Εγώ ... ΕΣΥ ... Εμείς

Ένα αλλεργικό σοκ με έφερε ξανά, ύστερα από 6 σχεδόν μήνες, σε επαφή με το ΕΣΥ. Κυριακή πρωί το - υποτίθεται - Νοσοκομείο Ναυπλίου είχε κανονική εφημερία. Στο εξωτερικό παθολογικό ιατρείο ένας γιατρός παθολόγος, ένας ειδικευόμενος και δύο νοσηλεύτριες.

Η δική μου περίπτωση ήταν από τις εύκολες. Λίγη κορτιζόνη και .. όλα καλά. Απλά έπρεπε να περιμένω σε ένα κρεβάτι να τελειώσει ο ορός. Όταν όμως ήρθαν μαζεμένα κάποια επείγοντα περιστατικά (δύο καρδιολογικά και ένα παιδάκι Ρομά που είχε στραβοκαταπιεί κάτι καραμέλες) άρχισε ένας πανικός. Και αυτός ο πανικός οφειλόταν κύρια στο γεγονός ότι εδώ και μήνες η καρδιολογική κλινική του -υποτίθεται - Νοσοκομείου Ναυπλίου είναι ακέφαλη! Έτσι τη "δουλειά" προσπαθούν να την βγάλουν ένας ειδικευόμενος και οι ... παθολόγοι. Οι οποίοι τελικά, το μόνο που κάνουν είναι delivery στο επόμενο νοσοκομείο του Άργους ή των Αθηνών.

Συμπέρασμα : Όποιος ατυχήσει και πάθει καρδιακό επεισόδιο σε μέρα που εφημερεύει το - υποτίθεται - Νοσοκομείο Ναυπλίου, μην κάνει καν τον κόπο να πάει! Ας φύγει κατευθείαν για Αθήνα, αν θέλει να είναι ασφαλής. Δεν είναι άλλωστε μακριά! Μόλις μια ωρίτσα από την πρωτεύουσα.

Σας φαίνονται αστεία και υπερβολικά όλα αυτά? Σας πληροφορώ ότι δεν είναι καθόλου και - πιστέψτε - έχω ιδίαν αντίληψη για ό,τι γράφω. Ναι! Σε ένα νομό 150.000 κατοίκων (+ 100.000 το καλοκαίρι), αν δεν εφημερεύει το Νοσοκομείο Άργους, παίζεις κορώνα γράμματα τη ζωή σου. Γιατί δεν είναι μόνο η καρδιολογική κλινική που έχει πρόβλημα. Και πολλές άλλες υπολειτουργούν, λόγω ... έργων επέκτασης (!!!) που γίνονται στο κτίριο.

Παίρνω λοιπόν αφορμή από το προσωπικό μου περιστατικό, αλλά και από την επίσχεση εργασίας που άκουσα ότι κάνουν αυτές τις μέρες οι νοσοκομειακοί γιατροί, για να πω τα εξής:

Πιστεύω ακράδαντα ότι οι Έλληνες πολίτες έχουν πλήρη συναίσθηση της κρίσιμης οικονομικής συγκυρίας και αποδέχονται στην πλειοψηφία τους τα αναγκαία σκληρά μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση για την υλοποίηση του προγράμματος σταθερότητας. Όμως το συγκεκριμένο πρόγραμμα εκτός από "σταθερότητας", λέγεται και "ανάπτυξης". Και αυτή η ανάπτυξη, εκτός του ότι δεν είναι ορατή ακόμη δια γυμνού οφθαλμού, απαιτεί και κάποιες προϋποθέσεις.

