Εφτασε ο καιρός ... δεν πάει άλλο.

Πέρασαν σχεδόν 5 μήνες από το τελευταίο μου ποστ. Στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας μεσολάβησαν δύο "σωτηρίες" σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αμέτρητοι φόροι, καθημερινές απεργίες και κινητοποιήσεις κάθε είδους και φαντασίας και στην ουσία μια όλο και πιο γενικευμένη στασιμότητα, απραξία και ανασφάλεια. Είναι πια συνηθισμένο για τον καθένα μας ότι κάθε μέρα που ξημερώνει είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Είναι πια δεδομένο για όλους ότι η έξοδος από αυτήν την πρωτόγνωρη κρίση έχει δρόμο μακρύ, ανυπολόγιστα επώδυνο και πάντοτε χωρίς εξασφαλισμένο αποτέλεσμα.

Βασική αιτία για αυτή την κατάσταση προφανώς και παραμένει το ημιθανές πολιτικό σύστημα της χώρας, του οποίου τα κέντρα αποφάσεων, όχι μόνο εξακολουθούν να μην αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν πια να ασκούν πολιτική με τον τον τρόπο που την ασκούσαν μέχρι τώρα, αλλά δίνουν μάχη επιβίωσης με νύχια και με δόντια προσπαθώντας να σταθούν στα πόδια τους την επόμενη μέρα. Σε αυτή τους την λυσσαλέα προσπάθεια εκθέτουν ανεπανόρθωτα το σύνολο της κοινωνίας των πολιτών στο εξωτερικό και δημιουργούν την σταθερή πια στην Ευρώπη εντύπωση των "Ελλήνων τεμπέληδων" που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, που δεν θέλουν να χάσουν τα κεκτημένα 10ετιών, πράγμα που φυσικά έχει σαν επακόλουθο να σκληραίνει η στάση των υπόλοιπων Ευρωπαίων απέναντι μας.

You need balls to rebrand Greece ...

Σκηνή 1η: Βάζω βενζίνη μεσημερι σε βενζινάδικο του Ναυπλίου. Ο ιδιοκτήτης τηλεφωνεί στα γραφεία μεγάλης εμπορικής εταιρείας της περιοχής για να τους πει ότι εκδίδει διαταγή πληρωμής για χρέος που υπάρχει. Η γραμματέας απαντά ότι "ο κύριος Γ. είναι στην παραλία και πίνει καφέ, αν θέλετε μπορείτε να τον βρείτε εκεί"!

Σκηνή 2η: Πρωί πρωί κατεβαίνω στην πλατεία Συντάγματος για δουλειά. Κάποιοι νεαροί αγανακτισμένοι - μόνιμοι πια κάτοικοι της πλατείας- βγαίνουν σιγά σιγά από τις σκηνές τους. Δίπλα κάποιοι - μάλλον - συνταξιούχοι έχουν επιδοθεί από νωρίς στα πηγαδάκια με θέμα τι άλλο? Το μνημόνιο και τη χρεωκοπία. Πιο κάτω στο δρόμο έρχεται η πρώτη πορεία της ημέρας, το συνδικάτο χάρτου. Από το Plaza βγαίνουν οι πρώτοι αγουροξυπνημένοι επαρχιώτες βουλευτές.

Σκηνή 3η: Μεσημέρι με ζέστη στο ποδηλατόδρομο του Χαλανδρίου μεσήλικας ποδηλατεί και ξαφνικά φωνάζει : "ΑΑΑ ρε ρεμάλια του ΠΑΣΟΚ ... μας φάγατε"! Τα σκυλιά της γειτονιάς γαυγίζουν Και ο μεσήλικας συνεχίζει τη βόλτα του.

Σκηνή 4η: Εργολάβος οικοδομών ζητάει για την τοποθέτηση 35 κουφωμάτων σε νεόδμητη οικοδομή, το ποσό των 16.000 ευρώ. Του απαντώ ευγενικά ότι θα το σκεφτώ και θα τον ενημερώσω, για να μην τον βρίσω. Επανέρχεται μετά από μισή ώρα και ζητάει για την ίδια δουλειά 10.000 ευρώ! Του κλείνω το τηλέφωνο στα μούτρα.

Σκηνή 5η: Ο Ακης Τσοχατζόπουλος δίνει συνέντευξη στους Νέους Φακέλους. Στην διατύπωση του Τάσσου Τέλογλου ότι η εταιρεία από την οποία αγόρασε το ακίνητο στο κέντρο της Αθήνας, η οποία ανήκε στον ξάδερφο του, ήταν αυτή που δέχτηκε την κατάθεση της μίζας της Ferrostahl απαντά : "Αυτό ποιος το λέει?"

