Μπάτσος με 18,5 ... Περιβαλλοντολόγος με 0,9 !!!

Η είδηση που άκουσα πριν λίγο με συγκλόνισε. Μαθητής εισήχθη σε ΤΕΙ με μέσο όρο βαθμολογίας 0,9! Κάτω από τη μονάδα! Και το ακόμη χειρότερο : Η σχολή στην οποία εισήχθη είναι το ΤΕΙ Περιβάλλοντος της Κοζάνης! Άκουσα επίσης ότι έπεσαν οι βάσεις στις παιδαγωγικές και τα πολυτεχνεία και ανέβηκαν στις φιλοσοφικές και την... Αστυνομία! 

Δεν ξέρω τι να πω. Στην Ελλάδα του 2010 για να γίνεις μπάτσος πρέπει να είσαι αριστούχος, ενώ για το περιβάλλον δεν υπάρχει και ...το φοβερό ενδιαφέρον. Ήθελα νάξερα σε ποια "βιώσιμη πόλη" θα κυκλοφορούν αυτοί οι "αριστούχοι μπάτσοι" μετά από μερικά χρόνια?

Τώρα φυσικά θα πει κανείς : "Μα τι λες? Δεν καταλαβαίνεις ότι το φτωχόπαιδο από την επαρχία, θέλει να ξεφύγει (αν δεν το "σπρώχνει" ο αφελής γονιός του) από τη μιζέρια και να έρθει στην πρωτεύουσα ή στην μεγάλη πόλη να σπουδάσει? Και τι καλύτερο από μια σχολή που θα τον πληρώνουν από την πρώτη μέρα των σπουδών του - κι έτσι δεν θα επιβαρύνει και την οικογένεια του - χώρια η σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση?"

Μάλιστα! Οκ. Να γίνουμε λοιπόν όλοι μπάτσοι! Αξιωματικοί! Πυροσβέστες! Και όσοι έχουμε και κάποια λεφτουδάκια, ας γίνουμε φιλόλογοι, δάσκαλοι, κάτι τέλος πάντων που θα μας διορίσει στο δημόσιο! Γιατροί και δικηγόροι γίνονται μόνο των πλουσίων πρωτευουσιάνων τα παιδιά! Εμείς οι επαρχιώτες δεν είμαστε για αυτά. Εμείς μια σχολίτσα και μετά ένα ρουσφετάκι απο τον τοπικό βουλευτή που μας έχει ανάγκη και μια θεσούλα, έστω με σύμβαση! Θα το παλέψουμε μετά για μονιμοποίηση!

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της ελληνικής περιφέρειας που πεθαίνει. Ευθύνες? Πολλές και σε πολλούς! Ευθύνες πρώτα από όλα στο κράτος που έριξε πολλά λεφτά τα τελευταία 30 χρόνια στον αγροτικό κόσμο χωρίς ποτέ να ελέγξει που πήγαν και χωρίς να κάνει το πιο σημαντικό : να καθοδηγήσει σωστά για τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας. Και σήμερα απλά ενταφιάζει την ελληνική γεωργία που δεν έχει κανένα μέλλον. Ή την αφήνει έρμαιο της εκτός σχεδίου δόμησης και της αυθαιρεσίας.

Ευθύνες στον ίδιο τον αγροτικό κόσμο, που "έφαγε" πολύ χρήμα 30 χρόνια τώρα, έφτιαξε με τα δανεικά τα σπίτια και τα αυτοκίνητα, έφυγε στην ουσία απο τα χωράφια και τα άφησε στους αλλοδαπούς, πληρώνοντας τους συχνά ακριβά. Διέλυσε τους συνεταιρισμούς και ανέχτηκε τους μεσάζοντες αεριτζήδες. Και το χειρότερο : απέκτησε και μικροαστική νοοτροπία και δεν προσπάθησε να κρατήσει τη νεολαία στα πάτρια εδάφη παρά την έσπρωχνε στην πόλη και το εύκολο βόλεμα. Και αφού πήγαν όλα στραβά, και αφού πίστεψε τα τελευταία χρόνια πως η νέα καλλιέργεια των "μαιζονετών" θα φέρει πάλι χρήμα, τώρα που έσκασε και αυτή η φούσκα, ψάχνεται και τσιμπάει στα φωτοβολταϊκά! Κι όταν θα δει κι αυτη τη φούσκα να σκάει οσονούπω, πάλι θα κλαίγεται και θα στέλνει το παιδί στην Αθήνα να γίνει μπάτσος.

Ευθύνες και σε όλους εμάς, στην κοινωνία που δεν εννοούμε να αποφασίζουμε πώς θα προχωρήσουμε σα λαός. Σαν χώρα. Τι θα παράγουμε? Τι θα είμαστε τα επόμενα 100 χρόνια? Προς τα που πάμε? Πόσους γιατρούς, δικηγόρους και μπάτσους θα φτιάξουμε ακόμη? Πότε θα ασχοληθούμε σοβαρά με το περιβάλλον? Πότε θα ενδιαφερθούμε για την πόλη που ζούμε? Για το τι αύριο προσφέρουμε στα παιδιά μας?

Δεν ξέρω! Βαρέθηκα τόσα χρόνια να τα γράφω! Βαρέθηκα στην κυριολεξία! Και κάθε χρόνο τέτοια μέρα ... πάλι τα ίδια! Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως αυτό να  είναι μια λύση! Να κλείσουμε όλα τα άλλα πανεπιστήμια και να ανοίξουμε παντού "μπατσοσχολές", να βγάζουμε μόνο μπάτσους. Και να γίνουμε η "μπατσοχώρα της Ευρώπης". Να μας αναθέσει η Ε.Ε. τη συνολική φύλαξή της. Να καταργηθούν όλες οι άλλες αστυνομίες και να υπάρχει μόνο η ελληνική. Με 5.000.000 μπάτσους για όλη την Ευρώπη! Ίσως τότε να προκόψουμε πραγματικά! 

Γιατί όσο και να μας "φυλάνε" οι άλλοι μυαλό δε θα βάλουμε.

Μπράβο Αννούλα και Σία!

"Η νέα ιστοσελίδα του Υπ. Παιδείας: http://www.minedu.gov.gr/. Κόστος κατασκευής: 150 €"

Αυτό το Tweet εξέπεμψε σήμερα το πρωί ο λογαριασμός της Υπουργού Παιδείας στο twitter και μας εξέπληξε όλους! Άλλους θετικά και άλλους, αρκετούς και ακατανόητα αρνητικά. Για μια ακόμη φορά εμείς οι Έλληνες γκρινιάζουμε. Γκρινιάζουμε για το ...ασυνήθιστο. Άσχετα αν είναι καλό ή κακό, δεν είναι συνηθισμένο και επομένως πρέπει να ασκήσουμε κριτική.

Να το πω αλλιώς ? Όταν κάποιος "χαλάει τη πιάτσα, όποιος ανακατεύει τη σούπα, όποιος πετάει μια πετρούλα στο βάλτο του Ελληνικού Δημοσίου με τις ατελείωτες κάθε είδους μικρές και μεγάλες , νόμιμες και παράνομες μίζες πρέπει να δεχτεί την αμείλικτη κριτική των πάντων ημών! Σχετικών και ασχέτων!

"Μα γιατί έκανε μόνο 150€?"

"Μα γιατί έκανε 150 € και δεν έκανε 40€?"

" Πόσο κόστισε η εργατοώρα τόσων ανθρώπων?"

" Να δούμε τους λογαριασμούς" , και άλλα τέτοια φαιδρά γράφτηκαν.

Εγώ άνθρωπος της επικοινωνίας δεν είμαι. Άλλωστε υπάρχουν πιο σχετικοί από μένα, όπως η Μαριλού, που δίνουν την πρέπουσα απάντηση. Εγώ θα πω απλά ένα μεγάλο μπράβο στην Άννα, αλλά κυρίως στους Σωτήρη Μειντάνη , Χαράλαμπο Γιαννακό , Γιώργο Καλέμη , Βάσω Ηλιάδου, Αντώνη Ρούσσο, Εύη Γιούρα, Μαρία Κανελλοπούλου και Χαρά Θεουλάκη που συνέβαλλαν σε αυτή την προσπάθεια. Και να θυμήσω σε όλους αυτούς τους αυστηρούς (μα άδικους) κριτές τους ότι ενίοτε στην κοινωνία μας υπάρχουν και νησίδες εθελοντισμού (ναι! και στο δημόσιο!) που μας δείχνουν ένα δρόμο διαφορετικό, αυτόν της πραγματικής ανθρώπινης δημιουργίας και συνέργειας για το κοινό καλό.

Εγώ ... ΕΣΥ ... Εμείς

Ένα αλλεργικό σοκ με έφερε ξανά, ύστερα από 6 σχεδόν μήνες, σε επαφή με το ΕΣΥ. Κυριακή πρωί το - υποτίθεται - Νοσοκομείο Ναυπλίου είχε κανονική εφημερία. Στο εξωτερικό παθολογικό ιατρείο ένας γιατρός παθολόγος, ένας ειδικευόμενος και δύο νοσηλεύτριες.

Η δική μου περίπτωση ήταν από τις εύκολες. Λίγη κορτιζόνη και .. όλα καλά. Απλά έπρεπε να περιμένω σε ένα κρεβάτι να τελειώσει ο ορός. Όταν όμως ήρθαν μαζεμένα κάποια επείγοντα περιστατικά (δύο καρδιολογικά και ένα παιδάκι Ρομά που είχε στραβοκαταπιεί κάτι καραμέλες) άρχισε ένας πανικός. Και αυτός ο πανικός οφειλόταν κύρια στο γεγονός ότι εδώ και μήνες η καρδιολογική κλινική του -υποτίθεται - Νοσοκομείου Ναυπλίου είναι ακέφαλη! Έτσι τη "δουλειά" προσπαθούν να την βγάλουν ένας ειδικευόμενος και οι ... παθολόγοι. Οι οποίοι τελικά, το μόνο που κάνουν είναι delivery στο επόμενο νοσοκομείο του Άργους ή των Αθηνών.

Συμπέρασμα : Όποιος ατυχήσει και πάθει καρδιακό επεισόδιο σε μέρα που εφημερεύει το - υποτίθεται - Νοσοκομείο Ναυπλίου, μην κάνει καν τον κόπο να πάει! Ας φύγει κατευθείαν για Αθήνα, αν θέλει να είναι ασφαλής. Δεν είναι άλλωστε μακριά! Μόλις μια ωρίτσα από την πρωτεύουσα.

Σας φαίνονται αστεία και υπερβολικά όλα αυτά? Σας πληροφορώ ότι δεν είναι καθόλου και - πιστέψτε - έχω ιδίαν αντίληψη για ό,τι γράφω. Ναι! Σε ένα νομό 150.000 κατοίκων (+ 100.000 το καλοκαίρι), αν δεν εφημερεύει το Νοσοκομείο Άργους, παίζεις κορώνα γράμματα τη ζωή σου. Γιατί δεν είναι μόνο η καρδιολογική κλινική που έχει πρόβλημα. Και πολλές άλλες υπολειτουργούν, λόγω ... έργων επέκτασης (!!!) που γίνονται στο κτίριο.

