδρομείο!!!

Αλλά έστω ότι τα δέχομαι - με μεγάλη ομολογουμένως προσπάθεια και καλή διάθεση - όλα αυτά. Και ας πούμε ότι θα υπομένουν στην ουρά των ταχυδρομείων οι πολίτες για να στείλουν το αίτημα τους ή το ερώτημα τους ή τη γνώμη τους στον ΓΑΠ. Εκείνη την τελευταία πρόταση στον εν λόγω σύνδεσμο δεν την καταλαβαίνω με τίποτα : "O προσωπικός κόμβος του κ. Γ. Α. Παπανδρέου στο Διαδίκτυο βρίσκεται στην διεύθυνση www.papandreou.gr." Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, "εκεί μπορείτε να στείλετε ότι θέλετε, δεν υπάρχει πρόβλημα ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων. Εμείς εδώ στο Primeminister το παραψάχνουμε και μάλλον ...ψιλοβαριόμαστε να απαντάμε σε ερωτήματα πολιτών."

Συμπέρασμα : Ανευθυνότητα + Τσαπατσουλιά + Τεμπελιά + Άγνοια= Άστο καλύτερα...

Υ.Γ. Αγαπητοί Σύμβουλοι και "Σύμβουλοι" επί του διαδικτύου στου Μαξίμου. Εντάξει ! Καταλαβαίνω, έχετε πήξει εκεί μέσα, δεν βγαίνετε καθόλου έξω και έχετε αρχίσει να χάνετε την επαφή με την κοινωνία (για να μην πω ότι έχετε χάσει εντελώς τη μπάλα). Αλλά επειδή - τέλος πάντων - είστε διαρκώς μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή, ρίξτε μια ματιά έστω στο Number10.gov.uk και ειδικά εδώ και θα καταλάβετε τι μεγάλη "πατάτα" έχετε κάνει πάλι.

Το ΠΑΣΟΚ ακούει?

Δέκα μήνες πριν τις επόμενες δημοτικές εκλογές και εν μέσω δημόσιας διαβούλευσης για τον "Καλλικράτη" και στο Ναύπλιο δεν κουνιέται φύλλο! Φαινομενικά τουλάχιστον, γιατί γίνονται πράγματα, αλλά ως συνήθως ερήμην των πολιτών. Ο νυν Δήμαρχος - λέει η πιάτσα - κλείνει υποψήφιους για το ψηφοδέλτιο του στον διευρυμένο Δήμο! Και μάλιστα - οι φήμες λένε - πως κλείνει μόνο πασόκους! Ο "θέλω να γίνω" Δήμαρχος τρέχει κι αυτός να κλείσει το ψηφοδέλτιο του. Με πασόκους είναι δύσκολο, αλλά το παλεύει! Ο Γιάννης Γκιόλας και η "Άλλη Πρόταση" ανταποκρίνονται με επιτυχία στην πρόκληση της διεύρυνσης του Δήμου και κάνουν επαφές "πάνω στο τραπέζι".

Το ΠΑΣΟΚ που είναι?

Κάποιοι "κυκλοφορούν" ήδη ως υποψήφιοι δήμαρχοι. Κάποιοι άλλοι σκιζουν τα ρούχα τους ότι δεν ξέρουν τίποτα και σφυρίζουν αδιάφορα! Η Νομαρχιακή Επιτροπή ανακοινώνει συνέχεια ότι "ειναι νωρίς ακόμη". Και οι πολίτες αυτής της πόλης βλέπουν για μια ακόμη φορά να δημιουργείται ένα σκηνικό συναλλαγής και συμφερόντων που απαξιώνει τη συμμετοχή του πολίτη και χαρίζει αυτή την πόλη πάλι στην "παλιοπαρέα"!

Θα θυμίσω ότι ο  βουλευτής και σήμερα υπουργός Γιάννης Μανιάτης έχει δεσμευτεί δημόσια ότι "αυτή τη φορά - με δική του πρωτοβουλία- το ΠΑΣΟΚ θα έχει υποψήφιο δήμαρχο στο Ναύπλιο". Αγαπητέ Γιάννη δεν νομίζεις ότι αργούμε? Πιστεύεις ότι πείθονται πλέον οι πολίτες απο υποψηφιότητες-αλεξιπτωτιστές? Χωρίς πολιτική πρόταση και απλά λόγω "πρότερου έντιμου βίου"? Και ποιος μας λέει ότι ο έντιμος και άφθαρτος θα παρεμείνει έτσι μόλις ... δει το μέλι? Αλλά κι αν ακόμη βρεις εσυ υποψήφιο, ρωτάς αν θα βρει αυτός άλλους για το ψηφοδέλτιο? Δεν θαχει μείνει κανένας μέχρι τότε!