Σκηνή 6η: Η ΚΤΕ του ΠΑΣΟΚ συνεδριάζει 7 ώρες. Το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ συνεδριάζει 8 ώρες , μέχρι τις 3.00 τα ξημερώματα. Το υπουργικό Συμβούλιο συνεδριάζει ακόμη. Η ΝΔ έχει κατασκηνώσει στο Ζάππειο. Η ομαδική ψυχοθεραπεία , το νέο σπορ των Ελλήνων πολιτικών.

Σκηνή 7η και συνεχώς επαναλαμβανόμενη : Σχεδόν κάθε πολιτικό πρόσωπο, εμπλεκόμενο στα ευρωπαϊκά θέματα, αλλά ακόμη και ο Μπαρακ Ομπάμα, αναφέρεται στο "ελληνικό πρόβλημα" σε κάθε επαφή του με τα ΜΜΕ. Γιούνκερ, Τρισέ, Σταρκ, Σόιμπλε, Ρεν, Μέρκελ, Κον Μπεντιτ, Λαγκάρντ, μεχρι και ο συνταξιούχος Ντε Στεν  εκτόπισαν τους Γιακουμάτους, τους Μανώληδες, τους Πρωτόπαππες, τους Ψωμιάδηδες και όλους τους άλλους Έλληνες τηλεοπτικούς "πολιτικούς αστέρες" από τα ελληνικά "παράθυρα" και  έχουν να πουν εναν καλό ή (πιο συχνά) κακό λόγο για την Ελλάδα.

Υπάρχουν δεκάδες άλλες "σκηνές" , μικρές και μεγάλες, γνωστές και άγνωστες, που βιώνουμε όλοι μας καθημερινά και οι οποίες, όλες μα όλες, οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα : Στην Ελλάδα του 2011 έχουμε "χάσει τη μπάλα" και όλοι μα όλοι ασχολούνται μαζί μας.

Η Ελλάδα λοιπόν είναι, μέσα από διάφορες "διαβολικές" συγκυρίες κέντρο του παγκόσμιου γίγνεσθαι. Και δεν είναι γιατί εδώ πραγματικά είναι το μεγάλο πρόβλημα - είναι γνωστό ότι πρόβλημα υπάρχει και σε Ιρλανδία, Πορτογαλία και οσονούπω Ισπανία και βλέπουμε - αλλά γιατί τελικά βολεύει πολλούς να ρίχνουν την ευθύνη στην Ελλάδα και τους ...τεμπέληδες Έλληνες. Κάθε μέρα γίνεται και πιο σαφές ότι τα παγκόσμια οικονομικά συμφέροντα, με αιχμή του δόρατος τα γερμανικά, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα σαν "πειραματικό εργαστήριο" για να καθορίσουν εκείνες τις οικονομικές πολιτικές και μεταρρυθμίσεις που αύριο θα εφαρμοστούν σε κάθε γωνιά του αναπτυγμένου, αλλά και του αναπτυσσόμενου κόσμου και θα χαράξουν την παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων, σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες.

Σκούρα τα πράγματα θα μου πείτε. Πως να τα βάλεις με τους μεγάλους και με το "κεφάλαιο" - που λέει και η Παπαρήγα - όταν έχεις καταρρεύσει οικονομικά, αλλά κυρίως κοινωνικά, κι όταν χρωστάς και της ... Μιχαλούς? Πως να αντιμετωπίσεις την γενική κατακραυγή ότι "εμείς σε χρηματοδοτούσαμε και εσύ τα έτρωγες"?  Πως να κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους , όταν έχεις δείξει δείγματα απίστευτου κρατισμού, που θα ζήλευαν και τα πρώην "σοσιαλιστικά" καθεστώτα, αδυναμίας να εφαρμόσεις στοιχειώδεις πολιτικές, αυτονόητες εδώ και δεκαετίες σε άλλες χώρες, επιμονής στο ρουσφέτι, τον ωχαδερφισμό, στην μη εφαρμογή των νόμων και των κανόνων?

Τελειώσαμε λοιπόν? Θα αποδεχτούμε μοιρολατρικά το ρόλο του μαύρου πρόβατου της Ευρώπης? Η θα εκμεταλλευτούμε το γεγονός ότι όλοι ασχολούνται μαζί μας, ώστε να γίνουμε ο λαγός της Ευρώπης?Θα αφήσουμε τους πάντες να λένε Ελλάδα και να εννοούν το πιο τρανταχτό παράδειγμα προς αποφυγή, η θα καταφέρουμε, να μετατρέψουμε το μειονέκτημα μας σε πλεονέκτημα και να γίνουμε το παράδειγμα προς μίμηση? Θα συνεχίσουμε να ζούμε με δανεικά και χρέη, με επιτρόπους και τρόικες, με υποτέλεια και αμφισβήτηση, μέσα στην πολιτική και κοινωνική μας αφασία ή θα αποφασίσουμε επιτέλους να εκμεταλλευτούμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχουμε, να φτιάξουμε το νέο Brand name της Ελλάδας και να το "πουλήσουμε" στην παγκόσμια αγορά στην τιμή που μας αξίζει, πριν μας βγάλουν για τα καλά στο σφυρί?

