Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΛΛΑΓΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΛΛΑΓΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

1 Μαΐ 2012

Σύντομο προεκλογικό σημείωμα ...

Αν δεν έγραφα κάτι σήμερα, θάταν η πρώτη φορά μετά το 2004 που θα γίνονταν εκλογές χωρίς να πω τη γνώμη μου δημόσια. Κι αυτό δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου, άσχετα αν αυτά που θα πω, ίσως θεωρηθούν από πολλούς  "μη δημοκρατικά", "μη συνεπή με την όλη στάση μου μέχρι σήμερα", "δημοκρατική υποχώρηση" και άλλα πολλά και διάφορα που εχω ακούσει αυτές τις ημέρες συνομιλώντας με φίλους.
Σύντομα και καθαρά λοιπόν. 
Σε αυτές τις εκλογές αποφάσισα - και η τύχη με βοήθησε - να μην είμαι παρών στην εκλογική διαδικασία. Ένα επαγγελματικό ταξίδι στη Γερμανία με αναγκάζει - ευχάριστα οφείλω να ομολογήσω- να μην μπω στο δίλημμα του τι να ψηφίσω. Και πιστέψτε το διλημμα θα ήταν μεγάλο, μέχρι την κάλπη, και δεν θάθελα να επιλέξω κάτι μόνο και μόνο από συναισθηματική φόρτιση.
Έτσι η δεδομένη απουσία μου με έκανε να σκεφτώ νηφάλια και να καταλήξω ότι η αποχή ήταν η σωστή συνειδητή επιλογή. Για τους εξής  λόγους:
1. Γιατί πίστεψα από την πρώτη στιγμή ότι αυτές οι εκλογές δεν έπρεπε να γίνουν και μόνο χειρότερα μπορούν να κάνουν τα πράγματα, παρά καλύτερα, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Και επειδή ποτέ μου δεν εξαντλούσα την πολιτική μου παρέμβαση στην ψήφο (αλοίμονο αν ακόμη πιστεύουμε στους σωτήρες και την παντοδυναμία της "αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας) δεν θεωρώ πολιτικά ορθό και δεν θα συμμετέχω σε μια άχρηστη διαδικασία, επειδή μόνο και μόνο οι δυο "Ζαππειολάγνοι" Βαγγέλης και Αντώνης θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη!
2. Γιατί σήμερα , περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή της ζωής μου (και μιλω, επιτρέψτε μου, εξ ονόματος όλης της γενιάς μου) είναι πολυ πιο σημαντικό το τι θα κάνει ο καθένας μας την επομένη των αχρείαστων, ξαναλέω αυτών, εκλογών παρά την ημέρα της διεξαγωγής τους. Από τη στάση του καθενός μας, και όχι απο τους 300 που κάποιοι θα στείλουν ως αναλώσιμους στο κοινοβούλιο, θα εξαρτηθεί αποκλειστικά το αν αυτή η χώρα θα ορθοποδήσει, το αν τα παιδιά μας θάχουν μέλλον. Και για να ορθοποδήσει, ξέρουμε πια όλοι πολλοί καλά, πως πρέπει να γίνουμε παραγωγικοί, να παράγουμε ο καθένας μας αυτό που μπορεί, να ξεχάσουμε τον ωχαδερφισμό, τη λαμογιά και την κατσίκα του γείτονα, να δουλέψουμε με ήθος και αξίες, να συνεργαστούμε και απαιτήσουμε αυτό που μας αξίζει, πρώτα ατομικά ο καθένας μας και μετά σαν κοινωνία και σαν λαός. Να το ξαναπω για μια ακόμη φορά σε αυτό το ιστολόγιο : Να καταλάβουμε ότι το ατομικό συμφέρον μπορεί και πρέπει να γίνει και κοινωνικό συμφέρον όλων.

Τώρα μη βγάλετε το λανθασμένο συμπέρασμα ότι σας προτρέπω να μην ψηφίσετε. Αντιθέτως προσπαθώ να σας δώσω κάποια επιπλέον επιχειρήματα για να επιλέξετε συνειδητά, με το μυαλό και όχι με την καρδιά. Απαγορεύονται δια ροπάλου οι συναισθηματισμοί αυτή τη φορά. Ξεχάστε υποχρεώσεις και φιλοδοξίες, ξεχάστε υποσχέσεις και επαναστατικές γυμναστικές. Δείτε κατάματα το μέλλον σας και αυτό των παιδιών σας. Μην κάνετε εκπτώσεις στα όνειρα σας. Σκεφτείτε νηφάλια και επιλέξετε αυστηρά αυτούς - αν υπάρχουν - από τους οποίους πιστεύετε ότι μπορεί να προκύψει η ανατροπή που χρειάζεται η κοινωνία μας. Η εσωτερική παραγωγική κοινωνική ανατροπή, όχι ανατροπές αριστεροδεξιάς συντήρησης και οπισθοδρόμησης στην λογική του να μην αλλάξει τίποτα.

Αλλά να θυμάστε ότι αν εμείς - ένας ένας και όλοι μαζι - δεν πάρουμε την τύχη του τόπου στα χέρια μας, τίποτα απολύτως δεν θα αλλάξει τη Δευτέρα των εκλογών. Και σε όποια άλλη εκλογή ακολουθήσει. Και πιστέψτε με, μπορούμε να τα "καταφέρουμε" και να "πετύχουμε". Όχι επειδή το λένε ο Βαγγέλης και ο Αντώνης, αλλά γιατί εμείς οι ίδιοι το θέλουμε και το οφείλουμε πρώτα στον εαυτό μας και μετά στους γύρω μας.

Καλό βόλι στους ψηφοφόρους, καλή δύναμη στους υποψηφίους και ... καλό μου ταξίδι.