Παίρνω λοιπόν αφορμή από το προσωπικό μου περιστατικό, αλλά και από την επίσχεση εργασίας που άκουσα ότι κάνουν αυτές τις μέρες οι νοσοκομειακοί γιατροί, για να πω τα εξής:

Πιστεύω ακράδαντα ότι οι Έλληνες πολίτες έχουν πλήρη συναίσθηση της κρίσιμης οικονομικής συγκυρίας και αποδέχονται στην πλειοψηφία τους τα αναγκαία σκληρά μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση για την υλοποίηση του προγράμματος σταθερότητας. Όμως το συγκεκριμένο πρόγραμμα εκτός από "σταθερότητας", λέγεται και "ανάπτυξης". Και αυτή η ανάπτυξη, εκτός του ότι δεν είναι ορατή ακόμη δια γυμνού οφθαλμού, απαιτεί και κάποιες προϋποθέσεις.

Τέτοιες απαιτούνται και στο σύστημα Υγείας. Λίγο μετά τις εκλογές, η ίδια η Υπουργός Υγείας ανακοίνωσε τις ελλείψεις χιλιάδων νοσηλευτών και γιατρών στα δημόσια νοσοκομεία. Παράλληλα δήλωσε πως υπάρχουν χιλιάδες νοσηλευτές αποσπασμένοι σε άλλες άσχετες θέσεις. Και μόλις προχτές ανακοίνωσε την πρόσληψη χιλιάδων μέσω ΑΣΕΠ. Δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που εμποδίζει την κυβέρνηση να γυρίσει αυτούς τους "προνομιούχους" υπαλλήλους στην οργανική τους θέση. Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο ισχυρή μπορεί να είναι μια συντεχνία ώστε να εμποδίζει την ομαλή λειτουργία του συστήματος υγείας. Και να βάζει - τέτοια εποχή οικονομικής κρίσης του κράτους και όχι της αγοράς - σε πρόσθετα αδικαιολόγητα έξοδα τους Έλληνες φορολογούμενους (γιατί αυτοί πληρώνουν τελικά) για να λειτουργήσει στοιχειωδώς το ΕΣΥ και να μην κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές.

Τα ίδια φυσικά συμβαίνουν και στην Παιδεία. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί κάθονται στην κυριολεξία σε γραφεία και δεν κάνουν απολύτως τίποτα και κανένας, μα κανένας δεν επιχειρεί να τους μετακινήσει στις οργανικές τους θέσεις, την ώρα που χιλιάδες λείπουν από τις αίθουσες διδασκαλίας. Πώς θα υλοποιηθεί άραγε το "Νέο Σχολείο" κ. Διαμαντοπούλου? Με νέες προσλήψεις? Με ωρομίσθιους? Με νέες στρατιές συμβασιούχων? Τα ίδια και στις εφορίες και τις πολεοδομίες, τα ίδια κοντολογίς σε όλο τον δημόσιο τομέα και τις ΔΕΚΟ. Ενώ έχουμε υπεράριθμους συνολικά υπαλλήλους, παντού υπάρχουν αδικαιολόγητες ελλείψεις.

Εγώ θα έβγαινα στην πλατεία Συντάγματος και θα χειροκροτούσα με χέρια και με πόδια την κυβέρνηση και τον υπουργό που θα έλεγε το εξής:

"Ελάτε εδώ κύριοι! "Έχουμε πόλεμο (που είπε και ο ΓΑΠ)"! Θα πάτε για τα τρία επόμενα χρόνια άνευ όρων στις θέσεις σας στα σχολεία και τα νοσοκομεία που ανήκετε. Και μετά τα τρία χρόνια θα επανεξετάσουμε αιτήματα σας για οριστική μετάταξη (και όχι πια απόσπαση)! Όποιος δεν πάει με αυτή τη συμφωνία τώρα στην οργανική του θέση, απολύεται από το Ελληνικό Δημόσιο."

Θα μου πείτε βέβαια, γίνονται αυτά στην Ελλαδάρα του 2010? Φυσικά και γίνονται! Εδώ παίρνουν οι υπάλληλοι της Βουλής 16 μισθούς, αυτό το αυτονόητο δεν μπορεί να γίνει? Ας τους δώσει και το 30% του δώρου που τους πήρε σε τελική ανάλυση βρε αδερφέ. Σίγουρα θα κοστίσουν λιγότερο από τους νεοπροσλαμβανόμενους.

Το θέμα είναι η πολιτική βούληση. Είναι η ορθολογική σκέψη για το αυτονόητο. Είναι τέλος πάντων ο εγωισμός και το φιλότιμο που θα 'πρεπε να βγάλουμε, βλέποντας όλους τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, με τους οποίους θέλουμε να συγκλίνουμε, να βλέπουν τα χάλια μας και να γελάνε.

Πολιτική δεν είναι μόνο, να εκλέγομαι κυβέρνηση κάθε 4 χρόνια, να μαζεύω φόρους, να σπαταλάω και μετά να ξαναψάχνω να ξαναμαζέψω χρήμα για να τα φέρω βόλτα, πιπιλίζοντας το μυαλό του λαού επί δεκαετίες για την απαιτούμενη λιτότητα σε ένα τούνελ που την είσοδο τη βρήκαμε προ πολλού, αλλά η έξοδος αγνοείται. Πολιτική είναι και να διοικώ δίκαια και ορθολογικά, να πείθω τους πολίτες γι' αυτό, να λαμβάνω υπόψη τη γνώμη τους, να τους δίνω βήμα συμμετοχής και αξιολόγησης της διοίκησης μου. Πολιτική βέβαια είναι και να έχω όραμα για το πού πάει ο τόπος μου, να υλοποιώ αυτό το όραμα στο όνομα του λαού με την έγκριση του και τη συμμετοχή του.

Αυτά είναι η ευθύνη των πολιτικών. Υπάρχει φυσικά και η ευθύνη των πολιτών και είναι κι αυτή σημαντική. Θα πρέπει να αντιληφθούμε πως, αν θέλουμε να αλλάξουμε πορεία και να γίνουμε επιτέλους μια δίκαιη και ευνομούμενη πολιτεία, μια θεσούλα στο δημόσιο για μας και το παιδί μας δεν είναι η μόνη λύση όλων των προβλημάτων μας, αλλά -όπως εξελίσσονται τα πράγματα - είναι η βασική αιτία των περισσότερων από αυτά. Αν δεν αποφασίσουμε να αφήσουμε τη βολική καρέκλα του δημοσίου υπαλλήλου και του εισοδηματία και δεν βγούμε στο πάλκο να παράγουμε ποιοτικά προϊόντα (πράγμα δύσκολο) και υπηρεσίες (πράγμα αρκετά πιο εύκολο), στα πλαίσια ενός επιτελικού και ευέλικτου κράτους που ευνοεί την επιχειρηματικότητα και ενισχύει την καινοτομία, αυτός ο τόπος όχι απλά θα παραμείνει στο τούνελ, αλλά αν ποτέ φτάσει στο τέλος του, θα τον περιμένει ο γκρεμός.

Κάντε λοιπόν επιτέλους τα αυτονόητα! Στήστε το κράτος απλά και ορθολογικά. Σπάστε τις συντεχνίες. Και δώστε προτεραιότητα στην ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη ελληνικού τύπου που θα αναδείξει τα ανεκτίμητα πλεονεκτήματα που έχει αυτός ο ευλογημένος τόπος.

Αν οι γονείς δεν έχουν λόγο, τότε ποιος έχει?

Ο σύνδεσμος ήρθε μέσα από ένα σχόλιο της logia στο προηγούμενο ποστ. Και φυσικά δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη να το ανεβάσω. Ελπίζω ο φίλος Γιάννης Πανάρετος να το δει και εδώ, εκτός από τις επιστολές που έχει λάβει. Ξέρω ότι διαβάζει το ιστολόγιο μου.

Το θέμα έχει δυο πλευρές : η μια είναι η ικανοποίηση και η χαρά ότι υπάρχουν εκπαιδευτικοί που αγαπάνε πραγματικά το λειτούργημα τους, γιατί κυρίως αγαπάνε τα παιδιά και τη γνώση. Η άλλη είναι η απογοήτευση και ο θυμός για ένα δημόσιο σύστημα διοίκησης και στην παιδεία,  για το οποίο η αξιολόγηση είναι παντελώς άγνωστη λέξη και το οποίο δεν ξέρει να λειτουργήσει πραγματικά μέσα στις ανάγκες της κοινωνίας.

Αγαπητέ Γιάννη ! Ξέρεις τι πιστεύω ? Πιστεύω πως αυτό το θέμα με τη διευθύντρια του Σχολείου του 3ου Γυμν. Ν. Φιλαδέλφειας είναι πολύ πιο σοβαρό από το σημειωματάκι που "έκαψε" τον Ντίνο Ρόβλια!

" ... Προσπάθησα να επικοινωνήσω με την Διευθύντρια του ΠΥΣΔΕ και τηλεφωνικά, να της εκφράσω την αγωνία μας και την επιθυμία μας, όμως αν και κατανοώ την έντασή της και τις πιέσεις που δέχεται πανταχόθεν, δεν μπορώ να κατανοήσω την αντίληψή της, πως "οι γονείς δεν έχουν κανένα λόγο για τα παιδιά τους και ουδείς αναντικατάστατος"!!!!
Πώς μπορεί κάποιος που ασχολείται με την εκπαίδευση, να γελοιοποιεί την αγωνία ενός γονιού, εκλεγμένου στη θέση του Προέδρου του ΔΣ του Συλλόγου μας κλείνοντάς του το τηλέφωνο;
Ουδείς αναντικατάστατος, μου είπε! Μα, είμαστε όλοι ίδιοι; Δεν υπάρχουν καλοί, καλύτεροι και χειρότεροι; Η ίδια η διαδικασία των κρίσεων δεν το αποδεικνύει αυτό;Και αν εμείς οι γονείς δεν έχουμε λόγο για το καλό των παιδιών μας, τότε ποιός έχει;..."

Το δικαίωμα στη γνώση δεν μπορεί να "πωλείται" έναντι υποχρέωσης προσευχής!

Δεν με εμπνέουν ούτε οι μέρες, ούτε τα γεγονότα να γράψω κάτι. Τα συναισθήματα των ανθρώπων που παρατηρώ γύρω μου είναι αμηχανία, απογοήτευση, καμιά φορά και πανικός. Από τους πολιτικούς ακούω πάλι τα ίδια πράγματα.

"Πρόβλημα το ασφαλιστικό ", " πρόβλημα η παιδεία" ,  " πρόβλημα η φοροδιαφυγή" ,  " πρόβλημα η ανεργία ", " μεγάλο πρόβλημα η οικονομία" , " νέο πρόβλημα η ηλεκτρονική διακυβέρνηση" , " ο εκλογικός νόμος" , " ο καποδίστριας ΙΙ". Big problem η γρίππη, τόσο που μπορει και να κλείσουν τα σχολεία, για να μην συνωστίζονται λεει οι μαθητες στην τάξη και μεταδίδουν τον ιό! Λες και αμα συνοστίζονται στα φροντιστήρια,στα ηλεκτρονικά και στα μπαρακια το βραδυ,δεν θα τον μεταδώσουν.

Όλα αυτα τα παραπάνω δεν μπορούν να μου δώσουν αφορμή για ένα ποστ. Άλλωστε αν ψάξει κανείς αυτό το ιστολόγιο,αν βάλει αυτές τις λέξεις στην αναζήτηση ,όλο και κάποιο ποστ με τη γνώμη μου θα βρει! Και δεν μ αρέσει να επαναλαμβάνομαι.

Σήμερα όμως βρήκα μια αφορμη για ποστ. Και είναι μια καλή αφορμή για μας τους πολίτες να σπάσουμε επιτέλους "μερικά αυγά", τη στιγμή που τα ...αυτονόητα θεωρούνται από πολυ "αριστερά" έως ... ακατόρθωτα.