Ε λοιπόν ναι... για μένα υπάρχει ελπίδα. Αφήνοντας πίσω οριστικά την μαυρίλα και τη μιζέρια μας, αγνοώντας τον πάτο που ακόμη ψάχνουμε και δεν φαίνεται, αρνούμενοι τον πανικό και την κουτοπονηριά, και δρώντας επιτέλους συλλογικά και όχι ατομικά, μπορούμε να πετύχουμε αυτό που όλοι θεωρούν σήμερα ακατόρθωτο. Να φτιάξουμε τη νέα Ελλάδα. Να αναδείξουμε τις νέες ελληνικές αξίες. Να δημιουργήσουμε το νέο ελληνικό προϊόν που όμοιό του δεν θα υπάρχει.

Απαιτήσεις ? Πρώτα πρώτα θέλει μυαλό, τετράγωνο μυαλό και τέτοιο, τέτοια, έχουμε σε αφθονία, αρκεί να δώσουμε κίνητρα και εγγυήσεις ότι θα τους δοθεί το περιβάλλον και οι συνθήκες να δουλέψουν για την πατρίδα. Δεύτερον θέλει συλλογικότητα, συμμετοχή, συνεργασία, πίστη ότι ότι προσπαθήσουμε θα είναι για το κοινό καλό, και όχι για το συμφέρον κανενός. Και τρίτον και σημαντικότερο ...θέλει "αρχ...α" από αυτούς που , καλώς η κακώς, παίρνουν τις αποφάσεις, σύμφωνα με τους όρους της δημοκρατίας , μέσα στην οποία ζούμε σήμερα. 

Αυτό το τελευταίο είναι ίσως και το πιο δύσκολο σήμερα. Αλλά όχι ακατόρθωτο ... ούτε και θέμα του σημερινού - κατά κάποιον τρόπο - προλόγου. Στα επόμενα ποστ θα ορίσουμε τι σημαίνει ελληνικό brand name, πως αυτό μπορεί να γίνει εθνικός - άμεσος , μεσοπρόθεσμος και μακροπρόθεσμος -  στόχος και ποιοι καλούνται να το υλοποιήσουν ... αν έχουν τα "αρχ....α"!

Reloaded...

Ένας καλός φίλος μου έγραψε πριν 2 μέρες στο Twitter πως του λείπουν τα πολιτικά μου σχόλια. Άλλοι φίλοι συχνά τον τελευταίο καιρό αναρωτιούνται το ίδιο : γιατί δεν γράφω? Είναι δυνατόν σε μια τέτοια πολιτική, κοινωνική και οικονομική συγκυρία, μήτρα τόσων πρωτόγνωρων γεγονότων, αφορμή για κάθε είδους ανάλυση, συζήτηση, πηγαδάκι, τοποθέτηση, bloggάρισμα και εγώ να επιμένω να απέχω? Μήπως "τρώω ψωμάκι" από την παρούσα εξουσία και γιαυτό το βούλωσα? Μήπως αδυνατώ να κατηγορήσω τον ΓΑΠ, που "υπερασπίστηκα στο παρελθόν με συνέπεια και πάθος"? 

Υπάρχουν τρεις βασικοί λόγοι για αυτή μου την σιωπή.

Ο πρώτος θα λόγος είναι ότι η παρούσα συγκυρία απαιτεί 100πλάσιο τρέξιμο για να βγει ο άρτος ο επιούσιος. Παραμένω ελεύθερος επαγγελματίας - επιχειρηματίας και ουδείς άλλος φροντίζει για την επιβίωση μου, παρά μόνον εγώ. Το ότι δε ή αγορά βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, κάνει τον αγώνα της επιβίωσης απόλυτη προτεραιότητα, κάτι που δεν φανταζόμουν ότι θα μου συμβεί στα 50 μου, ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου. Άρα ο χρόνος για γράψιμο έχει περιοριστεί στο ελάχιστο. Ίσως και η ύπαρξη των εργαλείων των "140 χαρακτήρων" να με έχουν παρασύρει σε σύντομα σχόλια και όχι "σεντόνια". 