22 Μαρ 2012

Επιμύθιο ενός ιστολογίου - Μέρος 3ο: η αρχή και το τέλος του Καθε Μέρα Πολίτης

Μάλλον έχω επηρεαστεί λίγο από τον Πόλεμο των Άστρων, γιαυτό και παραθέτω γεγονότα και ντοκουμέντα, όχι με χρονολογική σειρά, αλλά μάλλον με σειρά σπουδαιότητας κατά κάποιον τρόπο. Ετσι και τα σημερινά ντοκουμέντα είναι κάπου στην αρχή μάλλον αυτής της οκταετίας (2004-2012) αλλά για μένα είναι ένα ΤΕΛΟΣ μιας προσπάθειας που αν είχε συνεχιστεί μέχρι σήμερα, στη λογική που σχεδιάστηκε, ίσως το πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό της Ελλάδας να ήταν αρκετά διαφορετικό.

Το "λάθος" λοιπόν που έκανα την άνοιξη του 2004 να απευθυνθώ στον Γιώργο Παπανδρέου, με έφερε σε μια κοινωνικοπολιτική διαδικασία, πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα. Μια διαδικασία που λίγοι πληροφορήθηκαν και πολύ λιγότεροι συμμετείχαν. Μια διαδικασία ανάπτυξης της συμμετοχικής δημοκρατίας στην πράξη, αλλά ταυτόχρονα και μια ανατροπή των όσων ξέραμε μέχρι τότε για την παραγωγή πολιτικής με την συμμετοχή των πολιτών.στο πολιτικό γιγνεσθαι. Εμπνευστής της ιδέας ήταν ο ίδιος ο ΓΑΠ και όσοι κληθήκαμε να την υλοποιήσουμε βρισκόμασταν με τον έναν  τον άλλο τρόπο εκτός του οργανωμένου πολιτικού φορέα (στην πορεία βέβαια αποδείχτηκε ότι δεν ήταν ακριβώς έτσι). Στόχος ήταν η παραγωγή νέου πολιτικού προσωπικού και ιδεών, μέ κέντρο τον πολίτη και την συμμετοχή του. Σε αυτό το ιστολόγιο, αν ανατρέξετε στην περίοδο 2004-2005 θα βρείτε πολλά κείμενα για το θέμα. 

Τα δύο ντοκουμέντα που ακολουθούν είναι κατ' αρχήν το πλαίσιο αρχών και λειτουργίας της οργάνωσης, την τελική επιμέλεια το οποίου είχα προσωπικά. Αξίζει τον κόπο να διαβαστεί, γιατί θεωρώ πως και σήμερα (ίσως περισσότερο και από τότε) παραμένει μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση παραγωγής πολιτικής σε επίπεδο τοπικής κοινωνιας και πολιτών. 



Το δεύτερο ντοκουμέντο είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον. Είναι η επιστολή του ΓΑΠ με την οποία καθαιρεί όλη την μέχρι τότε οργανωτική επιτροπή, και διορίζει νέα (τα ονόματα έχουν σημασία). Ακριβως έναμιση χρόνο μετά την πρώτη επαφή μου με το εγχείρημα, δύο μόλις μέρες μετά την συνυπογραφή με 60 άλλους συμπολίτες του καταστατικού και του μανιφέστου ίδρυσης της οργάνωσης, έρχεται αυτή η επιστολή και στην ουσία  - όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων - βάζει ταφόπλακα στο εγχείρημα. Προσωπικά δεν πίστεψα ποτέ πως αυτή η επιστολή έχει γραφτεί και υπογραφεί απο τον ίδιο τον ΓΑΠ. Θεωρώ μέχρι και σήμερα ότι υπήρξε προϊόν πίεσης των κομματικών μηχανισμών και συμφερόντων. Ήταν η πρώτη φορά που αντιλήφθηκα ότι ο Παπανδρέου είναι επιρρεπής σε πιέσεις των "κοματόσκυλων". Δυστυχώς δεν ήταν και η τελευταία. 

20 Μαρ 2012

Το επιμύθιο ενός ιστολογίου.Μερος 2ο: η τελευταία συνομιλία.

Στις 9 Νοεμβρίου του 2011 το βράδυ έγραψα το τελευταίο μου μέηλ προς τον ΓΑΠ. Λίγες ώρες πριν ανακοινωθεί η κυβέρνηση συνεργασίας υπο τον Παπαδήμο. Από εκεί και πέρα ξέρουμε όλοι τι συνέβη. Αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω τις επόμενες μέρες θα είναι να περιγράψω, μέσα απο την δική μου οπτική τα γεγονότα που μεσολάβησαν αυτά τα οκτώ χρόνια. Υπάρχουν πράγματα που λίγοι τα ξέρουν, η τα ξέρουν και δεν θέλουν να τα πουν. Η παράδοση των "ιστορικών" λέει πως πρέπει να αφήνεις λίγο χρόνο να περάσει, ώστε να μπορούν να κριθούν με νηφαλιότητα και αντικειμενικότητα.
Προσωπικά δεν προσδοκώ την κρίση κανενός, αντίθετα πιστεύω πως πρέπει να λεχθούν τώρα, γιατί στους καιρούς κρίσης της δημοκρατίας πρωτα από όλα και μετά της οικονομίας, θα πρέπει οι πολίτες που καλούνται να ψηφίσουν, να έχουν γνώση ώστε να μπορούν να πάρουν την ευθύνη που τους αναλογεί.

"Δεν ξέρω αν αυτά που ακουω και διαβάζω, περί Πετσάλνικου και Κακλαμάνη ισχύουν, αλλά και μόνο που τα ακουω, βγαίνω απο τα ρούχα μου! Αν ισχύουν, έχω την αίσθηση πως για μια ακόμη φορά το καρκίνωμα που λεγεται ΠΑΣΟΚ, δεν νοιάζεται για την πατρίδα αλλά για την πάρτη του! 
Δεν φτάνει που με την λαμπρά ξεκάθαρη στάση σου τους έσωσες απο τον αφανισμό (που τελικά θα τον προτιμούσα, αλλά χωρίς να πάρει και εσενα μαζι, γιατι δεν το αξιζεις), δεν φτάνει που τους εξασφάλισες μια ακόμη ευκαιρία να επιβιώσουν πολιτικά και να παραμείνουν στην εξουσία, τώρα σου ζητάνε και τα ρέστα?

Ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι ένα σχήμα υπο τον Παπαδήμο, με τις όποιες αδυναμίες και συμβιβασμούς, το οποίο θα αφεθεί να κυβερνησει πολιτικά για τουλάχιστον 6 μήνες είναι η μονη σωστή λύση για την Ελλάδα αυτήν την ώρα. Και η μόνη αποδεκτή από την Ευρώπη και κυρίως τη Γερμανία, γιατί εδω που φτάσαμε ο μόνος αξιόπιστος στρατηγικός σύμμαχος για τον μέλλον μας είναι η Γερμανία. Ας γίνει λοιπόν επιτέλους για να προχωρήσουμε. Κι ας μην κάνουμε τα χατηρια του κάθε Τυχοδιώκτη Πασόκου! 

Και μετά εσύ, αν θες να παραμείνεις στο πολιτικό προσκήνιο (κατά τη γνώμη μου είναι εκ των ουκ ανευ, αλλά με διαφορετικό τρόπο και από διαφορετικό σχήμα) έχεις τον ικανό πολιτικό χρόνο (ο οποίος σε συνθηκες κρίσης είναι εξαιρετικά συμπυκνωμένος) να κάνεις αυτά που δεν έκανες 7 χρόνια τώρα: να παιξεις το χαρτί της συμμετοχικής δημοκρατίας σε όλο της το μεγαλείο με τους πολίτες και να ανατρέψεις το ίδιο βιαια και συθεμελα το κομματικό status quo. Όχι για να κερδηθούν οι επόμενες εκλογές, αυτό λίγη σημασία έχει πια. Αλλά για να έχουν μέλλον τα παιδιά μας. 

Ο Σαρλ Ντε Γκωλ είχε πει : "Στην πολιτική είσαι αναγκασμένος να προδώσεις ή τη χώρα σου ή τους ψηφοφόρους σου. Εγώ προτιμώ το δεύτερο". Κάντο πράξη χωρίς καμιά έκπτωση και η πατρίδα και οι πολιτες θα σε ευγνομωνουν!"

19 Μαρ 2012

... το επιμύθιο ενός ιστολογίου...Μερος 1ο

Δεκαεννέα Μαρτίου 2012.
Πριν 8 ακριβώς χρόνια έστειλα ένα μεηλ στον Γιώργο Παπανδρέου. Ήταν ο πρώτος και μόνος πολιτικός τότε που είχε δημόσιο προσωπικό μεηλ στο ελληνικό διαδίκτυο. Θεωρώ πως σήμερα είναι η κατάλληλη ημέρα να το δώσω στη δημοσιότητα... και πάνω σε αυτό να προσπαθήσω μετά να αναλύσω, γιατί πήγαν όλα στραβά σε αυτήν την οκταετία του ΓΑΠ και ποια είναι η ευθύνη του, αλλά και η ευθύνη του καθενός μας. Διαβάστε λοιπόν αυτό το κείμενο, που παραμένει αξιοπερίεργα επίκαιρο, και δώστε μου λίγο χρόνο για να κλείσω με τον ενδεικνυόμενο τρόπο αυτό το ιστολόγιο!