Δείτε λοιπόν το παρακάτω και παρτε πρωτοβουλίες, ειδικά όσοι είστε γονείς με παιδιά σε σχολική ηλικία. Είναι μια σαφής περιγραφή της διαδικασίας αίτησης προς τον Συνήγορο του Πολίτη για την κατάργηση της προσευχής και των θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία. Για να πάψει επιτέλους το δικαίωμα στη γνώση να ανταλλάσσεται με μια προσβλητική για τον άνθρωπο υποχρέωση στην προσευχή.

Από δελτίο τύπου του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, πληροφορήθηκα ότι έγινε και στην Ελλάδα αίτηση από μητέρα για κατάργηση της προσευχής και των θρησκευτικών συμβόλων στο σχολειο όπου φοιτά το παιδί της, διότι αυτά περιορίζουν την θρησκευτική του ελευθερία. Κατόπιν τούτου ήρθα σε επαφή με το ΕΠΣΕ και ενημερώθηκα για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί καθένας να κάνει την ίδια κίνηση, με τον ελάχιστο δυνατό κόπο και αναστάτωση.

Οι αιτήσεις μπορούν να γίνουν με εξουσιοδότηση προς το ΕΠΣΕ και μπορούν να απευθύνονται στον Συνήγορο του Πολίτη. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι κίνησης για τους οποίους μπορείτε να ενημερωθείτε απευθείας από το ΕΠΣΕ, ο παραπάνω ωστόσο είναι ο απλούστερος και ασφαλέστερος. Το ΕΠΣΕ θα σας στείλει τα σχετικά έγγραφα και θα αναλάβει να σας ενημερώνει για τις κινήσεις που θα ακολουθήσουν.

Τα προσωπικά στοιχεία των αιτούντων είναι εμπιστευτικά και δεν θα δημοσιοποιηθούν. Ο Συνήγορος του Πολίτη κινεί την υπόθεση ερχόμενος σε επαφή με το Υπουργείο Παιδείας. Ειδικά σε ό,τι αφορά την προστασία των προσωπικών στοιχείων ανηλίκων ο νόμος είναι πολύ αυστηρός. Επομένως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας ως προς αυτό.

Οι κινήσεις μπορούν να γίνουν όλες μέσω fax και δι’ αλληλογραφίας, επομένως δεν χρειάζεται να αφιερώσει κανείς χρόνο σε μετακινήσεις. Όσο περισσότερα άτομα καταθέσουν τέτοιες αιτήσεις, τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει να έχουν αποτέλεσμα. Όποιος ενδιαφέρεται να κάνει την κίνηση ας έρθει σε επαφή με το office@greekhelsinki.gr για να τον κατευθύνουν.

Από την Αόρατη Μελάνη.

Δεν πάει άλλο!

Τα έχω γράψει πολλές φορές για το ... μαρτυρικό 2ο και 5ο Δημοτικό Σχολείο Ναυπλίου! Το πανώ ... ξαναανέβηκε απόψε!

Ο κόμπος φτάνει στο χτένι! Δεν πάει άλλο. Οι καταστάσεις τραγικές! Απερίγραπτες! Παιδία μπαίνουν στην τάξη - νοικιασμένο κατάστημα περνώντας μπροστά από φέρετρα!

Τι άλλο πρέπει να γίνει δηλαδή για να ευαισθητοποιηθεί κάποιος?

Υ.Γ. Κάποιοι ψάχνουν πίσω από την κινητοποίηση των γονέων πολιτική σκοπιμότητα και προσωπικές φιλοδοξίες υποψηφίων δημάρχων. Δεν τσιμπάμε!

Ζητούνται σύμμαχοι για ανατροπές.

Είναι πραγματικά (και το εννοώ) απόλαυση να διαβάζεις αυτές τις ημέρες το προσωπικό ιστολόγιο του υφυπουργού παιδείας Γιάννη Πανάρετου! Θα ήταν πολύ μεγάλη φαντάζομαι η ικανοποίηση των πολιτών να ακολουθούσαν το παράδειγμα του και άλλοι υπουργοί αυτής της κυβέρνησης. Και μην πει κανείς " δεν παρατάει το πληκτρολόγιο να κάνει καμιά δουλειά? Καμιά αλλαγή στο σύστημα των πανελληνίων εξετάσεων?" Γιατί το άκουσα και αυτό. Παρατηρείστε αγαπητοί αναγνώστες τις ώρες ανάρτησης των ποστ του του υφυπουργού! Μαύρα μεσάνυχτα ή άγρια χαράματα γράφει ο άνθρωπος! Και γράφει την καθημερινότητα που αντιμετωπίζει στο υπουργείο. Και ζητάει σχολιασμό και προτάσεις.

Αναφέρθηκα και χθες ! Σήμερα όμως υπάρχει μια εξαιρετικά σημαντική άποψη, που ίσως για πρώτη φορά διατυπώνεται δημόσια από Έλληνα υπουργό παιδείας. Γράφει ο Γιάννης Πανάρετος:

"Η κλασική πολιτική προτεραιότητα στο Yπ. Παιδείας και μια από τις πρώτες ενέργειες των πολιτικών του ηγεσιών όταν αναλαμβάνουν τις ευθύνες του υπουργείου, είναι η διαμόρφωση ένος νέου συστήματος πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Αυτό συνδυάζεται με την προσπάθεια ανταπόκρισης στο (δίκαιο και εύλογο) αίτημα της κοινωνίας για περιορισμό των φροντιστηρίων.

Βέβαια αυτός είναι και ένας «εύκολος» τρόπος να φανεί ότι το Yπουργείο παράγει «μεταρρυθμίσεις». Εύκολος υπό την έννοια ότι αποτελεί ρύθμιση και όχι πραγματική αλλαγή: το εξεταστικό είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Και αν δεν κοιτάξουμε τι βρίσκεται κάτω από το νερό, οποιοδήποτε και να είναι το εξεταστικό σύστημα, θα βρίσκουμε τα ίδια προβλήματα μπροστά μας."

Λέει κι άλλα ενδιαφέροντα στο ποστ του ο κ. υφυπουργός, αξίζει πραγματικά να το διαβάσετε όλο! Η άποψη αυτή, εφόσον αποτελεί θέση της ηγεσίας του υπουργείου, και εφόσον τεθούν οι βάσεις για την υλοποίηση της, αποτελεί ολική ανατροπή στο πως αντιμετωπίζουμε ως χώρα την εκπαίδευση και την παιδεία γενικότερα. Κι αν αλλάξει ριζικά ο τρόπος που αντιμετωπίζεται αυτό το ζήτημα, τότε θα αλλάξουν πολλά και σε όλους τους άλλους τομείς, και στην οικονομία και στην ανάπτυξη, και στο σεβασμό στον πολίτη και το περιβάλλον.

Μακάρι η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Γιάννης Πανάρετος και οι συνεργάτες τους να τολμήσουν. Εγώ επιμένω να λέω : το ζήτημα είναι η κοινωνική συμμετοχή, η συναίνεση και η λογοδοσία. "Με ποιους και με ποια εργαλεία"! Το ζήτημα είναι η πολιτική παρέμβαση της κοινωνίας και των πολιτών, μέσα από καινοτόμες μορφές συμμετοχής και διαβούλευσης. Και σε αυτό το ζήτημα περιμένω να δω πρωτοβουλίες το προσεχές διάστημα. Γιατί καλό Γιάννη Πανάρετε το διαδίκτυο και η μπλογκόσφαιρα και άριστο αυτό που κάνεις σήμερα, αλλά την ώρα των αποφάσεων και των ανατροπών πρέπει να έχεις συμμάχους μέσα στην κοινωνία. Και αυτοί οι σύμμαχοι δεν μπορούν να είναι οι "συντεχνίες" που σήμερα ... σου στέλνουν μαιλ για τις αποσπάσεις τους και τα μισθολογικά τους! Ούτε οι "κομματικοί" που προσμετρώντας το "πολιτικό κόστος" θα σε πιέσουν να μη θιγούν "κατεστημένα" και status quo δεκαετιών. Κόμμα και συντεχνίες μπορούν σήμερα να σου εγγυηθούν ένα πράγμα μόνο : να πας μια ώρα αρχύτερα άπραγος σπίτι σου. Και τότε ούτε εμείς από την blogoσφαιρα θα μπορούμε να σε σώσουμε. 

Η στιγνή πραγματικότητα της ελληνικής εκπαίδευσης...

Λέει ο υφυπουργός παιδείας Γιάννης Πανάρετος στο ιστολόγιο του :

"Χθες βράδυ ολοκλήρωσα το διάβασμα των γραπτών αιτημάτων πολιτών (εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας ,δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, συνδικαλιστικών οργανώσεων, γονέων, φοιτητών και γενικά πολιτών που έχουν σχέση με τα εκπαιδευτικά δρώμενα).

Το 95% των αιτημάτων αναφερόταν σε προσωπικές εξυπηρετήσεις (αποσπάσεις και μεταθέσεις εκπαιδευτικών, μετατάξεις, θητεία πρυτάνεων, αποζημιώσεις μελών ΔΕΠ κ.λ.π). Σε κανένα από τα αιτήματα των παιδαγωγών μας ή των παιδαγωγών οι οποίοι εκπροσωπούν τις εκπαιδευτικές μονάδες, δεν αναφερόταν η λέξη παιδί, μαθητής, φοιτητής ή έστω να διαφαίνεται αυτό μέσα από το κείμενο .

Το ίδιο συμβαίνει και με καθημερινές τηλεφωνικές επικοινωνίες με το γραφείο μου.
Κανένας διευθυντής σχολείου, διευθυντής εκπαίδευσης κ.λ.π., οι οποίοι είναι κοντά με τά παιδιά καθημερινά και λόγω του ότι βρισκόμαστε στην αρχή της σχολικής χρονιάς δεν έχει επικοινωνήσει μαζί μας.

Τα χειρόγραφα αιτήματα των μαθητών στις καταλήψεις μας διαβιβάζονται "κατά καθήκον" ή και "εκ παραδρομής" (δύο φράσεις τις οποίες χρησιμοποιεί στα εγγραφά του ο δημόσιος υπάλληλος για να έχει την συνείδησή του ήσυχη για τα θέματα που δεν μπορεί να χειριστεί)."

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της ελληνικής εκπαίδευσης! Και είναι πολύ σημαντικό αυτό να ακούγεται από τα χείλη του αρμόδιου υπουργού! Εξίσου σημαντικός θα είναι και ο τρόπος να ...σπάσει αυτό το ανάλγητο σύστημα συντεχνιών και μικροσυμφερόντων που κρατάει αιχμάλωτη την εκπαίδευση στη χώρα.

Θέλει γερό στομάχι Γιάννη Πανάρετε αυτή η προσπάθεια! Και θέλει και συμμάχους! Πιστούς συμμάχους μέσα στην κοινωνία και τους πολίτες. Υπάρχουν ! Βρείτε τους και προχωρείστε!

Υ.Γ. Απορώ πάντως ! Ο διευθυντής αυτού του σχολείου δεν θάπρεπε να έχει επικοινωνήσει ...χθες?

Προς Άννα Διαμαντοπούλου ... ενταύθα!

Αυτό το δημοτικό σχολείο ! Το 2ο -5ο στο Ναύπλιο ! Μπορεί να γίνει "ανοικτό" και "ολοήμερο" ? Και να αφήνουν οι μαθητές την τσάντα στο σχολείο ? ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ?

Ευθύνες , αξίες και ... χαντάκια!