Τέτοιες απαιτούνται και στο σύστημα Υγείας. Λίγο μετά τις εκλογές, η ίδια η Υπουργός Υγείας ανακοίνωσε τις ελλείψεις χιλιάδων νοσηλευτών και γιατρών στα δημόσια νοσοκομεία. Παράλληλα δήλωσε πως υπάρχουν χιλιάδες νοσηλευτές αποσπασμένοι σε άλλες άσχετες θέσεις. Και μόλις προχτές ανακοίνωσε την πρόσληψη χιλιάδων μέσω ΑΣΕΠ. Δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που εμποδίζει την κυβέρνηση να γυρίσει αυτούς τους "προνομιούχους" υπαλλήλους στην οργανική τους θέση. Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο ισχυρή μπορεί να είναι μια συντεχνία ώστε να εμποδίζει την ομαλή λειτουργία του συστήματος υγείας. Και να βάζει - τέτοια εποχή οικονομικής κρίσης του κράτους και όχι της αγοράς - σε πρόσθετα αδικαιολόγητα έξοδα τους Έλληνες φορολογούμενους (γιατί αυτοί πληρώνουν τελικά) για να λειτουργήσει στοιχειωδώς το ΕΣΥ και να μην κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές.

Τα ίδια φυσικά συμβαίνουν και στην Παιδεία. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί κάθονται στην κυριολεξία σε γραφεία και δεν κάνουν απολύτως τίποτα και κανένας, μα κανένας δεν επιχειρεί να τους μετακινήσει στις οργανικές τους θέσεις, την ώρα που χιλιάδες λείπουν από τις αίθουσες διδασκαλίας. Πώς θα υλοποιηθεί άραγε το "Νέο Σχολείο" κ. Διαμαντοπούλου? Με νέες προσλήψεις? Με ωρομίσθιους? Με νέες στρατιές συμβασιούχων? Τα ίδια και στις εφορίες και τις πολεοδομίες, τα ίδια κοντολογίς σε όλο τον δημόσιο τομέα και τις ΔΕΚΟ. Ενώ έχουμε υπεράριθμους συνολικά υπαλλήλους, παντού υπάρχουν αδικαιολόγητες ελλείψεις.

Εγώ θα έβγαινα στην πλατεία Συντάγματος και θα χειροκροτούσα με χέρια και με πόδια την κυβέρνηση και τον υπουργό που θα έλεγε το εξής:

"Ελάτε εδώ κύριοι! "Έχουμε πόλεμο (που είπε και ο ΓΑΠ)"! Θα πάτε για τα τρία επόμενα χρόνια άνευ όρων στις θέσεις σας στα σχολεία και τα νοσοκομεία που ανήκετε. Και μετά τα τρία χρόνια θα επανεξετάσουμε αιτήματα σας για οριστική μετάταξη (και όχι πια απόσπαση)! Όποιος δεν πάει με αυτή τη συμφωνία τώρα στην οργανική του θέση, απολύεται από το Ελληνικό Δημόσιο."

Θα μου πείτε βέβαια, γίνονται αυτά στην Ελλαδάρα του 2010? Φυσικά και γίνονται! Εδώ παίρνουν οι υπάλληλοι της Βουλής 16 μισθούς, αυτό το αυτονόητο δεν μπορεί να γίνει? Ας τους δώσει και το 30% του δώρου που τους πήρε σε τελική ανάλυση βρε αδερφέ. Σίγουρα θα κοστίσουν λιγότερο από τους νεοπροσλαμβανόμενους.

Το θέμα είναι η πολιτική βούληση. Είναι η ορθολογική σκέψη για το αυτονόητο. Είναι τέλος πάντων ο εγωισμός και το φιλότιμο που θα 'πρεπε να βγάλουμε, βλέποντας όλους τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, με τους οποίους θέλουμε να συγκλίνουμε, να βλέπουν τα χάλια μας και να γελάνε.

Πολιτική δεν είναι μόνο, να εκλέγομαι κυβέρνηση κάθε 4 χρόνια, να μαζεύω φόρους, να σπαταλάω και μετά να ξαναψάχνω να ξαναμαζέψω χρήμα για να τα φέρω βόλτα, πιπιλίζοντας το μυαλό του λαού επί δεκαετίες για την απαιτούμενη λιτότητα σε ένα τούνελ που την είσοδο τη βρήκαμε προ πολλού, αλλά η έξοδος αγνοείται. Πολιτική είναι και να διοικώ δίκαια και ορθολογικά, να πείθω τους πολίτες γι' αυτό, να λαμβάνω υπόψη τη γνώμη τους, να τους δίνω βήμα συμμετοχής και αξιολόγησης της διοίκησης μου. Πολιτική βέβαια είναι και να έχω όραμα για το πού πάει ο τόπος μου, να υλοποιώ αυτό το όραμα στο όνομα του λαού με την έγκριση του και τη συμμετοχή του.