Θα θυμίσω επίσης ότι το ΠΑΣΟΚ στο Ναύπλιο πήρε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει πάρει ποτέ. Και αν οι Ναυπλιώτες υποψήφιοι βουλευτές είχαν δουλέψει λίγο καλύτερα την πόλη, κι αν το κόμμα γενικότερα (κάτι που είχα προσωπικά αναφέρει στην Ν.Ε. ) είχε δώσει μεγαλύτερο βάρος στην πόλη μας, τώρα ίσως να είχαμε δύο βουλευτές στην Αργολίδα. Πράγμα που δεν έγινε τελικά για 150 ψήφους.

Είναι λοιπόν προφανές ότι είναι η καλύτερη ευκαιρία για μια ανατροπή στα δημοτικά πράγματα της πόλης! Είναι  η ευκαιρία για να ξεφύγει αυτή η πόλη από την εποχή της μιζέριας και της απαξίωσης και να περάσει σε αυτήν της αξιοποίησης του πλούτου της και της ανάπτυξης της. Και ο μόνος τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο είναι η συσπείρωση όλων αυτών των δυνάμεων - ανεξαρτητα από κόμματα και παρατάξεις -  που αντιτίθενται στην λογική της συναλλαγής και της αντιπαροχής. Μια λογική που δεν είναι πια αποδεκτή από την πλειοψηφία των πολιτών. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις που διεξάγονται απο διάφορους το δείχνουν ξεκάθαρα : πάνω από 60% των δημοτών θέλει αλλαγή (και δεν αποδέχεται ουτε την ... "κλωνοποίηση"). 

Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν πρέπει να παρει θέση! Και μάλιστα άμεσα! Και η θέση αυτή πρέπει να είναι πολιτική θέση υπεροχής και όχι "σχόλιο κύκλων" για το ποιος θα μπορούσε να είναι υποψήφιος. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να τοποθετηθεί δημόσια και καθαρά πολιτικά, ποιες πολιτικές θα αλλάξουν την πορεία αυτής της πόλης. Πρέπει να δεσμευτεί για την ενδυνάμωση της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά. Πρέπει να διακηρύξει την πίστη του ότι το Ναύπλιο μπορεί να αλλάξει κατεύθυνση,να γίνει πόλη πολιτιστικό και περιβαλλοντικό υπόδειγμα για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Σε αυτή τη βάση πρέπει να συζητήσει πολιτικά με εκείνους τους πολίτες και τις κινήσεις τους που προσεγγίζουν αυτή τη λογική. Πρέπει να κάτσει στο ίδιο τραπέζι δημόσια με την "Άλλη Πρόταση" και να συζητήσει πάνω σε ένα πρόγραμμα αλλαγών και ανατροπών. Πρέπει να συναντηθεί ακόμη και με συμπολίτες μας από το χώρο της ΝΔ που δεν αποδέχονται τις συμπεριφορές των σημερινών δημοτικών αρχόντων.

Το στοίχημα για όλους μας είναι η δημιουργία ενός δυνατού μετώπου  όλων των πολιτών που θέλουν ανατροπές και απαιτούν συμμετοχή. Το ποιος θα είναι επικεφαλής είναι το τελευταίο που έχει σημασία. Υπάρχουν στην πόλη μας αρκετοί αξιόλογοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να ηγηθούν μιας τέτοιας προσπάθειας. Κι αν αυτό ακούγεται πολύ "κουκουέδικο", είναι σήμερα ο μόνος δρόμος για την αλλαγή στην πόλη. Και η συγκυρία είναι η πλέον ευνοϊκή! Αρκεί το ΠΑΣΟΚ να ξυπνήσει από το λήθαργο δεκαετιών, να δώσει το λόγο στους πολίτες και να αποφασίσει επιτέλους να παρέμβει πολιτικά και στο προσκήνιο! Αν δεν το κάνει, αν συνεχίσει να κινείται στο παρασκήνιο, αν ανέχεται απαράδεκτες συμπεριφορές "συντρόφων" που τα δίνουν όλα για την παραμονή στην καρέκλα της εξουσίας, τότε θα είναι υπεύθυνο για μια ακόμη ήττα. Μια ήττα οδυνηρή για τους πολίτες του Ναυπλίου.