"Άκουσα αρκετά από κάποιους που ξεπέρασαν και όρια. Φιέστες πολιτικών δεν έγιναν. Προπαγάνδα κομματική δεν υπήρχε για να σταλούν mail. Ευθύνες περισσότερες επωμίστηκα."

Αυτό είναι το κατά Δημήτρη Κωστούρο ζουμί της προχθεσινής συζήτησης. Έτσι είναι πράγματι! Γιαυτό και όντως η συζήτηση μπορεί να χαρακτηριστεί πετυχημένη.

Τι τελικά έγινε χθες? Το τι δεν έγινε, το λέει ό ίδιος! Κανείς υποψήφιος βουλευτής ή εκπρόσωπος κόμματος δεν εμφανίστηκε, αν και είχαν κληθεί όλοι και αν και εκεί στόχευε κυρίως η πρωτοβουλία, πάντα κατά τα λεγόμενα του ίδιου (" Παραμονές εκλογών άρα και οι πολιτικοί πιο "κοντά μας".Έχετε ακούσει κάποιον να τοποθετηθεί για τη σχολική στέγη?"). Το γιατί δεν ήρθαν είναι ... προς διερεύνηση. Σίγουρα πάντως δεν είναι μόνο το φορτωμένο προεκλογικό τους πρόγραμμα.

Τι συζητήθηκε? Τα αναφέρει περιληπτικά ο ίδιος: 

1. Χωροταξική ανακατανομή των σχολείων διότι κάποια παρουσιάζουν μεγάλο συνωστισμό τη στιγμή που γειτονικά τους σχολεία έχουν πολύ λιγότερα παιδιά. Αλήθεια πόσα χρόνια το ξέρουμε αυτό? Και ποιος ευθύνεται γιαυτό?
   
2. Τα σχολεία που έχουν προβλεφθεί στις επεκτάσεις του σχεδίου πόλεως. Αλήθεια αυτές οι επεκτάσεις γιατί καθυστερούν? Τι εκπαιδευτικές μονάδες έχουν προβλεφθεί? Τι χώροι άθλησης? Πόση είναι η συνολική έκταση που ωφελείται ο Δήμος από τις επεκτάσεις αυτές και σε τι διατίθεται?
   
3. Πιθανή χωροθέτηση σε όμορα οικόπεδα εκπαίδευσης και αθλητισμού στην επέκταση σχεδίου πόλεως στη Γλυκειά έτσι ώστε να αυξηθούν οι χώροι και οι υποδομές. Τώρα θα το κάνουμε αυτό? Γιατί δεν έγινε μέχρι τώρα? Τι γίνεται αλήθεια με τους χώρους άθλησης στην περιοχή Κούρτη?
   
4. Οικόπεδα που υπάρχουν και έχουν χαρακτηρισθεί χώροι εκπαίδευσης. Τι ακριβώς προβλέπει το νέο ΓΠΣ? Επαρκούν οι προτεινόμενοι χώροι εκπαίδευσης για μια προβλεπόμενη πόλη 40.000 κατοίκων τα επόμενα 20-30 χρόνια?
   
5. Να εξετασθούν τα στοιχεία τα αριθμητικά των Δημοτικών για να δούμε τα μελλοντικά στοιχεία για τα Γυμνάσια και τα Λύκεια. Μήπως και αυτό έπρεπε να το έχουμε κάνει ήδη? Και έτσι να υλοποιείται το νέο ΓΠΣ?
   
6. Στατικές μελέτες στα παλιά Σχολικά συγκροτήματα. Σωστό κι αυτό, αλλά γιατί δεν έχει γίνει τόσα χρόνια?
   
7. Το 2015 να έχουμε ένα από τα καλύτερα σχολεία στην Ελλάδα στην επέκταση του σχεδίου πόλεως στη Γλυκειά. Σχολείο που θα έχει τις απαραίτητες αθλητικές , τεχνολογικές , οικολογικές και εργαστηριακές υποδομές. Εδώ δεν θα κάνω κανένα σχόλιο ...
   

Είναι φανερό ότι η συζήτηση κινήθηκε - σε μεγάλο ή μικρό βαθμό, δεν έχει σημασία - προς τη σωστή κατεύθυνση. Μήπως έγραφα πάνω κάτω τα ίδια χθες? Μήπως τα ίδια προτείνει χρόνια τώρα η "Αλλη Πρόταση"? Μήπως για τα ίδια αγωνίζονται οι φορείς της Σχολικής Κοινότητας? Προς τι λοιπόν τα παράπονα για "κάποιους που ξεπέρασαν τα όρια" στην δημόσια κριτική τους ως προς τον τρόπο και όχι ως προς το περιεχόμενο? Μήπως θάπρεπε να γίνει αντιληπτό ότι η υπεύθυνη στάση κάποιων σε αυτό που επιδιώχτηκε να γίνει έφερε το τελικό θετικό αποτέλεσμα?

Τα προβλήματα λοιπόν είναι λίγο πολύ γνωστά. Και οι λύσεις είναι γνωστές! Το ζητούμενο είναι η υλοποίηση και εδώ η ευθύνη είναι σε αυτούς που έχουν την εξουσία. Σε αυτούς τους ίδιους ανήκει και η ευθύνη των τόσων χρόνων  απραξίας. Και - καλώς η κακώς - ο Δημήτρης Κωστούρος ανήκει και στους πρώτους και στους δεύτερους.

Επειδή λοιπόν κατηγορήθηκα ευθέως - και με άκομψο τρόπο - για προσωπική εμπάθεια, οφείλω να πω τα εξής:

• Στην κοινωνία του 21ου αιώνα δεν ψάχνουμε ούτε για μεσσίες, ούτε για "μάνα εξ ουρανού" για να λύσουμε τα καθημερινά προβλήματα, όπως αυτό της σχολικής στέγης. Μπροστά στο τέλμα που ονομάζεται ελληνική δημόσια διοίκηση, ψάχνουμε για συμμαχίες πολιτών και των αντιπροσώπων τους που μπορούν και θέλουν να λύσουν τα προβλήματα και να αποκρούσουν κάθε είδους συντεχνία, συμπαιγνία και συμφέρον. Συμμαχίες με καθαρές κουβέντες και πάνω στο τραπέζι, συμμαχίες που θα θέσουν κοινά αποδεκτούς στόχους, χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, μηχανισμό παρακολούθησης και διαδικασία απόδοσης ευθυνών ή ευσήμων! Με δυο λέξεις ψάχνουμε και επιδιώκουμε την κοινωνική λογοδοσία. Αυτές οι συμμαχίες δεν έχουν και δεν πρέπει να έχουν "πολιτικές αποχρώσεις", γιατί απλά στην Ελλάδα του 2009 τα κόμματα και οι εκφραστές τους αδυνατούν δυστυχώς να κατανοήσουν τη νέα δυναμική της κοινωνίας. Όποιος με τόλμη και ειλικρίνεια αποδέχεται αυτή τη λογική είναι σύμμαχος των πολιτών. Όποιος όχι, θα βρεθεί σύντομα και ανεπιστρεπτί στο περιθώριο. Αγαπητέ Δημήτρη προχτές αποδέχτηκες εκ των πραγμάτων αυτή τη λογική! Αν φανείς συνεπής στο μέλλον σε αυτή, τότε όλοι , και εγώ πρώτος από όλους, θα πρέπει να αποδεχτούν το ρόλο που σου αναλογεί στην κοινωνική συμμαχία, αλλά και εσύ το δικαίωμα των πολιτών στην λογοδοσία. Και λογοδοσία δεν είναι μόνο η ψήφος κάθε 4 χρόνια.
  
• Το πρόβλημα της σχολικής στέγης (και όχι μόνο) στο Ναύπλιο δεν είναι πρόβλημα έλλειψης οράματος "για το τέλειο σχολείο του 2015"! Το πρόβλημα της σχολικής στέγης, όπως και όλα τα άλλα καθημερινά προβλήματα (νερό, σκουπίδια, δημόσιοι χώροι, πολιτισμός, αθλητισμός), είναι πρόβλημα αδυναμίας (ή και επιλογής, και αυτό είναι το χειρότερο) υλοποίησης των αυτονόητων. Αυτονόητων εδώ και δεκαετίες. Και όσο και καλοπροαίρετος να είναι κανείς, δεν μπορεί να λησμονεί ότι γιαυτό φταίνε αυτοί που είχαν και έχουν την εξουσία εδώ και 20  χρόνια (και δεν εξαιρώ κανέναν σε όλα τα επίπεδα).  Και σε αυτούς ανήκεις δυστυχώς αγαπητέ Δημήτρη. Αν τώρα αποφασίσεις να διαφοροποιηθείς ουσιαστικά στο μέλλον, θα κριθείς και πάλι από την κοινωνία. Προς το παρόν πρέπει να μάθεις να δέχεσαι την δημόσια κριτική, όντας δημόσιο πρόσωπο και μάλιστα αιρετός και να μην ψάχνεις προσωπικές εμπάθειες πίσω από αυτήν. Τα προβλήματα είναι κοινά, οι στόχοι πρέπει να είναι κοινοί, τα παιδιά μας θα ζήσουν στην ίδια πόλη και αλίμονο αν δήθεν προσωπικές αντιθέσεις μπαίνουν πάνω από το αυτονόητο που έπρεπε να έχει γίνει ...χτες.
  
• Πράγματι, ύστερα και από την προχθεσινή συζήτηση, οι ευθύνες που επωμίστηκες είναι περισσότερες. Επιλογή σου ήταν και την αποδέχτηκες. Κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει γιαυτό. Δεν ξέρω αν αυτό επεδίωκες (δεν ξέρω πως θα ήταν με την παρουσία πολιτικών εκπροσώπων) αλλά έτσι έγινε. Και έγινε έτσι γιατί βρέθηκες, εσύ μόνος από την πλευρά της "συμπολίτευσης", αντιμέτωπος με τους εκπροσώπους της τοπικής κοινωνίας. Ήταν προφανές ότι έτσι θα γινόταν. Ο χρόνος θα δείξει αν θα φανείς συνεπής. Και ο χρόνος μετράει και τώρα αμείλικτα. Πρώτος σταθμός το Γενάρη! Ένα είναι βέβαιο : η συνέπεια ανταμείβεται πάντοτε από τους πολίτες!
• Και κάτι τελευταίο. Στη ζωή μου έχω μάθει, με κόστος συχνά, να βάζω το κοινό συμφέρον πάντα πάνω από το προσωπικό. Έχω μάθει να κρίνω και να κρίνομαι, έχω μάθει να διαλέγομαι και να σέβομαι την διαφορετική άποψη και το δικαίωμα του άλλου να την έχει. Έχω μάθει προπάντων να συμμετέχω ισότιμα με όλους. Απεχθάνομαι την ιδιοτέλεια και τη συναλλαγή. Για τις αξίες μου αυτές συχνά ναι ... ξεπερνάω και τα όρια, πάλι με προσωπικό κόστος, υπερασπιζόμενος και τον εαυτό μου και κάθε συμπολίτη μου που διεκδικεί μαζί μου τα αυτονόητα. Κάποτε μου είπες "υπάρχει ένα χαντάκι ανάμεσα μας, ας μην το ανοίξουμε άλλο"! Το στοίχημα φίλε δεν είναι να μην το ανοίξουμε άλλο, το στοίχημα είναι να το κλείσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Όπως και κάθε άλλο "χαντάκι" που συναντάμε μπροστά μας. Σε αυτό, να σαι βέβαιος, θα με βρεις πιστό σύμμαχο. Στο αντίθετο θα με βρεις αμείλικτο εχθρό!
• Τελεία!
  