Φίλε και συναγωνιστή Γιώργο, 

ονομάζομαι Στέφανος Παλλαντζάς, είμαι 42 ετών , Πολιτικός Μηχανικός και μένω μόνιμα εδώ και 14 χρόνια στο Ναύπλιο. Σε αποκαλώ φίλο και συναγωνιστή έχοντας πλήρη επίγνωση του τι λέω, γιατί πρωτη φορά στη ζωή μου νοιώθω έναν πολιτκό άνδρα τόσο κοντά μου. 
Και δεν είναι μόνο βέβαια αυτά που σε καποιους αλλους φαίνονται σαν επικοινωνιακά τρικ ή μόδα, όπως π.χ. η μεγάλη σημασία που δίνεις στην ηλεκρονική επικοινωνία, αλλά κυρίως είναι ο καθαρός, σύγχρονος και απλός πολιτικός σου λόγος και η αμεσότητα και το όραμα στις πολιτικές σου επιλογές στο σύντομο χρονικό διάστημα που βρίσκεσαι στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Επιλογές και όραμα που σε καποιους που μούχλιασαν στις καρέκλες της εξουσίας για πολλά χρόνια αλλα και σε καποιους άλλους που η μόνη τους συμβολή υπήρξε να φωναζουν το όνομα του πατέρα σου απο τις εξέδρες των συγκεντρώσεων πριν την εμφάνιση του, ξενίζουν. Και έχουν σήμερα το απύθμενο θράσσος να θέλουν δυο βουλευτικές ιδιότητες (βλέπε Τσοχατζόπουλος) ή να βγαίνουν και να σε κατηγορούν οτι διαλύεις τη συνείδηση του κινήματος (βλεπε Κουλούρη). Αυτός ο τελευταίος με εβγαλε απο τα ρούχα μου και μου έδωσε την αφορμή να σου γραψω σήμερα, πραγμα που κάνω για πρωτη φορά. 
Τοποθετώ τον εαυτό μου πάντα στο χώρο της αριστεράς, αν και αυτός ο χαρακτηρισμός τείνει να παρεξηγηθεί στην Ελλάδα του σήμερα.Για μένα αριστερός είναι όποιος με αδιαπραγματευτο μπούσουλα την δημοκρατία, την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και την αλληλεγύη των ανθρώπων, διευρύνει και ανανεώνει τις ιδέες του αλλα και την προσωπική του συμμετοχή μέσα στην καθημερινότητα της κοινωνίας , είτε της τοπικής που ζει και εργάζεται, είτε της ευρύτερης , ελληνικής και ευρωπαικής. Θέσεις και συμμετοχή σε δράσεις όπως η απασχόληση, η προστασία του περιβάλλοντος, η ειρήνη, τα ναρκωτικά, ο πολιτισμός και πολλα άλλα , ειναι αυτά που πρέπει σήμερα να χαρακτηρίζουν εναν αριστερό πολίτη. 
Δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΠΑΣΟΚ, ούτε το ψήφισα ποτέ μέχρι τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Πολλές φορές μεχρι τώρα προσπάθησα να συμμετέχω μέσα απο τις υπαρχουσες μορφές οργάνωσης των κινημάτων στην τοπική μου κοινωνία σε δράσεις για το καλό του τόπου, αλλα πάντοτε βρήκα μπροστά μου τα κομματικά και τοπικά κατεστημένα από όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς χώρους , συμπεριλαμβάνομενου και του ΠΑΣΟΚ στην Αργολίδα, που για να το περιγράψω όσο πιο παραστατικά γίνεται , το μόνο που κάνει τόσα χρόνια είναι να καταστρέφει και να ποδοπατά καθε προοδευτική ιδέα, κάθε προσπάθεια ανανέωσης και συμμετοχικής δημοκρατίας. Όλα θα τα λυσει ο βουλευτής, όλους θα τους διορίσει ο βουλευτής, όλα θα τα εγκαινιάσει ο βουλευτής. Κι αν ρωτήσεις τον βουλευτή "που πετάγονται τα σκουπίδια του Ναυπλίου και του Αργους το τελευταίο εξάμηνο και ποιος έδωσε την άδεια γιαυτό? Και γιατί έρχονται σκουπίδια απο τη Λακωνία και ρίχνονται λίγο έξω από το Ναύπλιο?" , πολυ φοβάμαι οτι δεν έχει απάντηση να σου δώσει. Το πολύ πολύ να σου πεί οτι σήμερα ασχολείται με τις αποζημειώσεις των αγροτών απο τις τελευταίες θεομηνίες. Που δεν λέω , να τις παρουν και τις δικαιούνται, αλλα να βγεί και κάποιος να πεί, ότι τις μέρες του πάγου είχαν κλειστούς στους ανεμομίκτες, γιατι καποιοι τους είχαν ταξει αποζημειώσεις για τα πορτοκάλια καλύτερες απο αυτές που παίρνουν απο τη χυμοποιηση. Κι έτσι τα παιδια μας αντί να πίνουν φυσικό χυμό πορτοκάλι, πίνουν Lucozade και Coca Cola. Και βέβαια και εμφιαλωμένο νερό, γιατί οι χωματερές είναι εντελώς ανεξέλεγκτες και δίπλα στην πόλη μας. 
Συμμετείχα στη διαδικασία εκλογής σου στην προεδρία του κινήματος. Για πρώτη φορά στη ζωή μου πίστεψα ότι πραγματικά συμμετείχα στο πολιτικό γίγνεσθαι, έτσι όπως εγώ το οραματιζόμουνα. Ένοιωσα εναν απερίγραπο ενθουσιασμό ότι πραγματικά κατι καινούργιο γεννιέται. Κάποιος πάει να ταραξει τα νερά. Καποιος βάζει επιτέλους τον πολίτη στο κέντρο της πολιτικής. Δεν τον θέλει απλό ψηφοφόρο καθε τέσσερα χρόνια να του δίνει λευκή επιταγή και μετα να αράζει στον καναπέ του και να παρακολουθεί απλά ένα στημενο πολιτικό ποδοσφαιρικό ματσ. 
Για να είμαι ειλικρινής και είμαι σίγουρος πως δεν είμαι ο μόνος, πιστεύω πως η απώλεια της εξουσίας απο το ΠΑΣΟΚ θα κάνει καλό. Αν και απόλυτα πεισμένος για τις ειλικρινείς σου προθέσεις, πιστεύω δύσκολα θα τα έβγαζες πέρα με τους μηχανισμούς της εξουσίας και τα μεγάλα συμφέροντα. Δεν έχω αυταπάτες και είμαι ρεαλιστής. Μεγάλα συμφέροντα και αλλαζονία θα υπάρχουν παντα. Αλλά η γνήσια λαϊκή συμμετοχή βαζει παντα τροχοπέδη στη συντηρηση, δίνει ασφαλείς διεξόδους στα σύγχρονα προβλήματα της κοινωνίας και σήμερα στον 21ο αιώνα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, μια και οι παλιές δομές της πολιτικής εξουσίας έχασαν και τα τελευταία ερίσματά τους και όλα είναι πιά υποχείρια του κεφαλαίου και των μεγάλων συμφερόντων και των πολιτικών πια δορυφόρων τους. 