Και αυτή τη φορά το ΠΑΣΟΚ θα κάνει πολύ περισσότερα χρόνια να ξανασυνέλθει... αν ξανασυνέλθει ποτέ!

Τα αιτήματα των κάτω και οι επιλογές των πάνω...

" Στο πρώτο μου άρθρο μετά την συγκρότηση της νέας Κυβέρνησης του Γ.Α.Παπανδρέου σημείωνα ότι αυτή η κυβέρνηση έχει πολλά μέλη που είναι ικανά και διακρίνονται για την εργατικότητά τους. Δεν έχουν, όμως, όλα επαρκείς σχέσεις και εμπειρία με τα λαϊκά κινήματα. Δυστυχώς ήδη οι πρώτες κινητοποιήσεις με επιβεβαίωσαν. Ο τρόπος που αντιμετωπίζονται δείχνει ανεπαρκή αντανακλαστικά και σχεδιασμό έναντι των κινημάτων του κόσμου της εργασίας. Ακουστήκαν δε, κουβέντες που μπορούν να εκλειφτούν ακόμα και ως προσβολή.

Ανάλογα, στην συγκρότηση των νέων οργάνων της καθοδήγησης του ΠΑΣΟΚ δεν λήφθηκε υπόψη το πρόβλημα που επισημάνω. Δηλαδή, θα έπρεπε να εξοπλιστεί το ΠΑΣΟΚ με πληθώρα στελεχών που να έχουν επάρκεια επικοινωνίας με την κοινωνία εν γένει και την κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ ειδικότερα. Με αυτό τον τρόπο το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να κολυμπά μέσα στα υπό διαμόρφωση κινήματα. Να διαμεσολαβεί με πειστικότητα ανάμεσα «στα αιτήματα των κάτω» με τις επιλογές και αναγκαιότητες «των πάνω». Αντίθετα με μια τέτοια επιλογή, το κεντρικό ΠΑΣΟΚ άδειασε από κόσμο και δυσλειτουργεί. Το αποτέλεσμα είναι ότι η κυβέρνηση δεν αξιοποιεί μια μοναδική ασπίδα που θα μπορούσε να διαθέσει ενόψει επερχόμενων κοινωνικών εκρήξεων."

Προδημοσίευση από το άρθρο του Ν.Κοτζιά στην αυριανή Αξία!

Να σταματήσουν να μαυρίζουν τις ψυχές μας

"Νομίζω ότι η κυβέρνηση πρέπει να αναστοχαστεί περισσότερο επί των μακρόχρονων πολιτικών επιπτώσεων της κρίσης. Πράγματι οφείλει να αντιμετωπίσει την δημοσιονομική πτυχή της. Αλλά, ταυτόχρονα, να θυμάται ότι καμιά χώρα δεν εξήλθε μέχρι σήμερα από την κρίση χωρίς πολιτική στρατηγική και σχέδιο, αν αυτή οφειλόταν σε τρεις ταυτόχρονα παράγοντες όπως τους προαναφερθέντες και όχι μόνο στα δημοσιονομικά. Αυτό σημαίνει ότι η αντιμετώπιση πρέπει να γίνει με πιο σαφή και, ταυτόχρονα, με πιο σύνθετο τρόπο.

Η κυβέρνηση υπονομεύει τον εαυτό της, όταν συνεχώς κάνει ή επιτρέπει (δεν είμαι ντέντεκτιβ για να είμαι σίγουρος) τις συνεχείς διαρροές για παρόντα και μελλοντικά μέτρα σταθεροποίησης και λιτότητας. Αν είναι σε κάτι που συμφωνούν όλοι οι οικονομολόγοι σε όλο τον κόσμο, από δογματικά κρατιστές μέχρι τους αναρχικούς φιλελεύθερους, και από τον Κ.Μαρξ μέχρι τους νεοφιλελεύθερους Χάγιεκ και Φρίντμαν, είναι η σημασία που παίζει η κοινωνική ατμόσφαιρα και η αίσθηση εμπιστοσύνης που έχει μια κοινωνία στην οικονομία της."

Προδημοσίευση από το άρθρο του Ν.Κοτζιά στην Αξία του ερχόμενου Σαββάτου.

Πόσο χρήσιμος είναι τελικά ένας σωστός Παπανδρέου σε μια λάθος εξουσία?