Περιφρόνηση

Άφησα μερικές μέρες να περάσουν να δω πως θα πάει το πράγμα. Δεν αντέδρασα (αν και τόκαναν άλλοι) ούτε στα σχόλια περί "συμπλεγμάτων" θέλοντας να δω μέχρι που θα φτάσει η κουτοπονηριά. Τώρα λοιπόν, λίγες ώρες πριν την "εκδήλωση" οφείλω να σημειώσω κάποια πράγματα, γιατί είμαι βέβαιος ότι θα τα βρούμε μπροστά μας σύντομα.

• Μέχρι και χθες ψάχναμε να βρούμε περί τίνος τελικά πρόκειται. Είναι συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας? Είναι ανοιχτή εκδήλωση? Είναι προεκλογική συγκέντρωση κάποιου υποψήφιου? Τι είναι τελικά? Δεν έβγαινε συμπέρασμα, διότι οι προσκλήσεις ήταν ... αλλόκοτες. Πως είναι δυνατόν να καλείς ως Πρόεδρος της ΔΕΠ υποψήφιους και εν ενεργεία βουλευτές και όχι δημοτικούς συμβούλους? Πως είναι δυνατόν να καλείς Αντινομάρχη (όσο κι αν είναι αρμόδιος) και όχι Νομάρχη. Πως είναι δυνατόν να καλείς προέδρους συλλόγων γονέων σχολείων και να μην καλείς τις μαθητικές κοινότητες? Πως είναι τέλος δυνατόν να μην καλείς τα ίδια τα μέλη της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας? Τελικά χθες μετά από μια ολόκληρη εβδομάδα ανακαλύψαμε ... προβοκάτσια της γραμματείας του Δήμου!
  
• Ποιος είναι τελικά ο στόχος αυτής της "μάζωξης"? Κατά τον διοργανωτή είναι "οι λύσεις και οι αρμοδιότητες της κάθε βαθμίδας διοίκησης"! Να το μεταφράσω πολύ καλοπροαίρετα? "Δεν φταίμε εμείς, φταίνε (και θα φταίνε και στο μέλλον) άλλοι"! 
• Γιατί προέκυψε αλήθεια τώρα η ανάγκη για "λύσεις και καθορισμό αρμοδιοτήτων"? Πάλι κατά τον διοργανωτή "γιατί είναι αρχή σχολικής χρονιάς"! Αλήθεια πόσες "αρχές σχολικής χρονιάς" έχουν περάσει από τότε που υπάρχει πρόβλημα σχολικής στέγης στο Ναύπλιο? Μήπως η φετεινή αρχή βολεύει καλύτερα από την επόμενη , που θα είναι αρχή σχολικής χρονιάς πριν από δημοτικές εκλογές? Μήπως τώρα που θα υπάρξει κυβερνητική αλλαγή ψάχνουμε να βρούμε καινούργια άλλοθι για πράγματα που (δεν) θα γίνουν?
• Ποιο είναι αλήθεια το πρόβλημα της σχολικής στέγης στο Ναύπλιο? Είναι ακόμη μόνο η μεταστέγαση του 5ου Δημοτικού Σχολείου? Είναι η επέκταση του 4ου δημοτικού? Είναι οι αναρίθμητες αίθουσες προκάτ που έχουν πλημμυρίσει τα προαύλια όλων των σχολείων?  Είναι τα νηπιαγωγεία σε μαγαζιά? Είναι το οικόπεδο Καββεζού ή αυτό του ΚΕΜΧ? Είναι το μπλέξιμο των αρμοδιοτήτων? Ή είναι η παντελής έλλειψη στοιχειώδους σχεδιασμού για το ποιες πραγματικά είναι οι ανάγκες σχολικής στέγης στην πόλη, όχι μόνο τώρα αλλά και σε ορίζοντα τουλάχιστον δεκαετίας? Σχεδιασμός που είναι άγνωστη λέξη για την παρούσα (και όλες τις προηγούμενες) δημοτική αρχή σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο στη σχολική στέγη. Σχεδιασμός, η έλλειψη του οποίου, αναπληρώνεται συνήθως με προχειρότητα, τσαπατσουλιά, κουτοπονηριά και ενίοτε τυχοδιωκτισμό. Και φυσικά μονίμως χαμένοι είναι οι πολίτες.
• Τελικά τι θέλει να πετύχει ο διοργανωτής με αυτή την πρωτοβουλία? Εδώ δεν θάμαι καλοπροαίρετος (όντας και ... κομπλεξικός), αλλά στυγνά ρεαλιστής : " Εγώ ο όψιμος "πασόκος" που έχω συμμαχήσει με μια δεξιά δημοτική αρχή στο Ναύπλιο και έχω αναλάβει να "λύσω" τα προβλήματα της παιδείας στην πόλη, ψάχνω να βρω άλλοθι απεγκλωβισμού από ένα σίγουρο αδιέξοδο που ο ίδιος δημιούργησα τα τελευταία δύο χρόνια, υποσχόμενος ..πράματα και θάματα. Και αυτό το άλλοθι θα μου το δώσει η πανθομολογούμενη κυβερνητική αλλαγή. Αλλαγή που ή θα λύσει τα προβλήματα, οπότε καλά κάνω και είμαι "πασόκος" ή δεν θα τα λύσει, οπότε καλά κάνω και είμαι με τη δεξιά πλειοψηφία! Δηλαδή ότι και να συμβεί από εδώ και πέρα, εγώ θα είμαι κερδισμένος και προπάντων δεν θα έχω ευθύνες για ότι συνέβη στο παρελθόν"!

Και τώρα νομίζει πως μας έπιασε όλους ... Κώτσους! Γιατί νομίζει πως "όλοι στραβά αρμενίζουμε" όπως λέει ο ίδιος! Λάθος φίλε μου! Γιαυτό και το μόνο που σου αξίζει τελικά είναι η περιφρόνηση. Και αυτό θα εισπράξεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και απόψε, από όσους πραγματικά νοιάζονται για την πόλη και τους πολίτες!

Υστερόγραφο 1 : Κόμπλεξ κατωτερότητας έχει αυτός που όταν χάνει, δεν δίνει το χέρι αναγνωρίζοντας την ήττα! Μπάσκετ παίζεις και ξέρεις τι εννοώ!
Υστερόγραφο 2 :  Προς όσους απόψε τάξουν λαγούς με πετραχήλια! Προσέξτε γιατί έρχεται σκάνδαλο τέτοιο, που όσα κουβεντιάζουμε σήμερα θα μοιάζουν στην κυριολεξία αστεία! Δύο λέξεις μόνο : Πανεπιστήμιο - Δαλαμανάρα!

Καπναποθήκες: η αλήθεια είναι ...

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τους πανηγυρισμούς της δημοτικής αρχής και ιδιαίτερα συγκεκριμένου Δημοτικού Συμβούλου, υπεύθυνου της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας του Ναυπλίου για το θέμα της μεταστέγασης ενός Δημοτικού Σχολείου σε Κτίριο Καπναποθηκών και λέω να στείλω ένα email στον Καραμανλή να του δείξω ... πως γίνεται προεκλογικός αγώνας!

Μάλιστα χθες έμαθα πως ο εν λόγω Δημοτικός Σύμβουλος ετοιμάζει πανηγυρική συνεδρίαση στο Βουλευτικό για να παρουσιάσει τις ... λαμπρές εξελίξεις, λίγες μόλις ημέρες πριν τις εκλογές, έχοντας καλέσει τους... πάντες και τα πάντα!

Ποιες είναι οι ..λαμπρές εξελίξεις ? Διαβάστε εδώ!

Εγώ θα θυμίσω ότι στην ουσία πρόκειται για προσωρινή μεταστέγαση του Δημοτικού Σχολείου, μέχρι να συγκεκριμενοποιηθεί η οριστική μεταστέγαση του σε νέο κτίριο. Και βέβαια αν η προσωρινή μεταστέγαση κάνει 3 χρόνια να υλοποιηθεί (γιατί τόσο θα κάνει τελικά, χώρια πόσα περιμένουμε για να ξεκινήσει) φανταστείτε πόσο θα κάνει η οριστική! Εκτός αν κάποιοι κύριοι έχουν στο μυαλό τους τη λογική "ουδέν μονιμότερον του προσωρινού"!

Γιαυτό και μια και είμαστε σε προεκλογική περίοδο, καλά θα κάνουν οι κ.κ. υποψήφιοι - κύρια του σιναφιού μου - να μην νομιμοποιήσουν με την παρουσία τους σκόπιμες φανφάρες και κούφιες εξαγγελίες που στόχο έχουν την παραπλάνηση των πολιτών, γιατί στο άμεσο μέλλον θα έχουν και αυτοί σημαντικό μερίδιο ευθύνης, ειδικότερα εφόσον το ΠΑΣΟΚ βρεθεί στην εξουσία.

Οι αριθμοί και το ζητούμενο για τη "νέα γρίπη"

Το σημερινό πρώτο θέμα των ΝΕΩΝ θα ήταν πρωτοσέλιδο σε όλες τις εφημερίδες και θα κυριαρχούσε στα παράθυρα των καναλιών ... αν δεν είχαμε εκλογές. Όχι βέβαια γιατί το θέμα της "νέας γρίπης" είναι τόσο σοβαρό στην ουσία του, αλλά γιατί θα φαινόταν ξεκάθαρα η γύμνια του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος (ως προς τη διοικητική μέριμνα και την κτιριακή επάρκεια τουλάχιστον).

Λέει π.χ. η ΟΛΜΕ ότι "έκανε πράξεις" και ανακάλυψε ότι για να τηρηθούν τα μέτρα καθαριότητας "χρειάζονται επιπλέον 7.500 (!!!) καθαρίστριες. Λέει επίσης ότι δεν μπορούν να τηρηθούν οι αποστάσεις μεταξύ των μαθητών στην αίθουσα, γιατί πολύ απλά σε αίθουσες των 20 ατόμων φοιτούν 30+ μαθητές!

Το καλύτερο βέβαια το άκουσα εδώ στο Ναύπλιο. Στη σύσκεψη των διευθυντών των σχολείων της πόλης, τονίστηκε ότι "όλοι ανεξαίρετα οι μαθητές πρέπει στο διάλειμμα να πλύνουν τα χέρια τους, προτού αγοράσουν ότιδήποτε φαγώσιμο από το κυλικείο. Στο ερώτημα όμως που τέθηκε, πως θα γίνει αυτό σε ένα προαύλιο που στεγάζει 400+ μαθητές και έχει μόλις ... έξι (6) βρύσες, κανείς αρμόδιος δεν μπόρεσε να κάνει την απαιτούμενη πράξη!

Έχω όμως και μια παρατήρηση για τους συμπαθείς εκπαιδευτικούς και δασκάλους. Επειδή 7.500 καθαρίστριες δεν πρόκειται να προσληφθούν, ας προσπαθήσουν να βοηθήσουν εθελοντικά την κατάσταση, μια κατάσταση που δεν είναι δα και τόσο τραγική. Γιατί καλές οι καταγγελίες και οι παρατηρήσεις, αλλά εδώ πρέπει στοιχειωδώς κάτι να γίνει. Και από την καταρρέουσα κυβερνητική μηχανή μην ελπίζουν σε τίποτα αυτή την ώρα.

Έλλειμμα παιδείας διαλόγου.

Ακούγοντας προχτές το θέμα της έκθεσης στις Πανελλαδικές Εξετάσεις προβληματίστηκα πολύ για το τι απαντήσεις θα προκύψουν και πως θα αντιμετωπισθούν από τους βαθμολογητές καθηγητές. Σε συζητήσεις που είχα με φίλους φιλολόγους, με καθησύχασαν ότι το "θέμα ήταν super sos και πολύ εύκολο" και ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα!