Χρειαζόμαστε πλήρη ανανέωση σε όλα τα επίπεδα χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς δεσμεύσεις , χωρίς αγκυλώσεις, ανανέωση και σε πρόσωπα και σε θέσεις. Σύγχρονη πορεία μέσα απο το σύγχρονο λαϊκό κίνημα. Είμαι σίγουρος πως και σ αυτές τις εκλογές θα αναδειχτούν τα πραγματικά προβλήματα της πορείας της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη, της Ευρώπης και του κόσμου γενικότερα και θα αναδειχτούν μέσα απο την καθημερινή τριβή με τους πολίτες οι λύσεις, όσο κι αν η συντήρηση, από όπου κι αν προέρχεται, προσπαθήσει να τις υποβαθμίσει. Είμαι βεβαιος πως καθε ψήφος στο ΠΑΣΟΚ θα σημαίνει ενας ακόμη ενεργός πολίτης στο νεο κινημα. Ας είμαστε και λιγότεροι απο τις βουλευτικές, θάμαστε όλοι πολίτες που θέλουμε το καινούργιο, που θέλουμε το καλυτερο, το προοδευτικότερο. Θάμαστε σίγουρα η καινούργια μαγιά γιαυτό που οραματίζεσαι, ένας ένας χωριστά θα βάζουμε επώνυμα την υπογραφή στη νέα μορφή του κινήματος.
Και μετά πρέπει να προχωρήσουμε χωρίς χρονοτριβή στη νέα πορεία που έχεις χαράξει, και που σε καμια περίπτωση δεν πρέπει να έχει πισογυρίσματα. Με πρώτο στόχο για μενα τις τοπικές κοινωνίες, με ορίζοντα τις τοπικές δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές σε δυο χρόνια. 
Πρέπει η δράση να ξεκινήσει απο τώρα. Υπάρχουν πολλά που πρέπει να ανατραπούν εκ βάθρων. Ξέρεις πολύ καλά ότι σε τοπικό επίπεδο τα κατεστημένα δεν έχουν χρώμα. Και δεν αλλάζουν όπως οι κυβερνήσεις. Εδώ υπάρχουν νοοτροπίες πολυ πιο συντηρητικές και αλλαζονίες πολύ πιο ισχυρές απο ότι στη κεντρική εξουσία. Εδώ τα "τζάκια" βασιλεύουν ακόμη, εδώ οι "κολητοι" κομματικοί του βουλευτή δρουν πάντα ανεξέλεγκτα, εδώ καθε προοδευτική ιδέα , καθε νεο πρόσωπο που ταράζει τα νερά πνίγεται εν τη γεννεση του. 
Η Αργολίδα είναι ένα τρανό παράδειγμα. Ακρως συντηρητικός νομός εδώ και χρόνια, τουλαχιστον με βαση τα εκλογικά αποτελέσματα. Σε καθε εκλογική διαδικασία έχουμε ίντριγκες και συντροφικά μαχαιρώματα, περίεργες συμμαχίες και πάντα σε βαρος του τόπου. Ενας νομός με τη μισή σχεδόν ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Ελλαδας στη γή του, με τη μισή και παραπάνω παραγωγή εσπεριδοειδών της Ελλάδας, πνίγεται στη μιζέρεια, στην κουτοπονηριά και την αναισθησία των άχρηστων πολιτικών που αναδεικνύει εδώ και δεκαετίες. Ο τουρισμός αναπτύσεται ακόμη αυθαίρετα με όρους της εποχής της χούντας, τα πορτοκάλια θάβονται, το λαδι δεν τυποποιείται και δεν εξάγεται, οι αρχαιολογικοί χώροι μένουν αναξιοποίητοι, ουτε σκεψη για εναλλακτικές μορφές τουρισμού και καλιεργειών, έξω πάντα απο όλα τα ευρωπαικά προγράμματα για αυτά τα θέματα, ένα λιμάνι στο Ναύπλιο, όπου τα κρουαζιερόπλοια αράζουν απέξω, ένα Μπουρτζι που εγώ προσωπικά έχω πάει μονο μια φορά στα 15 χρόνια που είμαι εδώ για να δώ μόνο τσουκνίδες και σκουπίδια, μια παραλία της Καραθώνας χρόνια αναξιοποίητη, μπλεγμένη στα διχτυα του ΕΟΤ και των τοπικών συμφερόντων. Μια πόλη που ακόμη το νερο της δεν πίνεται, ένας ολοκληρος νομός χωρίς εγκεκριμένο χώρο ταφής απορριμμάτων και πορτοκαλιών, μια Ερμιονίδα , όπου διάφορα συμφέροντα της Αθήνας χτίζουν αυθαίρετα όπου βρούν και χωρίς κανένα σεβασμό στο περιβάλλον. 
Ενα τελευταίο παράδειγμα στο Ναύπλιο είναι το κλεισιμο του εργοστασίου της βιομηχανίας ΚΥΚΝΟΣ. Ενα τεράστιο, αλλα συνάμα και ιστορικό συγκρότημα, στο κέντρο πια της νέας πόλης , γκρεμιστηκε χωρίς κανείς να πεί τιποτα και το χειρότερο, οι ιδιοκτητες του (μεταξύ αυτών και ο κ.Σαμαράς) ετοιμάζονται να το οικοπεδοποιήσουν. Και κανείς, μα κανεις δεν παρεμβαίνει. Οταν τρία τουλάχιστον σχολεία της ίδιας περιοχής αντιμετωπίζουν έντονο κτιριακό πρόβλημα. 
Αυτή Γιώργο είναι η κατάσταση. Κι αν δεν αλλάξει γρήγορα και εκ βαθρων , κι αν δεν καταφέρεις να την αλλάξεις εσυ, τότε δύσκολα θα βρεθεί σύντομα αλλη ευκαιρία. 
Έχεις στα χέρια σου μια πανίσχυρη εντολή . Ξέρεις πολύ καλά οτι ο πολίτης, κατ' αρχήν ο σκεπτόμενος πολίτης είναι η δύναμή σου. Γιαυτό πρέπει να του δώσεις τη δύναμη να κανει τη σκεψη του πραξη. Πρέπει να δρά καθε μέρα, σε καθε χώρο, για καθε θέμα. Η δράση των πολιτών είναι το καύσιμο της νέας προοδευτικής παράταξης. Δεν μιλαω για κουφιους αγώνες, τύπου ΚΚΕ . Μιλάω για θετική δράση, για συμμετοχή, για "εξουσία" του πολίτη. Για ιδιωτική πρωτοβουλία του καθε πολίτη, για διαφάνεια σε όλα, για ίσα δικαιώματα για όλους, για αξιοποίηση της γνώσης του καθενός για το καλυτερο κοινό αύριο. 
Είμαι σίγουρος ότι αυτά τα έχουν πει κι αλλοι αυτό τον καιρό. Δεν το θεωρώ επανάληψη, ούτε περιτό. Καθε πολίτης που στέκεται δίπλα σου ενεργά είναι ενα λιθαράκι ακομη στο νέο κόμμα. Στηρίξου επάνω μας και δώσε μας δύναμη , για να σου δωσουμε κι εμείς. Όλοι θα έχουμε ίσες ευθύνες και στην επιτυχία και στην αποτυχία. Αν πετύχουμε, θα αφήσουμε ίσως τη σημαντικότερη κληρονομία, απο ιδρύσεως του ελληνικού κράτους στην πατρίδα μας και στα παιδια μας. 

Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου...

29 Οκτ 2011

Εφτασε ο καιρός ... δεν πάει άλλο.

Πέρασαν σχεδόν 5 μήνες από το τελευταίο μου ποστ. Στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας μεσολάβησαν δύο "σωτηρίες" σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αμέτρητοι φόροι, καθημερινές απεργίες και κινητοποιήσεις κάθε είδους και φαντασίας και στην ουσία μια όλο και πιο γενικευμένη στασιμότητα, απραξία και ανασφάλεια. Είναι πια συνηθισμένο για τον καθένα μας ότι κάθε μέρα που ξημερώνει είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Είναι πια δεδομένο για όλους ότι η έξοδος από αυτήν την πρωτόγνωρη κρίση έχει δρόμο μακρύ, ανυπολόγιστα επώδυνο και πάντοτε χωρίς εξασφαλισμένο αποτέλεσμα.

Βασική αιτία για αυτή την κατάσταση προφανώς και παραμένει το ημιθανές πολιτικό σύστημα της χώρας, του οποίου τα κέντρα αποφάσεων, όχι μόνο εξακολουθούν να μην αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν πια να ασκούν πολιτική με τον τον τρόπο που την ασκούσαν μέχρι τώρα, αλλά δίνουν μάχη επιβίωσης με νύχια και με δόντια προσπαθώντας να σταθούν στα πόδια τους την επόμενη μέρα. Σε αυτή τους την λυσσαλέα προσπάθεια εκθέτουν ανεπανόρθωτα το σύνολο της κοινωνίας των πολιτών στο εξωτερικό και δημιουργούν την σταθερή πια στην Ευρώπη εντύπωση των "Ελλήνων τεμπέληδων" που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, που δεν θέλουν να χάσουν τα κεκτημένα 10ετιών, πράγμα που φυσικά έχει σαν επακόλουθο να σκληραίνει η στάση των υπόλοιπων Ευρωπαίων απέναντι μας.

10 Ιουν 2011

You need balls to rebrand Greece ...

Σκηνή 1η: Βάζω βενζίνη μεσημερι σε βενζινάδικο του Ναυπλίου. Ο ιδιοκτήτης τηλεφωνεί στα γραφεία μεγάλης εμπορικής εταιρείας της περιοχής για να τους πει ότι εκδίδει διαταγή πληρωμής για χρέος που υπάρχει. Η γραμματέας απαντά ότι "ο κύριος Γ. είναι στην παραλία και πίνει καφέ, αν θέλετε μπορείτε να τον βρείτε εκεί"!

Σκηνή 2η: Πρωί πρωί κατεβαίνω στην πλατεία Συντάγματος για δουλειά. Κάποιοι νεαροί αγανακτισμένοι - μόνιμοι πια κάτοικοι της πλατείας- βγαίνουν σιγά σιγά από τις σκηνές τους. Δίπλα κάποιοι - μάλλον - συνταξιούχοι έχουν επιδοθεί από νωρίς στα πηγαδάκια με θέμα τι άλλο? Το μνημόνιο και τη χρεωκοπία. Πιο κάτω στο δρόμο έρχεται η πρώτη πορεία της ημέρας, το συνδικάτο χάρτου. Από το Plaza βγαίνουν οι πρώτοι αγουροξυπνημένοι επαρχιώτες βουλευτές.

Σκηνή 3η: Μεσημέρι με ζέστη στο ποδηλατόδρομο του Χαλανδρίου μεσήλικας ποδηλατεί και ξαφνικά φωνάζει : "ΑΑΑ ρε ρεμάλια του ΠΑΣΟΚ ... μας φάγατε"! Τα σκυλιά της γειτονιάς γαυγίζουν Και ο μεσήλικας συνεχίζει τη βόλτα του.

Σκηνή 4η: Εργολάβος οικοδομών ζητάει για την τοποθέτηση 35 κουφωμάτων σε νεόδμητη οικοδομή, το ποσό των 16.000 ευρώ. Του απαντώ ευγενικά ότι θα το σκεφτώ και θα τον ενημερώσω, για να μην τον βρίσω. Επανέρχεται μετά από μισή ώρα και ζητάει για την ίδια δουλειά 10.000 ευρώ! Του κλείνω το τηλέφωνο στα μούτρα.

Σκηνή 5η: Ο Ακης Τσοχατζόπουλος δίνει συνέντευξη στους Νέους Φακέλους. Στην διατύπωση του Τάσσου Τέλογλου ότι η εταιρεία από την οποία αγόρασε το ακίνητο στο κέντρο της Αθήνας, η οποία ανήκε στον ξάδερφο του, ήταν αυτή που δέχτηκε την κατάθεση της μίζας της Ferrostahl απαντά : "Αυτό ποιος το λέει?"

Σκηνή 6η: Η ΚΤΕ του ΠΑΣΟΚ συνεδριάζει 7 ώρες. Το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ συνεδριάζει 8 ώρες , μέχρι τις 3.00 τα ξημερώματα. Το υπουργικό Συμβούλιο συνεδριάζει ακόμη. Η ΝΔ έχει κατασκηνώσει στο Ζάππειο. Η ομαδική ψυχοθεραπεία , το νέο σπορ των Ελλήνων πολιτικών.

Σκηνή 7η και συνεχώς επαναλαμβανόμενη : Σχεδόν κάθε πολιτικό πρόσωπο, εμπλεκόμενο στα ευρωπαϊκά θέματα, αλλά ακόμη και ο Μπαρακ Ομπάμα, αναφέρεται στο "ελληνικό πρόβλημα" σε κάθε επαφή του με τα ΜΜΕ. Γιούνκερ, Τρισέ, Σταρκ, Σόιμπλε, Ρεν, Μέρκελ, Κον Μπεντιτ, Λαγκάρντ, μεχρι και ο συνταξιούχος Ντε Στεν  εκτόπισαν τους Γιακουμάτους, τους Μανώληδες, τους Πρωτόπαππες, τους Ψωμιάδηδες και όλους τους άλλους Έλληνες τηλεοπτικούς "πολιτικούς αστέρες" από τα ελληνικά "παράθυρα" και  έχουν να πουν εναν καλό ή (πιο συχνά) κακό λόγο για την Ελλάδα.

Υπάρχουν δεκάδες άλλες "σκηνές" , μικρές και μεγάλες, γνωστές και άγνωστες, που βιώνουμε όλοι μας καθημερινά και οι οποίες, όλες μα όλες, οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα : Στην Ελλάδα του 2011 έχουμε "χάσει τη μπάλα" και όλοι μα όλοι ασχολούνται μαζί μας.