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι θεωρώ πως πολλά από τα οποία μπορούσα να γράψω στην παρούσα συγκυρία, τα έχω γράψει στο παρελθόν. Παρατηρώντας συχνά την επισκεψιμότητα του ιστολογίου, η οποία περιέργως παραμένει σε υψηλά επίπεδα, διαπιστώνω ότι πολλοί αναγνώστες φτάνουν σε δικά μου παλαιότερα ποστ, αναζητώντας απαντήσεις σε επίκαιρα θέματα για την οικονομία, την παιδεία, την περιφερειακή ανάπτυξη, τη διακυβέρνηση. Τα συναισθήματα από αυτή τη διαπίστωση είναι ανάμεικτα. Είναι άχαρο να διαπιστώνεις ότι υπήρξες μάντης κακών πραγμάτων, είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις απόψεις σου να γίνονται ευρύτερα αποδεκτές μετά από καιρό, ενώ πριν χαρακτηρίζονταν ακραίες και επικίνδυνες, είναι τέλος απογοητευτικό να παρατηρείς πως τα αυτονόητα ακόμη δεν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα και στην Ελλάδα, γιατί οι εξουσιάζοντες εξακολουθούν να μην βγάζουν τα μυωπικά γυαλιά του πολιτικού κόστους.

Ο τρίτος και βασικότερος λόγος της αποχής μου είναι, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, πως αισθάνομαι πως αν πω τη γνωμη μου σήμερα θα κατηγορηθώ για "γνώμη του καναπέ" , για  "κριτική εκ του ασφαλούς" και για ανακολουθία σε σχέση με όσα υποστήριζα στο παρελθόν. Όχι πως αυτά ισχύουν σε καμιά περίπτωση. Αλλά βλέπω γύρω μου μια ευκολία στο να ρίξουμε κάποιον δι' ασήμαντον αφορμήν στον Καιάδα και δεν έχω διάθεση να αντιπαρατεθώ με ανθρώπους, που ακολουθώντας την πάγια ελληνική πρακτική πως πάντα "φταίει η κατσίκα του γείτονα"  ψάχνουν με απίστευτη μανία εξιλαστήρια θύματα. Προτιμώ αυτή την εποχή τις πράξεις από τα λόγια. Και οι πράξεις αυτές έχουν να κάνουν με την  επαγγελματική μου δραστηριότητα, στην οποία προσπαθώ - κατά κάποιον τρόπο - να κάνω τις ιδέες και αξίες μου πράξη. 

Όμως τις τελευταίες μέρες αισθάνομαι να γέμισαν υπερβολικά οι "μπαταρίες της γραφής" και να πρέπει να "ξεφορτώσω" απόψεις γράφοντας. Νιώθω να τελειώνει ο χρόνος της αναμονής, πιστεύω πως φτάσαμε επιτέλους στην "αλλαγή σελίδας" ...όχι πως πιάσαμε πάτο ακόμη, αλλά είναι πλέον ορατό πως στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα τα πάντα θα ανατραπούν. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Και σε αυτή την ανατροπή, έχουμε υποχρέωση ο κάθε σκεπτόμενος, αλλά και δρων πολίτης, να πει την άποψή του και να παρέμβει στο μέτρο που του αναλογεί. 

Αναμείνατε λοιπόν απόψεις και θέσεις λίαν προσεχώς. Ένας κύκλος έκλεισε και ένας καινούργιος αρχίζει. Και τίποτα μα τίποτα δεν θα είναι στην Ελλαδίτσα μας όπως πριν. Και πρέπει να τα πούμε όλα με το όνομα τους, πριν να είναι πολύ αργά... αν δεν είναι ήδη.  

Λυπάμαι για το Ναύπλιο, για τον Τάσο, για τα παιδιά μου...

Τάσο χάσαμε! Γιάννη χάσαμε! Μπάμπη και Κώστα και Κώστα χάσαμε! 

Και τώρα ήρθε η ώρα να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Ακούω πολλά γύρω μου για το τι συνέβη, ποιος και τι έφταιξε και δεν ξερω αν πρέπει να γελάσω, να κλάψω ή να βρίσω! Διαβάζω το άρθρο του καλού φίλου Γιώργου Γαβρήλου και αναρωτιέμαι : αλήθεια πιστεύεις ρε Γιώργο ότι αυτό το κόμμα που λέγεται ΠΑΣΟΚ θα αναλάβει τις ευθύνες του? Πιστεύεις πραγματικά ότι αυτοί που το εκπροσωπούν, που το καθοδηγούν, που "εξουσιάζουν" στην περιοχή μας, θα αναλάβουν και αυτοί τις δικές τους?  Έχεις ελπίδα ότι νοιάζονται? Η μήπως τρίβουν τα χέρια τους κάτω απο το τραπέζι, πίσω από τις κλειστές πόρτες των πολιτικών τους γραφείων? Πότε το έκαναν στο παρελθόν για να το κάνουν τώρα?