"Τρία πράγματα χρειάζονται για την ανάπτυξη : στόχοι - κράτος - επενδύσεις. Ας πούμε πως το πρώτο και το τρίτο είναι δεδομένα (που δεν είναι 100%). Το κράτος και η λειτουργία του είναι αυτό που θα δώσει την ώθηση για μια άλλου τύπου  ανάπτυξη. Γιαυτό και θεωρώ πως η διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας είναι το μεγάλο στοίχημα αυτής της κυβέρνησης. Γιατί όλα τα άλλα δεν μπορούν να γίνουν χωρίς αυτό, αλλά και αυτό δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τα άλλα.

Ο  Καποδίστριας ΙΙ και οι νέες περιφέρειες της χώρας, σε συνδυασμό με τον νέο εκλογικό νόμο είναι τα σημεία κλειδιά για την εκ βάθρων αναδιοργάνωση του ανάλγητου ελληνικού κράτους. Πρέπει  να αποκτήσουμε ισχυρούς, αυτοδιοίκητους και -επιτέλους - αυτοχρηματοδοτούμενους δήμους. Πρέπει να αποκτήσουμε ισχυρή αιρετή περιφερειακή αυτοδιοίκηση γιατί μόνο σε αυτό το επίπεδο, όσο πιο κοντά γίνεται στον πολίτη μπορεί να αναπτυχθεί η συμμετοχή και η λογοδοσία. Πρέπει, μέσα από τον εκλογικό νόμο, να απεγκλωβίσουμε τον πολιτικό από την πελατειακή σχέση με τον πολίτη και να τον κάνουμε πραγματικό αντιπρόσωπο του."

19 Οκτωβρίου έγραφα τα παραπάνω!

"Η διαδικασία υιοθέτησης του νέου χάρτη της Αυτοδιοίκησης και της Περιφερειακής Διοίκησης θα είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για όλους μας, να αποδείξουμε ότι και θέλουμε και μπορούμε να το κάνουμε. Όλοι όσοι έχουμε ένα θεσμικό ρόλο, οφείλουμε να σκεφθούμε και να πράξουμε αντικειμενικά και ρεαλιστικά. Να αφήσουμε στην άκρη κάθε είδους μικροσκοπιμότητα, κομματική, πολιτική, ψηφοθηρική.

Πολλές φορές, αλλαγές αυτής της κλίμακας στο πολιτικό σύστημα και στη δημόσια ζωή προκαλούν ζημιά σε κακώς εννοούμενα συμφέροντα, αυτά που έχουν εδραιωθεί εδώ και δεκαετίες, που μας κρατάνε πίσω. Πρέπει να έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας ότι ο στόχος μας είναι ακριβώς αυτός: να σπάσουμε αυτά τα συμφέροντα και να δημιουργήσουμε μια νέα αντίληψη για το τι είναι και τι σημαίνει άσκηση δημόσιας εξουσίας σε όλα τα επίπεδα.

Πρέπει να πάψει η κακώς εννοούμενη πολιτική εξάρτηση μεταξύ βουλευτών, δημάρχων και νομαρχών. Να πάψει η συνήθης πρακτική της συνδιαλλαγής μεταξύ κυβέρνησης και Αυτοδιοίκησης, για τα κονδύλια και για τα έργα που αναπαράγει μια πελατειακή και αδιαφανής πολλές φορές σχέση, που αναπαράγει και τη διαφθορά. Πρέπει να πάψουν οι μικροεξυπηρετήσεις εις βάρος των βασικών συμφερόντων των πολιτών."

Αυτά είπε μεταξύ αλλων ο ΓΑΠ στην παρουσίαση του Καλλικράτη.  Και όλοι περίμεναν να δουν πως θα υλοποιηθεί η σημαντικότερη, κατά τη γνώμη μου ανατροπή που έχει ανάγκη ο τόπος! Και τι είδαμε? Ένα άχρωμο, άοσμο και προπάντων άτολμο κείμενο-πλαίσιο διοικητικής μεταρρύθμισης προς διαβούλευση. Και φυσικά, όταν ξεκινάς δειλά, πέφτουν τα κοράκια να σε φάνε! Και δυστυχώς στην Ελλάδα τα (κάθε είδους πράσινα, κόκκινα, μπλε και μαύρα) κοράκια κάνουν ακόμη κουμάντο!