Σήμερα όμως διαβάζω στα ΝΕΑ αυτό που φοβόμουν. Και το χειρότερο : Με ανησυχεί η αίτηση των βαθμολογητών να υπάρξει κεντρική οδηγία για τη βαθμολόγηση, οδηγία η οποία μπορεί να ενισχύσει την υποκειμενική αντιμετώπιση κάθε τοποθέτησης, όχι ως προς το πως αναπτύσσεται και τεκμηριώνεται η κάθε άποψη, αλλά ως προς το αν είναι τελικά "σωστή".

Ποιο ήταν το θέμα για όσους δεν το είδαν :

" Συχνά παρατηρείται πολλοί μαθητές να καταστρέφουν τα σχολικά τους βιβλία στα προαύλια των σχολείων κατά το τέλος του σχολικού έτους. Σε άρθρο που θα δημοσιευτεί στην σχολική σας εφημερίδα να αιτιολογήσετε το παραπάνω φαινόμενο και να αναφερθείτε στους τρόπους που θα συμβάλλουν στην αρμονική συνύπαρξη του βιβλίου με τα ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης και γνώσης"

Τα σχόλια μου είναι τα εξής :

• Κατά τη γνώμη μου το θέμα εμπεριέχει δύο ξεχωριστά ζητήματα, που δεν είναι απαραίτητα αλληλένδετα μεταξύ τους. Με άλλα λόγια η "καταστροφή των βιβλίων" δεν είναι απαραίτητα το αποτέλεσμα της μη "αρμονικής συνύπαρξης βιβλίου και ηλεκτρονικών μέσων". Από την άλλη ποιους τρόπους να γράψει κανείς για την "αρμονική συνύπαρξη", όταν αυτή δεν υφίσταται καν στα ελληνικά σχολεία?
• Η απαίτηση από το θέμα να αιτιολογηθεί το φαινόμενο της καταστροφής των βιβλίων δίνει - θεωρητικά - τη δυνατότητα στον καθένα να τοποθετηθεί θετικά ή αρνητικά ή ακόμη και αδιάφορα απέναντι στο φαινόμενο! Θα είναι όμως το ίδιο αντικειμενική η βαθμολόγηση της κάθε τοποθέτησης? Με άλλα λόγια, αν κάποιος μαθητής γράψει ότι "καλά κάνουμε και τα καταστρέφουμε, γιατί δεν μας προσφέρουν τη γνώση όπως πρέπει" ή " γιατί ο καθηγητής μας μας ταλαιπώρησε πολύ όλη τη χρονιά με αυτό το μάθημα", πως θα αντιμετωπισθεί βαθμολογικά η τοποθέτηση του? Οι φιλόλογοι απαντούν " σημασία δεν έχει τι γράφεις , αλλά πως το γράφεις". Συμφωνώ. Γιατί τότε οι βαθμολογητές ζητούν σήμερα κεντρική οδηγία από την ΚΕΕ? Δεν ξέρουν να αξιολογήσουν την τεκμηρίωση μια τοποθέτησης?
• Θεωρώ ότι τρία είναι τα βασικά λάθη της διατύπωσης του θέματος . Το πρώτο είναι το ότι θεωρεί βιβλίο - με την πλήρη έννοια του όρου - το σχολικό εγχειρίδιο. Αλήθεια έχει κανείς από εσάς ένα σχολικό βιβλίο από τα νιάτα του στη βιβλιοθήκη του? Που από καιρού εις καιρόν το ξαναδιαβάζει? Συγκρίνεται ένα σχολικό εγχειρίδιο γλώσσας π.χ. με τα άπαντα του Παλαμά? Το δεύτερο λάθος είναι ότι χρησιμοποιεί ένα συγκεκριμένο - αμελητέο κατά τη γνώμη μου - εθιμικό γεγονός για να ζητήσει την τοποθέτηση του μαθητή σε ένα άσχετο θέμα, που δεν περιορίζεται μόνο στο σχολείο, αλλά είναι ένα πολύ γενικότερο ζήτημα παιδείας, με την ευρεία έννοια του όρου. Το δεύτερο μέρος του θέματος είναι δηλαδή με άλλα λόγια "τι παιδεία θέλουμε" και όχι "πως θα περιορίσουμε την καταστροφή των βιβλίων". Αμφιβάλλει κανείς πως αν τα βιβλία και η διδασκαλία ήταν τελείως διαφορετική στα ελληνικά σχολεία, κι αν τα εγχειρίδια του σχολείου προέρχονται από μια δανειστική βιβλιοθήκη , όπως συμβαίνει σε πλήθος άλλες χώρες, κανείς δεν θα κατέστρεφε? Και ότι αυτό καμιά σχέση δεν θα είχε με τη συνύπαρξη ηλεκτρονικών μέσων και βιβλίου?
  
• Το τρίτο και σοβαρότερο λάθος της διατύπωσης είναι ότι το δεύτερο και βασικό σκέλος του θέματος ζητάει από τους μαθητές προτάσεις πάνω σε ένα ζήτημα, το οποίο είναι εντελώς αντίθετο στην σημερινή πραγματικότητα της σχολικής εκπαίδευσης, και το οποίο απαιτεί κατ' αρχήν πολιτική τοποθέτηση από τον εξεταζόμενο. Πολιτική τοποθέτηση κριτικής της υπάρχουσας κατάστασης και πρόταση για άλλη εκπαίδευση. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό, αν διατυπωθεί ολοκληρωμένα από έναν εξεταζόμενο, θα αξιολογηθεί αντικειμενικά. Ειδικά όταν στηριχθεί στην "κεντρική οδηγία" μιας συγκεκριμένης ΚΕΕ.

Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά? Γιατί απλούστατα είναι μια ακόμη αφορμή να εντοπίσουμε το σημαντικό έλλειμμα παιδείας διαλόγου που έχουμε στη χώρα μας. Έλλειμμα το οποίο δεν υπάρχει μόνο στην νέα γενιά αλλά στους μεγαλύτερους. Έλλειμμα το οποίο μεταφέρεται μετά στην καθημερινότητα του πολιτικοκοινωνικού γίγνεσθαι και καταλήγει στην "ταμπέλα" του καθενός και όχι στο ειλικρινή και δημιουργικό διάλογο.

Μπορεί λοιπόν οι φιλόλογοι να λένε ότι "δεν έχει σημασία η άποψη, αλλά ο τρόπος διατύπωσης και τεκμηρίωσης", αλλά αυτό στην πράξη δεν τηρείται. Γιατί κάθε πολίτης , είτε βαθμολογητής είτε μαθητής, έχει την άποψη του και δεν έχει την παιδεία να κάνει διάλογο, να συμφωνήσει ή διαφωνήσει, να αξιολογήσει θετικά ή αρνητικά την άλλη άποψη. Και επειδή ο βαθμολογητής πρέπει υποχρεωτικά να αξιολογήσει, ψάχνει τρόπους να αποποιηθεί την ευθύνη της απόρριψης της άλλης άποψης. Και ένας από αυτούς είναι να ζητήσει "οδηγίες άνωθεν" ! Πράγμα καταδικαστικό και για την ανάπτυξη ουσιαστικού και στο κατώτερο επίπεδο διαλόγου αλλά και για μια σημαντική μερίδα μαθητών.

Να ένας ακόμη λόγος που το ελληνικό εξεταστικό σύστημα είναι εξόχως αντιπαιδαγωγικό και γιατί όλα αυτά τα βρίσκουμε μετά μπροστά μας στην κοινωνία!

Λάθος νοοτροπία ... λάθος πρακτικές...

Η υπόθεση της εξίσωσης των ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών δεν είναι καινούργια. Στον ιδιωτικό τομέα ουσιαστικά επιβλήθηκε από πέρυσι - αν και στην πράξη ισχύει πολλά χρόνια - και τώρα ήρθε η σειρά και του Δημόσιου Τομέα να ακολουθήσει. Θα ήταν αστείο να πιστέψει κανείς ότι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου θα ήταν διαφορετική. Θα ήταν επίσης αστείο να μην περιμένει κανείς ότι οι αντιδράσεις τώρα είναι πολύ μεγαλύτερες από ότι πριν ένα χρόνο, όταν το ίδιο συνέβαινε στον ιδιωτικό τομέα.

Το ανησυχητικό όμως είναι πως στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες, κύρια μετά τη μεταπολίτευση, δείχνουμε μεγάλη ανοχή σαν κοινωνία - και και' επέκταση και σαν εξουσία - στις απαιτήσεις των εργαζομένων στον λεγόμενο "στενό και ευρύτερο" Δημόσιο Τομέα. Και εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ :

Είναι δίκαια σήμερα η εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών στην Ελλάδα? Σαφώς και όχι! Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα του 2009 το μόνο πράγμα στο οποίο γυναίκες και άνδρες είναι (η θα γίνουν) ίσοι είναι το ...όριο συνταξιοδότησης. Οι αμοιβές ? Ούτε κατά διάνοια! Οι παροχές? Αστεία πράγματα! Και από εκεί και πέρα μια σειρά βοηθήματα για τις εργαζόμενες γυναίκες και μητέρες όπως π.χ. ο παιδικός σταθμός στην υπηρεσία, το ολοήμερο σχολείο, οι γονικές άδειες πατέρα και μητέρας, οι ιατρικές δαπάνες είναι μάλλον "άγνωστες λέξεις " για το ελληνικό κράτος. Αν όλα τα παραπάνω λειτουργούσαν σε ικανοποιητικό βαθμό και στην Ελλάδα, τότε η εξίσωση των ορίων ηλικίας δεν θα ήταν θέμα προς συζήτηση.

Και πάλι όμως το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι αυτό! Η απάντηση σε αυτό το ζήτημα θα ήταν εύκολη: χρειάζεται πολιτική βούληση από μια κυβέρνηση που θα εξισώσει πραγματικά άνδρες και γυναίκες στο σύνολο των υποχρεώσεων και δικαιωμάτων τους, όπως επιτάσσει άλλωστε και το σύνταγμα. Πόσο εύκολο είναι όμως να προκύψει μια τέτοια πολιτική βούληση, όταν η εξυπηρέτηση μικροκομματικών συμφερόντων που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία του Δημόσιου Τομέα αποτελεί πάγια τακτική όλων των κυβερνήσεων από τη μεταπολίτευση και μετά?

Πώς μπορεί να προκύψει πολιτική βούληση, όταν από την μια φτιάχνεις ΑΣΕΠ και από την άλλη βάζεις υπαλλήλους, με συμβάσεις χρόνου, από το παράθυρο? Πως μπορεί να προκύψει πολιτική βούληση, όταν αυτούς τους συμβασιούχους τους κάνεις μετά αορίστου χρόνου, και -μόλις χθες - τους δίνεις και δικαιώματα ανέλιξης επιπέδου μονίμου υπαλλήλου? Πως μπορεί να προκύψει πολιτική βούληση όταν κρατάς σε προκλητικά χαμηλά επίπεδα τους μισθούς της πλειοψηφίας των υπαλλήλων, και από την άλλη τους ξεζουμίζεις κάθε χρόνο στη φορολογία? Πως μπορεί να προκύψει πολιτική βούληση όταν δεν έχεις σαν εξουσία κανέναν απολύτως σχεδιασμό ανάπτυξης των δημόσιων υπηρεσιών, δεν υλοποιείς κανέναν οργανισμό προσωπικού σε καμιά υπηρεσία και απλά προσλαμβάνεις με γνώμωνα τα ψηφαλάκια και την ικανοποίηση των βουλευτών σου?