Και για του λόγου το αληθές, διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα:

" ... Η Αργολίδα είναι ένα τρανό παράδειγμα. Ακρως συντηρητικός νομός εδώ και χρόνια, τουλαχιστον με βαση τα εκλογικά αποτελέσματα. Σε καθε εκλογική διαδικασία έχουμε ίντριγκες και συντροφικά μαχαιρώματα, περίεργες συμμαχίες και πάντα σε βαρος του τόπου. Ενας νομός με τη μισή σχεδόν ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Ελλαδας στη γή του, με τη μισή και παραπάνω παραγωγή εσπεριδοειδών της Ελλάδας , πνίγεται στη μιζέρεια, στην κουτοπονηριά και την αναισθησία των άχρηστων πολιτικών που αναδεικνύει εδώ και δεκαετίες. Ο τουρισμός αναπτύσεται ακόμη αυθαίρετα με όρους της εποχής της χούντας, τα πορτοκάλια θάβονται, το λαδι δεν τυποποιείται και δεν εξάγεται, οι αρχαιολογικοί χώροι μένουν αναξιοποίητοι, ουτε σκεψη για εναλλακτικές μορφές τουρισμού και καλιεργειών, έξω πάντα απο όλα τα ευρωπαικά προγράμματα για αυτά τα θέματα, ένα λιμάνι στο Ναύπλιο, όπου τα κρουαζιερόπλοια αράζουν απέξω, ένα Μπουρτζι που εγώ προσωπικά έχω πάει μονο μια φορά στα 15 χρόνια που είμαι εδώ για να δώ μόνο τσουκνίδες και σκουπίδια, μια παραλία της Καραθώνας χρόνια αναξιοποίητη, μπλεγμένη στα διχτυα του ΕΟΤ και των τοπικών συμφερόντων. Μια πόλη που ακόμη το νερο της δεν πίνεται, ένας ολοκληρος νομός χωρίς εγκεκριμένο χώρο ταφής απορριμμάτων και πορτοκαλιών, μια Ερμιονίδα , όπου διάφορα συμφέροντα της Αθήνας χτίζουν αυθαίρετα όπου βρούν και χωρίς κανένα σεβασμό στο περιβάλλον."

Αυτά έγραφα τον Ιούνιο του 2004 σε ένα email μου (δεν έχει σημασία σε ποιον)! Θα μπορούσε ή όχι να γραφεί και σήμερα? Τι έχει αλλάξει αλήθεια στο παραμικρό? Πέστε μου έστω μια λέξη να την αλλάξω για να είναι επίκαιρο! Μια μόνο! Άρα το κόμμα , το ΠΑΣΟΚ είναι το πρόβλημα μας? Η ο κακός μας ο καιρός?

Ε λοιπόν δεν μας φταίει το ΠΑΣΟΚ ... το κάθε κόμμα. Γιατί το ΠΑΣΟΚ και το κάθε κόμμα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Εμείς δεν επιλέγουμε? Εμείς δεν εκλέγουμε και εκλεγόμαστε? Εμείς δεν "δίνουμε εντολές"? Λευκές επιταγές? Τώρα από ποιον ζητάμε τα ρέστα? Από αυτόν που εξουσιοδοτήσαμε να μας καθοδηγεί? 

Και μια και μιλάμε για την τοπική αυτοδιοίκηση, τον ύψιστο βαθμό - υποτίθεται - συμμετοχής των πολιτών, γιατί εκχωρούμε ατομικά και κοινωνικά μας δικαιώματα σε κόμματα και ...αποκόμματα? Γιατί δεν παρεμβαίνουμε εμείς απευθείας σαν πολίτες στα κοινά? Γιατί δεν απαιτούμε την πραγματική συμμετοχή μας στα θέματα που μας αφορούν? Γιατί ανεχόμαστε σε αυτό το ρημάδι το κόμμα να μην  εφαρμόζονται ποτέ όσες "κομματικές, δημοκρατικές" διαδικασίες εξαγγέλονταν περί έγκαιρης, δημοκρατικής και διαφανούς επιλογής υποψηφίων? Γιατί ανεχόμαστε ξανά και ξανά τους "αλεξιπτωτιστές" υποψήφιους? Τους περιφερόμενους υποψήφιους? Τους τυχοδιώκτες και τις ανίερες συμμαχίες?