Αυτά είναι η ευθύνη των πολιτικών. Υπάρχει φυσικά και η ευθύνη των πολιτών και είναι κι αυτή σημαντική. Θα πρέπει να αντιληφθούμε πως, αν θέλουμε να αλλάξουμε πορεία και να γίνουμε επιτέλους μια δίκαιη και ευνομούμενη πολιτεία, μια θεσούλα στο δημόσιο για μας και το παιδί μας δεν είναι η μόνη λύση όλων των προβλημάτων μας, αλλά -όπως εξελίσσονται τα πράγματα - είναι η βασική αιτία των περισσότερων από αυτά. Αν δεν αποφασίσουμε να αφήσουμε τη βολική καρέκλα του δημοσίου υπαλλήλου και του εισοδηματία και δεν βγούμε στο πάλκο να παράγουμε ποιοτικά προϊόντα (πράγμα δύσκολο) και υπηρεσίες (πράγμα αρκετά πιο εύκολο), στα πλαίσια ενός επιτελικού και ευέλικτου κράτους που ευνοεί την επιχειρηματικότητα και ενισχύει την καινοτομία, αυτός ο τόπος όχι απλά θα παραμείνει στο τούνελ, αλλά αν ποτέ φτάσει στο τέλος του, θα τον περιμένει ο γκρεμός.

Κάντε λοιπόν επιτέλους τα αυτονόητα! Στήστε το κράτος απλά και ορθολογικά. Σπάστε τις συντεχνίες. Και δώστε προτεραιότητα στην ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη ελληνικού τύπου που θα αναδείξει τα ανεκτίμητα πλεονεκτήματα που έχει αυτός ο ευλογημένος τόπος.

Λάθος νοοτροπία ... λάθος πρακτικές...

Η υπόθεση της εξίσωσης των ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών δεν είναι καινούργια. Στον ιδιωτικό τομέα ουσιαστικά επιβλήθηκε από πέρυσι - αν και στην πράξη ισχύει πολλά χρόνια - και τώρα ήρθε η σειρά και του Δημόσιου Τομέα να ακολουθήσει. Θα ήταν αστείο να πιστέψει κανείς ότι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου θα ήταν διαφορετική. Θα ήταν επίσης αστείο να μην περιμένει κανείς ότι οι αντιδράσεις τώρα είναι πολύ μεγαλύτερες από ότι πριν ένα χρόνο, όταν το ίδιο συνέβαινε στον ιδιωτικό τομέα.

Το ανησυχητικό όμως είναι πως στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες, κύρια μετά τη μεταπολίτευση, δείχνουμε μεγάλη ανοχή σαν κοινωνία - και και' επέκταση και σαν εξουσία - στις απαιτήσεις των εργαζομένων στον λεγόμενο "στενό και ευρύτερο" Δημόσιο Τομέα. Και εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ :

Είναι δίκαια σήμερα η εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών στην Ελλάδα? Σαφώς και όχι! Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα του 2009 το μόνο πράγμα στο οποίο γυναίκες και άνδρες είναι (η θα γίνουν) ίσοι είναι το ...όριο συνταξιοδότησης. Οι αμοιβές ? Ούτε κατά διάνοια! Οι παροχές? Αστεία πράγματα! Και από εκεί και πέρα μια σειρά βοηθήματα για τις εργαζόμενες γυναίκες και μητέρες όπως π.χ. ο παιδικός σταθμός στην υπηρεσία, το ολοήμερο σχολείο, οι γονικές άδειες πατέρα και μητέρας, οι ιατρικές δαπάνες είναι μάλλον "άγνωστες λέξεις " για το ελληνικό κράτος. Αν όλα τα παραπάνω λειτουργούσαν σε ικανοποιητικό βαθμό και στην Ελλάδα, τότε η εξίσωση των ορίων ηλικίας δεν θα ήταν θέμα προς συζήτηση.