Σε συζητήσεις με φίλους από διάφορους πολιτικούς χώρους και όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ ακούω απόψεις για την "παντοδυναμία του περιφερειάρχη και του δήμαρχου", για "διαδικασίες που δεν είναι δημοκρατικές", για τον "αφανισμό της κοινωνίας των πολιτών με την ισχυροποίηση της εξουσίας των μεγάλων δήμων και των περιφερειών" και άλλα πολλά, που έχουν αξία να ληφθούν υπόψη, αλλά για μένα δεν είναι αυτό το κυρίαρχο ζήτημα. Για μια ακόμη φορά κάνουμε κάτι τσαπατσούλικα και στο πόδι, δεν έχουμε σαφή στόχο ( το περίεργο για μια ακόμη φορά είναι πως ο ΓΑΠ έχει, αλλά όλοι γύρω του δείχνουν να είναι αλλού γι' αλλού!), δεν ξεκαθαρίζουμε τη διαδικασία, δεν δίνουμε αναπτυξιακη προοπτική σε μια αλλαγή που στην ουσία αποτελεί βασική προϋπόθεση για το σύνολο των δομικών αλλαγών που έχει ανάγκη άμεσα ο τόπος.

Τρεις βασικές αρχές κατά τη γνώμη μου πρέπει να διέπουν αυτή τη διοικητική μεταρρύθμιση:

•  Η εξουσία στην περιφέρεια. Ναι! Αυτή είναι η λογική της Ευρώπης των περιφερειών, αυτό ισχύει παντού, αυτή είναι η μόνη αναπτυξιακή προοπτική. Εγώ θέλω πανίσχυρους και τους δύο βαθμούς της Τ.Α., αλλά όχι πανίσχυρο τον περιφερειάρχη και τον δήμαρχο. Δεν έχουμε ανάγκη από "μικρούς πρωθυπουργούς". Έχουμε ανάγκη από συλλογική και ευκίνητη διοίκηση κοντά στον πολίτη και με τη συμμετοχή και τον έλεγχο του πολίτη. Αυτό μεταφράζεται σε ένα απόλυτα αναλογικό εκλογικό σύστημα (και όχι σε αυτό που ισχύει σήμερα), αυτό σημαίνει αντιπροσωπευτικότητα σε όλα τα επίπεδα (και όχι διορισμούς αντιπεριφερειαρχών και αντιδημάρχων π.χ.), και φυσικά αυτό σημαίνει , πριν από όλα και πάνω από όλα λογοδοσία στους πολίτες (με τη δημιουργία και λειτουργία σωμάτων πολιτών μέσα από διαδικασίες εθελοντικής συμμετοχής και κλήρωσης).
• Οι πόροι στην περιφέρεια. Πραγματικοί πόροι, άμεσα εισπραττόμενοι! Και όλο το ΕΣΠΑ (πλην λειτουργικών δαπανών της κεντρικής διοίκησης) στην περιφέρεια και τους Δήμους. Ναι! Εγώ θέλω άμεσους πόρους στην Τ.Α.! Από την άμεση φορολογία, από το ΦΠΑ, από το φόρο ακίνητης περιουσίας και από όπου αλλού. Δεν θα είχα αντίρρηση σαν πολίτης ακόμη και σε μια αύξηση του ΦΠΑ κατά 2-3 μονάδες, αρκεί να ήξερα ότι αυτά τα έσοδα θα πάνε για την πραγματική ανάπτυξη του Δήμου μου. Για να μην μπορεί ο εκάστοτε αιρετός δήμαρχος να κρύβεται πίσω από το άλλοθι του "δεν μου δίνει λεφτά το κράτος" . Για να μπορώ να τον ελέγξω και να κρίνω το έργο του. Για να ξέρω ότι τα χρήματα που πληρώνω μένουν στο τόπο τους και δεν "τρώγονται" στο δρόμο από διάφορους επιτήδειους.
• Χωροταξικός σχεδιασμός των δήμων και των περιφερειών για την πραγματική (και προφανώς σήμερα πράσινη) ανάπτυξη και όχι για τις καρέκλες της εξουσίας. Μια πόλη και τρία χωριά δεν κάνουν έναν καινούργιο δήμο! Κάνουν πάλι μια πόλη και τρία χωριά, τα οποία υποβαθμίζονται σε βάρος της πόλης. Αντίθετα μια γεωγραφική περιοχή με κοινό αναπτυξιακό δυναμικό, είτε σαν αστικό περιβάλλον είτε σαν αγροτική περιοχή είτε σαν τουριστικό και πολιτιστικό υποκείμενο, μπορεί με τον κατάλληλο σχεδιασμό και με κίνητρα (οικονομικά αλλά και διοικητικά) να αναβαθμιστεί πραγματικά και να αναπτυχθεί βιώσιμα και να αποτελέσει αυτοτελή διοικητική περιφέρεια. Να αναπτύξει σωστά τις υποδομές της, την χωροταξική ανάπτυξη της, να προστατέψει αποτελεσματικά το περιβάλλον. Αυτή η γεωγραφική περιοχή δεν είναι απαραίτητο να ακολουθεί ντε και καλά υφιστάμενες διαιρέσεις, μπορεί και πρέπει να ανατρέψει υπάρχοντα "σύνορα" πόλεων, οικισμών, επαρχιών, νομών, σύνορα που στον έναν ή τον άλλο βαθμό δημιουργήθηκαν κάτω από συνθήκες που δεν εξυπηρετούσαν αναπτυξιακούς σκοπούς*. Ξαναλέω αυτό που έχω πει για τον τόπο μου, όσο κι αν πολλοί "βγάζουν σπυριά" στο άκουσμα του. Θεωρώ αδιανόητο (και φυσικά "ακριβό") Άργος και Ναύπλιο να συνεχίσουν να αποτελούν δύο ξεχωριστούς δήμους! 