Γιαυτό εγώ δεν θα κάνω κριτική εκ του ασφαλούς και εκ των υστέρων, ούτε θα ρίξω την ευθύνη στους άλλους και στα ...άλλα! Εγώ - και πιστεύω ο καθένας μας - πρέπει να αναλάβω την ευθύνη που μου αναλογεί! Και η ευθύνη αυτή είναι σημαντική : δεν κατάφερα να συμβάλλω στον μέγιστο βαθμό, ώστε να μη χαθεί μια χρυσή ευκαιρία για την πόλη μου να αλλάξει, όχι απλά δημοτική αρχή, αλλά ουσιαστικά πορεία προς το μέλλον. Δεν κατάφερα να συμβάλλω ώστε να συσπειρωθούν όλες εκείνες οι δυνάμεις και οι πολίτες που θα μπορούσαν εύκολα να πετύχουν κατι τέτοιο. Δεν κατάφερα να πείσω τόσο τους συντρόφους μου όσο και τους συναγωνιστές μου και συμπολίτες, ότι αυτή η δημοκρατική συσπείρωση ήταν εφικτή περισσότερο από ποτέ αυτή τη φορά και μπορούσε να στηριχτεί σε πολιτικές επιλογές κύρια και όχι σε πρόσωπα. 

Δεν κατάφερα να πείσω πως τα προβλήματα της πόλης, αυτής της πανέμορφης πόλης, είναι τέτοια που δεν σηκώνουν ούτε κομματικούς ανταγωνισμούς, ούτε προσωπικές φιλοδοξίες. Δεν κατάφερα να επιβάλλω τη σημασία που έχει η πραγματική συμμετοχή του κάθε πολίτη στις αποφάσεις που τον αφορούν, στην πράξη και όχι στα λόγια. Δεν μπόρεσα να γίνει αποδεκτό πως η επιλογή αλλαγής για αυτήν την πόλη δεν ήταν επιλογή άμεσου ατομικού ή κοινωνικού συμφέροντος απλά, αλλά μια επιλογή ζωής για τα παιδιά μας. 

Και αυτά που εγώ τώρα γράφω σε πρώτο πρόσωπο, ας τα σκεφτούμε όλοι μας κι ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας! Κι ας κάνουμε ένα βήμα πίσω. Εμείς αποτύχαμε! Τέτοιες ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται κάθε μέρα. Εμείς αποδείξαμε περίτρανα ότι δεν έχουμε τα κότσια να τα βάλουμε ούτε με τα καθε λογής μικρά και μεγάλα κατεστημένα, ούτε με τη συναλλαγή και τη ..."νύχτα". Εμείς δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις γιαυτο το αποτέλεσμα. Και δέστε τι καταφέραμε! Εμείς ! Ναι Εμείς! Οι opinion makers! Δέστε αυτό το δημοτικό συμβούλιο που θα μας διοικεί τα επόμενα χρόνια! Δέστε και πέστε μου! Έχετε καμιά ελπίδα για κάτι καλύτερο? Γιατί δεν είναι απλά ποιος κέρδισε! 

Λυπάμαι λοιπόν πολύ για την πόλη μου! Λυπάμαι παρα πολύ! Κι αν πραγματικά θέλουμε να μας ξαναδοθεί σύντομα μια ευκαιρία, πρέπει να δουλέψουμε από σήμερα κι όλας. Όλοι. Χωρίς ενδοιασμούς, απωθημένα, φιλοδοξίες και κουτοπονηριά. Εγώ θα το παλέψω, αλλά  -συγχωρέστε με - δεν είμαι πια αισιόδοξος.

Και μια τελευταία κουβέντα για την προσωπική μου επιλογή, για την οποία προφανώς και αναλαμβάνω όλη την ευθύνη. Τον Σαλεσιώτη τον εκτιμώ σαν άνθρωπο, σαν επιστήμονα και σαν πολιτικό πρόσωπο.  Μπορεί σε πολλούς να μην αρέσει, μπορεί να τους χαλάει τη σούπα, μπορεί να έχει κάνει και λάθη που έγω πρώτος δεν του τα συγχωρώ, αλλά  - σύντροφοι μου , σε εσάς το λέω κυρια - ο Τάσος ξελάσπωσε αυτό το κόμμα στα δύσκολα στην Αργολίδα όσες φορές αυτό τον κάλεσε. Ο Τάσος κόντεψε να ανατρέψει στις τελευταίες βουλετικές εκλογές τους πάγιους συντηρητικούς συσχετισμούς στην Αργολίδα. Και τούτη τη φορά, αν δεν υπήρχαν οι "γενίτσαροι" , οι "φιλόδοξοι" και το επίμονο "διαίρει και βασίλευε" κάποιων άλλων πάλι θα ξελάσπωνε. Γιατί μόνο κάποιος σαν τον Τάσο θα μπορούσε να κοντράρει όλο αυτό το απίστευτο κατεστημένο της λαμογιάς και της αντιπαροχής. Λυπάμαι λοιπόν και για τον Τάσο, γιατί άξιζε μια τέτοια επιτυχία και ξέρω πως αυτή τη φορά θα συνέβαλλε ουσιαστικά στην αλλαγή στην πόλη.