Η Ελλάδα λοιπόν είναι, μέσα από διάφορες "διαβολικές" συγκυρίες κέντρο του παγκόσμιου γίγνεσθαι. Και δεν είναι γιατί εδώ πραγματικά είναι το μεγάλο πρόβλημα - είναι γνωστό ότι πρόβλημα υπάρχει και σε Ιρλανδία, Πορτογαλία και οσονούπω Ισπανία και βλέπουμε - αλλά γιατί τελικά βολεύει πολλούς να ρίχνουν την ευθύνη στην Ελλάδα και τους ...τεμπέληδες Έλληνες. Κάθε μέρα γίνεται και πιο σαφές ότι τα παγκόσμια οικονομικά συμφέροντα, με αιχμή του δόρατος τα γερμανικά, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα σαν "πειραματικό εργαστήριο" για να καθορίσουν εκείνες τις οικονομικές πολιτικές και μεταρρυθμίσεις που αύριο θα εφαρμοστούν σε κάθε γωνιά του αναπτυγμένου, αλλά και του αναπτυσσόμενου κόσμου και θα χαράξουν την παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων, σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες.

Σκούρα τα πράγματα θα μου πείτε. Πως να τα βάλεις με τους μεγάλους και με το "κεφάλαιο" - που λέει και η Παπαρήγα - όταν έχεις καταρρεύσει οικονομικά, αλλά κυρίως κοινωνικά, κι όταν χρωστάς και της ... Μιχαλούς? Πως να αντιμετωπίσεις την γενική κατακραυγή ότι "εμείς σε χρηματοδοτούσαμε και εσύ τα έτρωγες"?  Πως να κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους , όταν έχεις δείξει δείγματα απίστευτου κρατισμού, που θα ζήλευαν και τα πρώην "σοσιαλιστικά" καθεστώτα, αδυναμίας να εφαρμόσεις στοιχειώδεις πολιτικές, αυτονόητες εδώ και δεκαετίες σε άλλες χώρες, επιμονής στο ρουσφέτι, τον ωχαδερφισμό, στην μη εφαρμογή των νόμων και των κανόνων?

Τελειώσαμε λοιπόν? Θα αποδεχτούμε μοιρολατρικά το ρόλο του μαύρου πρόβατου της Ευρώπης? Η θα εκμεταλλευτούμε το γεγονός ότι όλοι ασχολούνται μαζί μας, ώστε να γίνουμε ο λαγός της Ευρώπης?Θα αφήσουμε τους πάντες να λένε Ελλάδα και να εννοούν το πιο τρανταχτό παράδειγμα προς αποφυγή, η θα καταφέρουμε, να μετατρέψουμε το μειονέκτημα μας σε πλεονέκτημα και να γίνουμε το παράδειγμα προς μίμηση? Θα συνεχίσουμε να ζούμε με δανεικά και χρέη, με επιτρόπους και τρόικες, με υποτέλεια και αμφισβήτηση, μέσα στην πολιτική και κοινωνική μας αφασία ή θα αποφασίσουμε επιτέλους να εκμεταλλευτούμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχουμε, να φτιάξουμε το νέο Brand name της Ελλάδας και να το "πουλήσουμε" στην παγκόσμια αγορά στην τιμή που μας αξίζει, πριν μας βγάλουν για τα καλά στο σφυρί?

Ε λοιπόν ναι... για μένα υπάρχει ελπίδα. Αφήνοντας πίσω οριστικά την μαυρίλα και τη μιζέρια μας, αγνοώντας τον πάτο που ακόμη ψάχνουμε και δεν φαίνεται, αρνούμενοι τον πανικό και την κουτοπονηριά, και δρώντας επιτέλους συλλογικά και όχι ατομικά, μπορούμε να πετύχουμε αυτό που όλοι θεωρούν σήμερα ακατόρθωτο. Να φτιάξουμε τη νέα Ελλάδα. Να αναδείξουμε τις νέες ελληνικές αξίες. Να δημιουργήσουμε το νέο ελληνικό προϊόν που όμοιό του δεν θα υπάρχει.

Απαιτήσεις ? Πρώτα πρώτα θέλει μυαλό, τετράγωνο μυαλό και τέτοιο, τέτοια, έχουμε σε αφθονία, αρκεί να δώσουμε κίνητρα και εγγυήσεις ότι θα τους δοθεί το περιβάλλον και οι συνθήκες να δουλέψουν για την πατρίδα. Δεύτερον θέλει συλλογικότητα, συμμετοχή, συνεργασία, πίστη ότι ότι προσπαθήσουμε θα είναι για το κοινό καλό, και όχι για το συμφέρον κανενός. Και τρίτον και σημαντικότερο ...θέλει "αρχ...α" από αυτούς που , καλώς η κακώς, παίρνουν τις αποφάσεις, σύμφωνα με τους όρους της δημοκρατίας , μέσα στην οποία ζούμε σήμερα. 

Αυτό το τελευταίο είναι ίσως και το πιο δύσκολο σήμερα. Αλλά όχι ακατόρθωτο ... ούτε και θέμα του σημερινού - κατά κάποιον τρόπο - προλόγου. Στα επόμενα ποστ θα ορίσουμε τι σημαίνει ελληνικό brand name, πως αυτό μπορεί να γίνει εθνικός - άμεσος , μεσοπρόθεσμος και μακροπρόθεσμος -  στόχος και ποιοι καλούνται να το υλοποιήσουν ... αν έχουν τα "αρχ....α"!

5 Ιουν 2011

Reloaded...

Ένας καλός φίλος μου έγραψε πριν 2 μέρες στο Twitter πως του λείπουν τα πολιτικά μου σχόλια. Άλλοι φίλοι συχνά τον τελευταίο καιρό αναρωτιούνται το ίδιο : γιατί δεν γράφω? Είναι δυνατόν σε μια τέτοια πολιτική, κοινωνική και οικονομική συγκυρία, μήτρα τόσων πρωτόγνωρων γεγονότων, αφορμή για κάθε είδους ανάλυση, συζήτηση, πηγαδάκι, τοποθέτηση, bloggάρισμα και εγώ να επιμένω να απέχω? Μήπως "τρώω ψωμάκι" από την παρούσα εξουσία και γιαυτό το βούλωσα? Μήπως αδυνατώ να κατηγορήσω τον ΓΑΠ, που "υπερασπίστηκα στο παρελθόν με συνέπεια και πάθος"? 