Και τέλος πως μπορεί να προκύψει πολιτική βούληση όταν ξεπουλάς προκλητικά - δήθεν στο όνομα του ελεύθερου ανταγωνισμού - τους πιο παραγωγικούς τομείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα (ενέργεια , νερό, μεταφορές, επικοινωνίες) χάνοντας εκείνα τα έσοδα που θα σου έδιναν τη δυνατότητα να τον οργανώσεις σε άλλες βάσεις και παράλληλα , αντί να πετυχαίνεις πραγματικό ανταγωνισμό, να υποτάσσεις τα πάντα σε ισχυρά ιδιωτικά πλέον μονοπώλια?

Ακούγονται λίγο "παπαρηγίστικα" όλα αυτά? Όχι δεν είναι καθόλου! Είναι η πραγματικότητα. Και η χειρότερη πραγματικότητα είναι το πως αντιδρά η κοινωνία σε τέτοιες πρακτικές μέχρι σήμερα!

Γιατί μπορεί ο γιατρός του δημοσίου - αφού έκανε δεκαετίες να σπουδάσει και να πάρει ειδικότητα - να υποαμοίβεται και να τον ξεσκίζουν στις εφημερίες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε το "φακελλάκι".

Μπορεί ο εκπαιδευτικός να περιμένει χρόνια την επετηρίδα, η να τον υποβάλλουν σε εξετάσεις για να διοριστεί, και να υποαμοίβεται για το λειτούργημα του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε να κάνει δεύτερη και τρίτη δουλειά, να δουλεύει περισσότερο στα ιδιαίτερα και στα φροντιστήρια από ότι στο σχολείο, κερδίζοντας πολύ περισσότερα και αφορολόγητα!

Μπορεί ο μηχανικός του Δημοσίου να υποαμοίβεται και να δουλεύει σε δύσκολες συνθήκες χωρίς μηχανοργάνωση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε να παίρνει τη μίζα για το έργο που επιβλέπει ή για την άδεια που εκδίδει!

Μπορεί ο εφοριακός να περιμένει ακόμη τις δυνατότητες του TAXIS που θα έκανα πιο εύκολη τη δουλειά του και να παίρνει το μισό μισθό από αυτόν που θα έπρεπε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχόμαστε να τσεπώνει "βοηθήματα" για να κάνει τα στραβά μάτια σε φορολογικές παραβάσεις εκατομμυρίων!

Μπορεί τέλος μια νέα μητέρα να έχει ελάχιστα βοηθήματα για να μεγαλώσει το παιδί της, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να ανεχτούμε να παίρνει άδεια "από τη σημαία" όποτε θέλει και να λείπει απο τη θέση της - με την ανοχή των προϊσταμένων της - με αποτέλεσμα να υποβαθμίζονται οι παρεχόμενες υπηρεσίες προς τον πολίτη.

Με άλλα λόγια ζούμε σε μια χώρα όπου ο Δημόσιος Τομέας είναι απίστευτα υποβαθμισμένος, υποχείριο της εκάστοτε κυβέρνησης για την εξυπηρέτηση των μικροπολιτικών της, με αποτέλεσμα και οι υπάλληλοι - και πολύ περισσότερο οι γυναίκες- να υποαπασχολούνται και να υποαμοίβονται, αλλά και οι προσφερόμενες υπηρεσίες να είναι εξαιρετικά υποβαθμισμένες. Αποτέλεσμα ? Οι πολίτες αναγκάζονται ή να προσφύγουν στον ιδιωτικό τομέα ή να ανεχτούν την σκληρή παραοικονομία για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους!

Η κατάσταση αυτή έχει παγιωθεί και ανακυκλώνεται συνεχώς, χωρίς κανείς να τολμά να την ανατρέψει! Τα συνδικάτα των εργαζομένων κινούνται και αυτά στα πλαίσια των καθαρά συντεχνιακών τους συμφερόντων, αποτελώντας ένα ακόμη εμπόδιο για ανατροπή. Η λογική του "αν δε λαδώσεις" είναι ο κανόνας και κανείς δεν αντιδρά σε απαράδεκτες ιδιωτικοποιήσεις. Και από την άλλη - αν και οξύμωρο - το όνειρο του κάθε πολίτη για το παιδί του είναι να ...βολευτεί κάπου στο Δημόσιο!

Αυτά όλα βέβαια είναι ψιλά γράμματα για το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο λειτουργεί με βάση τα καλώς κείμενα στην πλειοψηφία των χωρών της Ευρώπης. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και όταν μας επιβάλει αυτονόητο πρόστιμο για τη διαχείριση των χωματερών ή για την επιχορήγηση της ζημιογόνας Ολυμπιακής. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί είναι "σοκ" η απόφαση αυτή του δικαστηρίου και δεν είναι "σοκ" - που σίγουρα είναι για τους Ευρωπαίους - το πως λειτουργεί το ελληνικό Δημόσιο.

Τι προσδοκώ? Την αργά ή γρήγορα διαφορετική αντίδραση των πολιτών, που θα αναγκάσει το πολιτικό σύστημα να αποφασίσει επιτέλους να ανατρέψει αυτή την κατάσταση και να "σπάσει αυγά" ! Δεν ξέρω αν θα προλάβω να το ζήσω εγώ... εύχομαι όμως να το ζησουν τα παιδιά μου.

*Φωτό από το Athens Indymedia

Η βάση

" Θα κάνουμε διάλογο από μηδενννική βάση!"

Και νάθελες παραπάνω Άρη μου ... πιάσαμε πάτο πλέον. Και το χειρότερο για σένα είναι ότι δεν τσιμπάει κανείς πλέον σε επικοινωνιακές φούσκες! Οπότε σε βλέπω να μην πιάνεις ούτε τη βάση του ...10!

Το ανέκδοτο της ημέρας

" Η πλατεία Προπυλαίων του Πανεπιστημίου Αθηνών καλύπτεται από το πανεπιστημιακό άσυλο".

Ωραία προβοκάτσια στήθηκε σήμερα από τον άρτι αφιχθέντα σύντεκνο Μαρκογιαννάαααατση! Η αφορμή για να "ξανανοίξει" πάλι το θέμα του ασύλου, στήθηκε μετά από ένα μεγάλο και ειρηνικό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο με τη συνδρομή των γνωστών 200 κουκουλοφόρων αλλά και των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ!

Οι προθέσεις του "ακατάλληλου" (και με την τοποθέτηση παλιού του κολλητού στο υπουργείο Παιδείας) να παίξει επικοινωνιακά με την παιδεία άρχισαν να παίρνουν σάρκα και οστά! Και βέβαια επειδή θα είναι μονο επικοινωνιακός ο διάλογος για την παιδεία, για μια φορά ακόμη, αυτός θα εξαντληθεί σε τέτοια θέματα τύπου "το πεζοδρόμιο της πανεπιστημίου είναι άσυλο"!

Ελπίζω να μην τσιμπήσουν στο ΠΑΣΟΚ (γιατί στην αριστερά θα τσιμπήσουν σίγουρα) με τέτοια ...ανέκδοτα, όταν η παιδεία στην Ελλάδα έχει καταντήσει πια στο σύνολο της ...ανέκδοτο!

Δυστυχώς έζησαν πολύ ....

Διαβάζω στο Blog της " άλλης πρότασης" για την "χρήσιμη ενημέρωση του αστυνομικού διευθυντή Αργολίδας" για τα ναρκωτικά στο Δημοτικό Συμβούλιο Ασίνης!

" Η αύξηση των χρηστών στην Αργολίδα τα τελευταία χρόνια είναι ανησυχητική. Οι γνωστοί χρήστες ηρωίνης στην περιοχή Ναυπλίας έχουν φθάσει στους 350! Όταν είχα πρωτοέρθει στην περιοχή πριν μερικά χρόνια ήτανε μόνο 8, άργησαν να πεθάνουν και δυστυχώς πρόλαβαν να διαδώσουν τη χρήση της ηρωίνης σε πολλούς νέους και έτσι έχουμε φθάσει σε αυτό το νούμερο που μετά από μερικά χρόνια θα υπερτριπλασιαστεί"

Εξαιρετικό ε? Για διαβάστε και παρακάτω!

" Το μεγάλο μερίδιο ευθύνης το έχουν οι γονείς οι οποίοι δεν είναι κοντά στα προβλήματα των παιδιών τους, αδιαφορούν και στο παραμικρό παράπτωμα αντί να έρθουν κοντά και να τα καλύψουν συναισθηματικά, να τα αγκαλιάσουν, μεταχειρίζονται ψυχολογική και σωματική βία. Όταν τα παιδιά έρχονται στην πόρτα της Αστυνομίας είναι και το τέλος τους. Είναι πλέον σεσημασμένοι, σε κάθε συμβάν θα συλλαμβάνονται, θα ανακρίνονται, είναι αργά όταν φθάνουν σε μας. Η δουλειά είναι να μη φθάνουν σε μας για καταστολή. Το σπίτι να προλαβαίνει και να συζητάει με τα παιδιά του, να ξέρει που συχνάζουν και με ποιες παρέες"

Απορώ! Αυτοί που τον άκουγαν - και μεταξύ αυτών και μέλη της Κίνησης Πολιτών Ασίνης, που ανήρτησαν και το σχετικό ποστ - δεν τον πήραν με τις ντομάτες? Αν ο Αστυνομικός Διευθυντής της περιοχής, δηλαδή το κράτος, δηλαδή η εξουσία η έχουσα την βασική ευθύνη για τη λειτουργία της κοινωνίας, έχει αυτή την άποψη για το πρόβλημα των Ναρκωτικών, τότε ειλικρινά πιστεύει κανείς ότι μπορεί να γίνει έστω το παραμικρό για να λυθεί το πρόβλημα?

Και δεν μιλάω για το πρώτο εξαιρετικά γελοίο επιχείρημα που το μόνο που δε μας λέει είναι να πάρουμε τις καραμπίνες και να σκοτώνουμε τους χρήστες για να μην μεταδίδεται η "αρρώστια"! Μιλάω για την εύκολη καραμέλα του "για όλα φταίνε οι γονείς" !

Έχει ρωτήσει ο κ.Διευθυντής χωρισμένους (ας προσπεράσουμε την ευθύνη της κοινωνίας για το χωρισμό τους, που είναι μεγάλη κουβέντα) γονείς αν μπορούν, στην κοινωνία που ζούμε, να ανταποκριθούν - όπως και οι ίδιοι θέλουν - στην ανατροφή των παιδιών τους? Εργαζόμενους γονείς που λείπουν συνεχώς από το σπίτι? Έχει ρωτήσει αν τέτοιοι γονείς έχουν τρέξει στα σχολεία των παιδιών τους και έχουν χιλιοπαρακαλέσει τους διευθυντές να πάρουν μέτρα να φύγουν οι "συμμορίες των εμπόρων" έξω από τα σχολεία και αυτοί αρνούνται ή αδυνατούν να κάνουν κάτι? Έχει μετρήσει πόσες φορές έχει κληθεί η αστυνομία να απομακρύνει ή και να συλλάβει τέτοιους τύπους έξω από σχολεία, τύπους που τους ξέρει καλά, και δεν το έχει κάνει?

Έχει αναρωτηθεί ο κ.Διευθυντής γιατί στα σχολεία δεν γίνεται σωστό μάθημα? Γιατί η πίεση του συστήματος σε γονείς και παιδιά για ένα σίγουρο μέλλον, που μεταφράζεται σε ένα πτυχίο, τα στέλνει στα ατελείωτα φροντιστήρια μέχρι τα μεσάνυκτα? Έχει πάει να δει τι γίνεται εκεί απέξω?