Τώρα θα μου πείτε "κι αν ο παππούς είχε ρόδες, θάταν πατίνι". Λοιπόν αγαπητοι μου συμπολίτες, ένθεν και ένθεν. Πολύ φοβάμαι πως πολύ γρήγορα θα αναζητήσουμε ξανά Σαλεσιώτηδες της τελευταίας στιγμής να μας σώσουν! Και θα ζητοκραυγάζουμε πάλι που θα παρουσιαστούν απο το πουθενά ... λαϊκοί σωτήρες αυτής της πόλης. Αλλά θάναι αργά. Πολύ αργά πια. 

Με τις υγείες μας! 

Προχτές εκλέξαμε. Την άλλη Κυριακή επιλέγουμε!

Πολλοί φίλοι και συμπολίτες μου αναρωτήθηκαν γιατί επέλεξα τη σιωπή - αν και προκλήθηκα - σε όλη την προεκλογική περίοδο μέχρι σήμερα, παρότι συμμετείχα ενεργά και ως υποψήφιος σε αυτή την εκλογική διαδικασία με το συνδυασμό του Τάσου Σαλεσιώτη. Όσοι με ξέρουν καλά, θεωρώ πως κατάλαβαν το γιατί. Η άποψη μου για την αλλαγή στο Δήμο με την επίτευξη της ευρύτερης δυνατής συνεργασίας όλων των εκείνων των δυνάμεων που πίστευαν σε αυτήν ήταν εδώ και καιρό δημόσια γνωστή. 

Είχα διατυπώσει τότε - τον περασμένο Απρίλιο - την εξής συγκεκριμένη άποψη:

" Σε αυτή τη βάση, η όποια συζήτηση αυτή την ώρα για πρόσωπα που θα μπορούσαν να τεθούν επικεφαλής, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και δεν συμβάλλει θετικά στην όλη προσπάθεια. Προέχει αυτή τη στιγμή η πολιτική σύγκλιση όλων των δυνάμεων που συμφωνούν στη δημιουργία ενός ενωτικού ψηφοδελτίου. Αυτό σημαίνει ότι άμεσα πρέπει να γίνουν δημόσιες συζητήσεις και στρογγυλά τραπέζια πάνω σε συγκεκριμένα θέματα που απασχολούν την πόλη, να κατατεθούν προτάσεις και να διαμορφωθεί ένα ολοκληρωμένο "πρόγραμμα αλλαγής για την πόλη".

Δυστυχώς αυτό δεν έγινε εφικτό πριν τις εκλογές. Όμως είχαμε μια σημαντική εξέλιξη: το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε, έστω και τοπικά, να κατεβάσει επίσημο υποψήφιο έναν καταξιωμένο άνθρωπο της αυτοδιοίκησης, τον Τάσο Σαλεσιώτη. Η δική μου στάση ήταν προφανής και δεδομένη : στήριξα με όλες μου τις δυνάμεις αυτή την πρωτοβουλία, γιατί πίστευα και πιστεύω πως η αλλαγή στην πόλη μπορεί να έρθει μόνο με την πρωτοβουλία του βασικού πόλου της δημοκρατικής παράταξης που είναι ο χώρος του ΠΑΣΟΚ και με την παρουσία ενός ισχυρού και έμπειρου υποψήφιου. 

Τα γεγονότα επιβεβαίωσαν του λόγου το αληθές. Ο Σαλεσιώτης κατάφερε αυτό που δεν κατάφεραν πολλοί εδώ και 25 ολόκληρα χρόνια στο Ναύπλιο. Μπήκε στον δεύτερο γύρο και διεκδικεί το Δήμο με αξιώσεις τη δεύτερη Κυριακή. Αν και με όχι συσπειρωμένο το σύνολο της κομματικής βάσης, πέτυχε αυτό που πολλοί πριν λίγο καιρό θεωρούσαν ακατόρθωτο. Να αμφισβητεί την παντοκρατορία Αναγνωσταρά και να αποτελεί τον κυριάρχο πόλο της αλλαγής στα δημοτικά πράγματα.

Πέντε ημέρες πριν την επαναληπτική εκλογή θα ήταν πολυτέλεια να ασχολούμαστε με το πως και γιατί  κάποιοι επέλεξαν συνειδητά και προκλητικά την συμπαράταξη με τη "συναλλαγή", κάποιοι άλλοι ξέχασαν το τελευταίο διάστημα  τον πραγματικό αντίπαλο και εξάντλησαν την κριτική τους σε λάθος στόχο (και αυτό το πλήρωσαν εν μέρει στα αποτελέσματα) και κάποιοι τρίτοι μοίραζαν τα "κουκιά" σε όλα τα στρατόπεδα, στη λογική του "διαίρει και βασίλευε".  Το αποτέλεσμα της κάλπης ήρθε να αποδείξει σε όλους ότι ναι, η αλλαγή στο Δήμο είναι περισσότερο από ποτέ ρεαλιστική. Μια ισχυρή πλειοψηφία που φτάνει το 60% των ψηφοφόρων απαιτεί αλλαγή στο Δήμο!