Και πάλι όμως το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι αυτό! Η απάντηση σε αυτό το ζήτημα θα ήταν εύκολη: χρειάζεται πολιτική βούληση από μια κυβέρνηση που θα εξισώσει πραγματικά άνδρες και γυναίκες στο σύνολο των υποχρεώσεων και δικαιωμάτων τους, όπως επιτάσσει άλλωστε και το σύνταγμα. Πόσο εύκολο είναι όμως να προκύψει μια τέτοια πολιτική βούληση, όταν η εξυπηρέτηση μικροκομματικών συμφερόντων που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία του Δημόσιου Τομέα αποτελεί πάγια τακτική όλων των κυβερνήσεων από τη μεταπολίτευση και μετά?

Πώς μπορεί να προκύψει πολιτική βούληση, όταν από την μια φτιάχνεις ΑΣΕΠ και από την άλλη βάζεις υπαλλήλους, με συμβάσεις χρόνου, από το παράθυρο? Πως μπορεί να προκύψει πολιτική βούληση, όταν αυτούς τους συμβασιούχους τους κάνεις μετά αορίστου χρόνου, και -μόλις χθες - τους δίνεις και δικαιώματα ανέλιξης επιπέδου μονίμου υπαλλήλου? Πως μπορεί να προκύψει πολιτική βούληση όταν κρατάς σε προκλητικά χαμηλά επίπεδα τους μισθούς της πλειοψηφίας των υπαλλήλων, και από την άλλη τους ξεζουμίζεις κάθε χρόνο στη φορολογία? Πως μπορεί να προκύψει πολιτική βούληση όταν δεν έχεις σαν εξουσία κανέναν απολύτως σχεδιασμό ανάπτυξης των δημόσιων υπηρεσιών, δεν υλοποιείς κανέναν οργανισμό προσωπικού σε καμιά υπηρεσία και απλά προσλαμβάνεις με γνώμωνα τα ψηφαλάκια και την ικανοποίηση των βουλευτών σου?

Και τέλος πως μπορεί να προκύψει πολιτική βούληση όταν ξεπουλάς προκλητικά - δήθεν στο όνομα του ελεύθερου ανταγωνισμού - τους πιο παραγωγικούς τομείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα (ενέργεια , νερό, μεταφορές, επικοινωνίες) χάνοντας εκείνα τα έσοδα που θα σου έδιναν τη δυνατότητα να τον οργανώσεις σε άλλες βάσεις και παράλληλα , αντί να πετυχαίνεις πραγματικό ανταγωνισμό, να υποτάσσεις τα πάντα σε ισχυρά ιδιωτικά πλέον μονοπώλια?

Ακούγονται λίγο "παπαρηγίστικα" όλα αυτά? Όχι δεν είναι καθόλου! Είναι η πραγματικότητα. Και η χειρότερη πραγματικότητα είναι το πως αντιδρά η κοινωνία σε τέτοιες πρακτικές μέχρι σήμερα!

Γιατί μπορεί ο γιατρός του δημοσίου - αφού έκανε δεκαετίες να σπουδάσει και να πάρει ειδικότητα - να υποαμοίβεται και να τον ξεσκίζουν στις εφημερίες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε το "φακελλάκι".

Μπορεί ο εκπαιδευτικός να περιμένει χρόνια την επετηρίδα, η να τον υποβάλλουν σε εξετάσεις για να διοριστεί, και να υποαμοίβεται για το λειτούργημα του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε να κάνει δεύτερη και τρίτη δουλειά, να δουλεύει περισσότερο στα ιδιαίτερα και στα φροντιστήρια από ότι στο σχολείο, κερδίζοντας πολύ περισσότερα και αφορολόγητα!

Μπορεί ο μηχανικός του Δημοσίου να υποαμοίβεται και να δουλεύει σε δύσκολες συνθήκες χωρίς μηχανοργάνωση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε να παίρνει τη μίζα για το έργο που επιβλέπει ή για την άδεια που εκδίδει!

Μπορεί ο εφοριακός να περιμένει ακόμη τις δυνατότητες του TAXIS που θα έκανα πιο εύκολη τη δουλειά του και να παίρνει το μισό μισθό από αυτόν που θα έπρεπε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε να τσεπώνει "βοηθήματα" για να κάνει τα στραβά μάτια σε φορολογικές παραβάσεις εκατομμυρίων!