Αυτές οι τρεις βασικές αρχές ικανοποιούνται από τον Καλλικράτη, έτσι όπως παρουσιάστηκε? Σύμφωνα με τα λεγόμενα Παπανδρέου ναι! Σύμφωνα με την εισήγηση του ΥΠΕΣ όχι! Και εύλογα διερωτάται κανείς : μα καλά , ο Ραγκούσης Υπουργός της κυβέρνησης του ΓΑΠ δεν είναι?

Δεν θα επεκταθώ προς το παρόν περαιτέρω. Θα περιμένω την εξέλιξη και το αποτέλεσμα της διαβούλευσης. Δεν έχω όμως καλό προαίσθημα! Και πολύ φοβάμαι πως και αυτή η ανατροπή, όχι απλά θα μείνει στα λόγια, αλλά θα χαθεί οριστικά η μεγάλη ευκαιρία να πάμε μπροστά! Υπάρχει ακόμη χρόνος να γίνει κάτι καλό! Διάθεση και πολιτική βούληση υπάρχει? Γιατί έχω διαρκώς την αίσθηση (την είχα και πριν, αλλά άλλο οι ασκήσεις επί χάρτου στην αντιπολίτευση και άλλο η εξουσία) ότι βλέπω έναν Παπανδρέου εξαιρετικά (έως απελπιστικά πια) μόνο και απογοητευτικά ανεκτικό (και συνάμα απολογητικό) στις καθημερινές παλινωδίες των κυβερνητικών στελεχών? Γιατί πρέπει ένας πρωθυπουργός να απολογείται τελικά τέσσερις ολόκληρες ώρες για τα σφάλματα και τις παραλείψεις των υπουργών του? Αν κάθε εκατό μέρες κάνει το ίδιο πράγμα, τότε τι ελπίδα έχουμε τελικά για αλλαγές σε τούτη τη ρημάδα την χώρα? Πόσο χρήσιμος είναι τελικά ένας σωστός Παπανδρέου σε μια λάθος εξουσία? Πότε επιτέλους θα αντιληφθεί ότι η μόνη δύναμη του είναι ο πολίτης? Ο πολίτης που ακόμη, σε πείσμα των συμφερόντων, του έχει εμπιστοσύνη και προσβλέπει στη δική του αποφασιστική συμβολή για ανατροπές. Φτάνει κι αυτός να του δώσει την εμπιστοσύνη και την εξουσία που δικαιούται.

* Η Τροιζηνία , μια γεωγραφική περιοχή της Αργολίδας, ανήκει εδώ και πάνω από 50 χρόνια στην Νομαρχία Πειραιά! Ο λόγος που η τότε κυβέρνηση επέλεξε αυτήν την παρανοϊκή διοικητική διαίρεση, ήταν το ότι η περιφέρεια του Πειραιά είχε ισχυρή παρουσία δημοκρατικών δυνάμεων και ειδικά της Αριστεράς, πράγμα το οποίο δυσκόλευε την εκλογή κυβερνητικών βουλευτών και απειλούσε τον απόλυτο έλεγχο της περιφέρειας. Έτσι φτάσαμε μέχρι και σήμερα η Τροιζηνία , αλλά και τα Κύθηρα, να ανήκουν ακόμη στο Νομό Πειραιώς! Αν αυτός ο παραλογισμός συνεχιστεί και τώρα, είναι σαφές ότι δεν έχουμε στόχο την προκοπή αυτού του τόπου.