Τώρα είναι η ώρα της ατομικής ευθύνης του καθενός μας αλλά και της συλλογικής ευθύνης της κοινωνίας των πολιτών να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Τώρα είναι η ώρα των πολιτών να επιλέξουν και να απαιτήσουν αλλαγή πορείας στην πόλη. Οι "υποχρεώσεις" και οι "δεσμεύσεις" ολοκληρώθηκαν. Οι "συναλλαγές" και οι "αντιπαροχές" εξαντλήθηκαν. Τώρα επιλέγουμε - και αυτό καλώς ή κακώς επιτάσσει η παντοδυναμία που δίνει στο Δήμαρχο το νομοθετικό καθεστώς - την ηγεσία της πόλης. Τα κριτήρια της επιλογής είναι απλά και συγκεκριμένα:

• Επιλέγουμε τον άριστο και τον ικανό! Και η επιλογή είναι εύκολη. Ανάμεσα σε ένα Δήμαρχο που υπήρξε ανύπαρκτος 8 χρόνια και σε έναν Νομάρχη που κατάφερε σε 4 χρόνια να κάνει όσα δεν έκαναν άλλοι σε δεκαετίες, η επιλογή είναι προφανής.
• Επιλέγουμε τον έμπειρο. Ανάμεσα σε έναν Δήμαρχο που "κατάφερε", σε εποχές παχιών αγελάδων, να μην ολοκληρώσει ούτε ένα σημαντικό έργο στο Δήμο και να τον αφήνει καταχρεωμένο και έναν άνθρωπο που είναι ταγμένος στην αυτοδιοίκηση εδώ και 30 χρόνια με καταλυτική συμβολή σε πολλά και σημαντικά έργα στην ευρύτερη περιοχή, όπως το λιμάνι και τα έργα του Αναβάλου, η επιλογή είναι πάλι προφανής.
• Επιλέγουμε αυτόν που σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, σε μια εποχή που οι δημόσιες δαπάνες θα περιοριστούν σημαντικά, μπορεί να κυβερνήσει αυτή την πόλη με γνώση και θέληση και να την κρατήσει ζωντανή, απέναντι σε κάποιον που κατασπατάλησε δημόσιο χρήμα χωρίς να αφήσει ένα στοιχειώδες έργο. 
• Επιλέγουμε τέλος αυτόν που πιστεύει στον "Καλλικράτη" και τις νέες δυνατότητες που δίνει στην αυτοδιοίκηση και είναι έτοιμος να υπερασπιστεί με συνέπεια τα συμφέροντα της πόλης και των πολιτών της με πρόγραμμα και σχέδιο ανάπτυξης , απέναντι σε έναν δήμαρχο που έκανε 4 χρόνια να ολοκληρώσει έναν κόμβο (που τον πλήρωσαν οι πολίτες ακριβά) και θυμήθηκε τα ποδήλατα (αλλά όχι τους ποδηλατόδρομους) μια βδομάδα πριν τις εκλογές.

Καλώς ή κακώς, έχουμε μια και μόνη δυνατότητα : να επιλέξουμε έναν από τους δύο! Αυτή θα ήταν η δυνατότητα μας, όποιο κι αν ήταν το "ζευγάρι". Και είναι σαφές για μένα, κι αυτή θα ήταν η στάση μου έτσι κι αλλιώς, ότι δεν θα επέλεγα ποτέ τον νυν Δήμαρχο. Ήθελα και θέλω την ανατροπή στο Δήμο και θεωρώ πως έχουμε τη χρυσή ευκαιρία, η οποία δεν πρέπει να πάει χαμένη. 

Και σε αυτούς που μας καλούν σε "ψήφο κατά συνείδηση" ας απαντήσουμε με αποφασιστικότητα : Ναι! Η συνείδηση μας λέει Αλλαγή στο Δήμο! Ναι ! Η συνείδηση μας λέει επιτέλους αυτή η πόλη να αλλάξει ρότα! Ναι! Η συνείδηση μας λέει να κοιτάξουμε μπροστά, το πιο ανθρώπινο μέλλον για μας και κύρια για τα παιδιά μας. Ναι! Η συνείδηση μας λέει να κάνουμε ξανά την Ναυπλία Πρωτεύουσα.

Είναι η τελευταία μας ευκαιρία σύντροφοι και φίλοι. Δύσκολα θα ξαναβρούμε τέτοια.