Μπορεί τέλος μια νέα μητέρα να έχει ελάχιστα βοηθήματα για να μεγαλώσει το παιδί της, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να ανεχτούμε να παίρνει άδεια "από τη σημαία" όποτε θέλει και να λείπει απο τη θέση της - με την ανοχή των προϊσταμένων της - με αποτέλεσμα να υποβαθμίζονται οι παρεχόμενες υπηρεσίες προς τον πολίτη.

Με άλλα λόγια ζούμε σε μια χώρα όπου ο Δημόσιος Τομέας είναι απίστευτα υποβαθμισμένος, υποχείριο της εκάστοτε κυβέρνησης για την εξυπηρέτηση των μικροπολιτικών της, με αποτέλεσμα και οι υπάλληλοι - και πολύ περισσότερο οι γυναίκες- να υποαπασχολούνται και να υποαμοίβονται, αλλά και οι προσφερόμενες υπηρεσίες να είναι εξαιρετικά υποβαθμισμένες. Αποτέλεσμα ? Οι πολίτες αναγκάζονται ή να προσφύγουν στον ιδιωτικό τομέα ή να ανεχτούν την σκληρή παραοικονομία για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους!

Η κατάσταση αυτή έχει παγιωθεί και ανακυκλώνεται συνεχώς, χωρίς κανείς να τολμά να την ανατρέψει! Τα συνδικάτα των εργαζομένων κινούνται και αυτά στα πλαίσια των καθαρά συντεχνιακών τους συμφερόντων, αποτελώντας ένα ακόμη εμπόδιο για ανατροπή. Η λογική του "αν δε λαδώσεις" είναι ο κανόνας και κανείς δεν αντιδρά σε απαράδεκτες ιδιωτικοποιήσεις. Και από την άλλη - αν και οξύμωρο - το όνειρο του κάθε πολίτη για το παιδί του είναι να ...βολευτεί κάπου στο Δημόσιο!

Αυτά όλα βέβαια είναι ψιλά γράμματα για το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο λειτουργεί με βάση τα καλώς κείμενα στην πλειοψηφία των χωρών της Ευρώπης. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και όταν μας επιβάλει αυτονόητο πρόστιμο για τη διαχείριση των χωματερών ή για την επιχορήγηση της ζημιογόνας Ολυμπιακής. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί είναι "σοκ" η απόφαση αυτή του δικαστηρίου και δεν είναι "σοκ" - που σίγουρα είναι για τους Ευρωπαίους - το πως λειτουργεί το ελληνικό Δημόσιο.

Τι προσδοκώ? Την αργά ή γρήγορα διαφορετική αντίδραση των πολιτών, που θα αναγκάσει το πολιτικό σύστημα να αποφασίσει επιτέλους να ανατρέψει αυτή την κατάσταση και να "σπάσει αυγά" ! Δεν ξέρω αν θα προλάβω να το ζήσω εγώ... εύχομαι όμως να το ζησουν τα παιδιά μου.

*Φωτό από το Athens Indymedia

"Πατσ"μάνια!

Αυτή η ιστορία με το θάνατο του 53χρονου σε ασθενοφόρο, λόγω έλλειψης ηλεκτροδίων στο απινιδωτή του ασθενοφόρου του ΕΚΑΒ , δείχνει για άλλη μια φορά την τσαπατσουλιά της κοινωνίας μας και των ΜΜΕ να δημιουργούν "γεγονότα" παίζοντας με τον ανθρώπινο πόνο. Το ότι εκ των υστέρων αποδείχτηκε άλλη η αιτία θανάτου, κάνει το ζήτημα ακόμη πιο προκλητικό!

Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση θα διαβάσετε στο 221.gr

Εγώ σε αυτά θα συμπληρώσω τα εξής :

• Κατ' αρχήν είναι γνωστό σε όποιον ξέρει από πρώτες βοήθειες ότι ο απινιδωτής δεν είναι ο μόνος τρόπος (ούτε ο βασικός) καρδιοαναπνευστικής ανάνηψης ενός ασθενούς. Αλλά ακόμη κι αν είναι απαραίτητος, είναι γνωστό ότι τα ηλεκτρόδια χρησιμοποιούνται για να μην πάθει ο ασθενής εγκαύματα στο στήθος! Πόσο σημαντικό όμως είναι να πάθει ένα απλό εγκαυμα ένας άνθρωπος, αν αυτό του σώσει τη ζωή? Δεν μπορώ λοιπόν να δεχτώ διασώστη του ΕΚΑΒ να λέει "έχασα τον ασθενή γιατί δεν είχα πατς" ! Τίθεται λοιπόν ένα σοβαρό θέμα εκπαίδευσης των διασωστών του ΕΚΑΒ.
• Στα Νοσοκομεία υπάρχει όντως, όπως είπε χθες το υπουργείο, μια συγκεκριμένη διαδικασία εξοπλισμού των ασθενοφόρων με αναλώσιμα υλικά. Μόνο που δεν ακολουθείται πιστά, δημιουργώντας έτσι προβλήματα! Οι διασώστες του ΕΚΑΒ κινούνται κάθε μέρα σε έναν μεγάλο αριθμό νοσοκομείων, κύρια στις δύο μεγάλες πόλεις, και συνηθίζουν να παίρνουν - έτσι απλά - ότι χρειάζονται για το ασθενοφόρο, χωρίς χαρτιά, χωρίς υπογραφές και συχνά χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Η δε αδυναμία (η και αδιαφορία) των διοικήσεων των Νοσοκομείων να ελέγξουν την τήρηση της διαδικασίας οδηγεί συχνά σε περιστατικά σαν το πρόσφατο.
• Είναι γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα, κύρια τον τελευταίο χρόνο, παρατηρείται αυξημένη έλλειψη αναλωσίμων αλλά και φαρμάκων σε όλα τα Νοσοκομεία της χώρας. Αν αυτό συνδυαστεί με την διαρκή έλλειψη προσωπικού δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα πλήρους αποδιοργάνωσης της δημόσιας υγείας και είναι καθαρά θέμα τύχης και φυσικά ηρωικής προσφοράς των υγειονομικών αν ατυχή περιστατικά δεν συμβαίνουν συχνότερα. Αλλά για τον κύριο "τίποτα" και όσους προηγήθηκαν τα έχουμε πει.
  

Μήπως τελικά συμβαίνουν περισσότερα τέτοια περιστατικά και δεν τα μαθαίνουμε? Δεν είναι όμως το θέμα μας, θέμα δημοσιότητας. Γιατί τόσος θόρυβος για ένα περιστατικό σε ένα ασθενοφόρο, και τσιμουδιά για δεκάδες θανάτους μέσα σε μονάδες εντατικής θεραπείας?

Μήπως διαλέγουν κάποιοι επιλεκτικά κάποια περιστατικά για να δημιουργήσουν μια ψεύτικη εικόνα, να ρίξουν ευθύνες μόνο στην γραφειοκρατία και την κυβέρνηση από τη μια , αλλά - το κυριότερο - να πετύχουν την απαξίωση του δημόσιου συστήματος υγείας προς όφελος των ιδιωτικών συμφερόντων? Μήπως είναι τελικά πρόκληση να εκμεταλλεύεσαι ένα ανθρώπινο γεγονός για να δημιουργήσεις ένα ψεύτικο πολιτικό γεγονός στα μάτια της κοινωνίας, παρακάμπτοντας την ουσία?

Και μήπως οι πολιτικοί προύχοντες αυτού του τόπου, που βγήκαν χτες στα παράθυρα μαζί με τους συνδικαλιστές, πρέπει επιτέλους να πάψουν να "παράγουν πολιτική " διαβάζοντας τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και του κάθε ανευθυνοπεύθυνου και πάντως υπαλλήλου ρεπόρτερ?

Δεν είμαι ο "ειδικός" να απαντήσω! Θα αναφέρω όμως την "ατάκα" ενός πιο ειδικού από μένα:

" Αν ήμουν προϊστάμενος του ΕΚΑΒ, η διευθυντής νοσοκομείου, η τέλος πάντων υπουργός, το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν να στείλω αυτούς τους δυο διασώστες του εν λόγω ασθενοφόρου σπίτι τους" .