Έχει αναρωτηθεί ο κ.Διευθυντής γιατί το κράτος δεν μεριμνά επιτέλους για την ομαλή ένταξη των Ρομά στην κοινωνία? Για την σωστή ένταξη τους στο οικιστικό ιστό μιας πόλης, ισότιμα με τους άλλους πολίτες και όχι τον περιορισμό τους σε γκέτο? Έχει συναισθανθεί το μεγάλο μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί σαν δύναμη καταστολής αλλά και πρόληψης, να ανέχεται να δρουν ανεξέλεγκτα τα κυκλώματα των ναρκωτικών μέσα στους καταυλισμούς των Ρομά?

Μήπως μπορεί να μας πει ο κ.Διευθυντής γιατί δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να σταματήσει τη διακίνηση ναρκωτικών στις φυλακές? Γιατί ο πιτσιρικάς νέος χρήστης στοιβάζεται στο ίδιο κελί με τον εγκληματία και τον έμπορο?

Μήπως μπορεί να μας απαντήσει ο κ.Διευθυντής γιατί οι μονάδες μεθαδόνης έχουν καταντήσει ανέκδοτο? Γιατί ο ΟΚΑΝΑ είναι υπό διωγμό στην ουσία από το κράτος? Γιατί η άγνοια των πολιτών, από έλλειψη υπεύθυνης και σωστής ενημέρωσης, οδηγεί σε ακραία φαινόμενα κοινωνικού ρατσισμού?

Μήπως και για όλα αυτά φταίνε οι γονείς?

Αντί λοιπόν ο κ.διευθυντής να ψάχνει τους εύκολους φταίχτες για το πρόβλημα και να διατυπώνει απόψεις εξαιρετικά επικίνδυνες που μπορούν να ωθήσουν ακόμη και σε φαινόμενα αυτοδικίας, ας ψάξει κι αυτός, τόσο σαν υπεύθυνος δημόσιος λειτουργός όσο και σαν απλός πολίτης, να βρει τις πραγματικές αιτίες και πάνω από όλα να βρει μαζί με όλους τους άλλους τις λύσεις.

Γιατί το πρόβλημα δεν λύνεται, αν βρούμε τον φταίχτη, που φυσικά - κατά τον κ.Διευθυντή - δεν είμαστε ποτέ εμείς! Το πρόβλημα λύνεται με δράση και προτάσεις, με ενημέρωση και διάλογο, με κινητοποίηση όλης της κοινωνίας από τον έχοντα την εξουσία μέχρι τον έχοντα το πρόβλημα. Αλλιώς θα επικρατήσει η λογική του Καιάδα!

Και ένα σχόλιο για την Κίνηση Πολιτών Ασίνης , που βρήκε, πιστεύω καλοπροαίρετα, την ενημέρωση του κ.Διευθυντή "χρήσιμη"! Ας το ξανασκεφτούν λίγο ... Πόσο συνάδει η αποδοχή τέτοιων λογικών με την άποψη για περισσότερη συμμετοχή των ενεργών πολιτών στα κοινά καθημερινά προβλήματα μιας τοπικής κοινωνίας?

Ο σερίφης δάσκαλος ...

" Θέλει άραγε πολύ σκέψη για να πει κανένας πως ο δάσκαλος και το σχολείο οφείλουν να αγαπάνε τα παιδιά; Υπάρχει κι άλλη άποψη; Ο κανονισμός του σχολείου δεν προβλέπει τιμωρίες αλλά στην σχετικότητα της πραγματικής ζωής ίσως να είναι αναγκαίες μερικές μικρές τιμωρίες. Για μερικούς όμως το όριο είναι φαρδύ και φτάνει ως τον καιάδα. Κατά βούληση και σχεδόν ανεξέλεγκτα. Έτσι η ζωή συνεχίζεται χωρίς μέτρο και έλεγχο στην βασική εκπαίδευση και τα παιδιά μας αφήνονται στο έλεος της επετηρίδας ή των γραπτών εξετάσεων του ΑΣΕΠ χωρίς τίποτα να παρακολουθείται έκτοτε. Ούτε οι άξιοι αμείβονται ούτε οι ανάξιοι και επιβλαβείς κρίνονται."

Διαβάστε μια πραγματική και συνάμα παρανοϊκή ιστορία "σύγχρονης παιδείας" στην Ελλάδα του 2008 !

Eltern Initiative

"Πρωτοβουλία γονέων" για τους μη γερμανομαθείς ! Περί τίνος πρόκειται ?

Πρόκειται για μια εξαιρετικά έξυπνη και απίστευτα συμμετοχική διαδικασία για την επίλυση καθημερινών προβλημάτων των πολιτών και ειδικότερα των γονέων με μικρά παιδιά. Η πρακτική αυτή εφαρμόζεται σε μεγάλες πόλεις εδώ και κάμποσα χρόνια με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Αλλά για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το πρόβλημα:

Στη Γερμανία και ειδικότερα σε μεγάλες πόλεις παρουσιάζεται μεγάλη έλλειψη θέσεων σε δημόσιους παιδικούς σταθμούς για παιδιά κάτω των τριών ετών. Η ύπαρξη ιδιωτικών παιδικών σταθμών, όπως είναι φυσικό, δεν λύνει το πρόβλημα λόγω του μεγάλου κόστους (πάνω από 600 ευρώ το μήνα για ένα παιδί!). Εμπρός στο μεγάλο αδιέξοδο, η Τοπική αυτοδιοίκηση, στη δικαιοδοσία της οποίας υπάγονται οι παιδικοί σταθμοί, δίνει τη δυνατότητα σε ομάδες γονέων να διερευνήσουν τη δυνατότητα ίδρυσης νέων "αυτοδιοικούμενων" παιδικών σταθμών.

Τι σημαίνει αυτό? Πολύ απλά : Μια ομάδα γονέων (τουλάχιστον 5 ζευγάρια) αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία από κοινού να εντοπίσουν κατ' αρχήν ακίνητο στη γειτονιά τους που να μπορεί να νοικιαστεί (η καμιά φορά και να αγοραστεί) και να μετασκευαστεί σε Παιδικό Σταθμό. Αυτό βέβαια στη Γερμανία σημαίνει τήρηση αυστηρότατων προδιαγραφών και στη πιο μικρή λεπτομέρεια, όπως π.χ. τι ύψος έχουν τα παράθυρα ή τι πλάτος μια τυχόν σκάλα κλπ.

Η ομάδα των Γονέων, αφού εντοπίσει το ακίνητο και αφού διαπιστώσει σε συνεργασία με τις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου, ότι είναι εφικτή η μετασκευή του, αναλαμβάνει παρακάτω την πρωτοβουλία να βρει τις τροφούς και δασκάλες των παιδιών, μέσω αγγελιών στην πόλη ή μέσω μιας λίστας ανέργων, λίστας που μπορούν να έχουν πρόσβαση από συγκεκριμένη υπηρεσία του Δήμου. Πάλι υπάρχουν αυστηρές προδιαγραφές και εδώ.

Αφού γίνει και αυτό και παράλληλα επιχειρηθεί στη γειτονιά η εύρεση και άλλων ενδιαφερομένων να πάνε τα παιδιά τους σε έναν τέτοιο παιδικό σταθμό, η ομάδα γονέων παρουσιάζει πλέον ολοκληρωμένη την πρόταση στη Δημοτική Αρχή της Πόλης. Εφόσον η πρόταση εγκριθεί (και συνήθως αυτό γίνεται και γρήγορα) οι γονείς ιδρύουν μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία και ο Δήμος αναλαμβάνει πλήρως τη χρηματοδότηση του πρότζεκτ. Και όταν λέμε πλήρως εννοούμε πλήρως! Με μια διαφορά βέβαια (σε σχέση με ελληνικά παραδείγματα): Κάθε χρόνο το ΔΣ της "εταιρείας" , που αποτελείται φυσικά από τους γονείς, παρουσιάζει στο Δήμο έναν προϋπολογισμό λειτουργίας του σταθμού (με βάση πάλι κάποιες προδιαγραφές) και εφόσον αυτός εγκρίνεται, το κονδύλι περνάει στην απόλυτη διαχείριση της εταιρείας των γονέων, οι οποίοι βέβαια στο τέλος της χρονιάς παραδίδουν τον απολογισμό τους και φυσικά τον προϋπολογισμό της επόμενης.

Θα πρέπει εδώ να πούμε ότι οι γονείς "πατάνε" στην κυριολεξία πολύ δουλειά και για να ξεκινήσει αλλά και για να λειτουργεί ο σταθμός. Πέρα από την αρχική πρωτοβουλία, ο εθελοντισμός είναι βασική προϋπόθεση λειτουργίας ενός τέτοιου εγχειρήματος. Για παράδειγμα μια φορά το μήνα κάθε γονιός έχει υποχρέωση "υπηρεσίας" για το Σταθμό. Πρέπει δηλαδή εκείνη την ημέρα να πάρει άδεια από τη δουλειά του (και παίρνει νόμιμα!) και ασχοληθεί με την επίλυση τρεχόντων προβλημάτων: χάλασε μια βρύση, χρειάζονται ψώνια από το σούπερ μαρκετ κλπ. Υπάρχει δε, όπως είναι προφανές, και η πρόβλεψη διαδοχής των γονέων στο ΔΣ της εταιρείας, όταν τα παιδιά τους μεγαλώνουν, ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί ο σταθμός και στο μέλλον.

Είναι σημαντικό να πούμε και το οικονομικό κομμάτι της υπόθεσης: το κόστος ανα παιδί με αυτή τη διαδικασία κυμαίνεται στα επίπεδα των 300 ευρώ το μήνα , φθηνότερα και από τους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς!

Η ίδια ιδέα εφαρμόζεται τελευταία και για την ίδρυση δημοτικών σχολείων στη Γερμανία, αλλά και για άλλες δραστηριότητες, όπως τη λειτουργία των ολοήμερων σχολείων, τις σχολές γονέων, τις πρωτοβουλίες ενάντια στα ναρκωτικά και άλλα!

Είπατε τίποτα? Το καλύτερο σας το φυλάω για το τέλος!

Σε έναν τέτοιο σταθμό στη Βόννη συμμετέχει και στέλνει και τα δυο της παιδιά η αδερφή μου που κατοικεί μόνιμα εκεί. Ανάμεσα στα μέλη της εταιρείας που ίδρυσε το σταθμό, είναι ... η κόρη ενός πρώην υπουργού του κρατιδίου της Β.Ρηνανίας Βεστφαλίας και - καθείστε στην καρέκλα σας καλά!- η κόρη της Δημάρχου Βόννης , η οποία για μήνες έψαχνε θέση για το 18 μηνών μωρό της στη Βόννη και δεν έβρισκε!!!

Αλήθεια στην Ελλάδα του 2008, πόσα παιδιά δημάρχων (και συγγενών μέχρι 8ου βαθμού δημάρχων και όλων των συμβούλων και "συνεργατών" έως και ψηφοφόρων) δεν βρίσκουν εύκολα η δύσκολα θέση για τα παιδιά τους στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς? Όσους τέλος πάντων έχουμε?

Τώρα τι να πω για εθελοντισμό, συμμετοχή, αυτοδιαχείρηση και αυτοοργάνωση! Δείτε με προσοχή αυτά τα πρόσωπα στην φωτογραφία, δείτε την ικανοποίηση αλλά και την υπευθυνότητα ζωγραφισμένη σε αυτά και ....πέστε εσείς!