Υπάρχουν τρεις βασικοί λόγοι για αυτή μου την σιωπή.

Ο πρώτος θα λόγος είναι ότι η παρούσα συγκυρία απαιτεί 100πλάσιο τρέξιμο για να βγει ο άρτος ο επιούσιος. Παραμένω ελεύθερος επαγγελματίας - επιχειρηματίας και ουδείς άλλος φροντίζει για την επιβίωση μου, παρά μόνον εγώ. Το ότι δε ή αγορά βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, κάνει τον αγώνα της επιβίωσης απόλυτη προτεραιότητα, κάτι που δεν φανταζόμουν ότι θα μου συμβεί στα 50 μου, ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου. Άρα ο χρόνος για γράψιμο έχει περιοριστεί στο ελάχιστο. Ίσως και η ύπαρξη των εργαλείων των "140 χαρακτήρων" να με έχουν παρασύρει σε σύντομα σχόλια και όχι "σεντόνια". 

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι θεωρώ πως πολλά από τα οποία μπορούσα να γράψω στην παρούσα συγκυρία, τα έχω γράψει στο παρελθόν. Παρατηρώντας συχνά την επισκεψιμότητα του ιστολογίου, η οποία περιέργως παραμένει σε υψηλά επίπεδα, διαπιστώνω ότι πολλοί αναγνώστες φτάνουν σε δικά μου παλαιότερα ποστ, αναζητώντας απαντήσεις σε επίκαιρα θέματα για την οικονομία, την παιδεία, την περιφερειακή ανάπτυξη, τη διακυβέρνηση. Τα συναισθήματα από αυτή τη διαπίστωση είναι ανάμεικτα. Είναι άχαρο να διαπιστώνεις ότι υπήρξες μάντης κακών πραγμάτων, είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις απόψεις σου να γίνονται ευρύτερα αποδεκτές μετά από καιρό, ενώ πριν χαρακτηρίζονταν ακραίες και επικίνδυνες, είναι τέλος απογοητευτικό να παρατηρείς πως τα αυτονόητα ακόμη δεν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα και στην Ελλάδα, γιατί οι εξουσιάζοντες εξακολουθούν να μην βγάζουν τα μυωπικά γυαλιά του πολιτικού κόστους.

Ο τρίτος και βασικότερος λόγος της αποχής μου είναι, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, πως αισθάνομαι πως αν πω τη γνωμη μου σήμερα θα κατηγορηθώ για "γνώμη του καναπέ" , για  "κριτική εκ του ασφαλούς" και για ανακολουθία σε σχέση με όσα υποστήριζα στο παρελθόν. Όχι πως αυτά ισχύουν σε καμιά περίπτωση. Αλλά βλέπω γύρω μου μια ευκολία στο να ρίξουμε κάποιον δι' ασήμαντον αφορμήν στον Καιάδα και δεν έχω διάθεση να αντιπαρατεθώ με ανθρώπους, που ακολουθώντας την πάγια ελληνική πρακτική πως πάντα "φταίει η κατσίκα του γείτονα"  ψάχνουν με απίστευτη μανία εξιλαστήρια θύματα. Προτιμώ αυτή την εποχή τις πράξεις από τα λόγια. Και οι πράξεις αυτές έχουν να κάνουν με την  επαγγελματική μου δραστηριότητα, στην οποία προσπαθώ - κατά κάποιον τρόπο - να κάνω τις ιδέες και αξίες μου πράξη. 

Όμως τις τελευταίες μέρες αισθάνομαι να γέμισαν υπερβολικά οι "μπαταρίες της γραφής" και να πρέπει να "ξεφορτώσω" απόψεις γράφοντας. Νιώθω να τελειώνει ο χρόνος της αναμονής, πιστεύω πως φτάσαμε επιτέλους στην "αλλαγή σελίδας" ...όχι πως πιάσαμε πάτο ακόμη, αλλά είναι πλέον ορατό πως στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα τα πάντα θα ανατραπούν. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Και σε αυτή την ανατροπή, έχουμε υποχρέωση ο κάθε σκεπτόμενος, αλλά και δρων πολίτης, να πει την άποψή του και να παρέμβει στο μέτρο που του αναλογεί. 

Αναμείνατε λοιπόν απόψεις και θέσεις λίαν προσεχώς. Ένας κύκλος έκλεισε και ένας καινούργιος αρχίζει. Και τίποτα μα τίποτα δεν θα είναι στην Ελλαδίτσα μας όπως πριν. Και πρέπει να τα πούμε όλα με το όνομα τους, πριν να είναι πολύ αργά... αν δεν είναι ήδη.  

9 Νοε 2010

Προχτές εκλέξαμε. Την άλλη Κυριακή επιλέγουμε!

Πολλοί φίλοι και συμπολίτες μου αναρωτήθηκαν γιατί επέλεξα τη σιωπή - αν και προκλήθηκα - σε όλη την προεκλογική περίοδο μέχρι σήμερα, παρότι συμμετείχα ενεργά και ως υποψήφιος σε αυτή την εκλογική διαδικασία με το συνδυασμό του Τάσου Σαλεσιώτη. Όσοι με ξέρουν καλά, θεωρώ πως κατάλαβαν το γιατί. Η άποψη μου για την αλλαγή στο Δήμο με την επίτευξη της ευρύτερης δυνατής συνεργασίας όλων των εκείνων των δυνάμεων που πίστευαν σε αυτήν ήταν εδώ και καιρό δημόσια γνωστή. 

Είχα διατυπώσει τότε - τον περασμένο Απρίλιο - την εξής συγκεκριμένη άποψη:


" Σε αυτή τη βάση, η όποια συζήτηση αυτή την ώρα για πρόσωπα που θα μπορούσαν να τεθούν επικεφαλής, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και δεν συμβάλλει θετικά στην όλη προσπάθεια. Προέχει αυτή τη στιγμή η πολιτική σύγκλιση όλων των δυνάμεων που συμφωνούν στη δημιουργία ενός ενωτικού ψηφοδελτίου. Αυτό σημαίνει ότι άμεσα πρέπει να γίνουν δημόσιες συζητήσεις και στρογγυλά τραπέζια πάνω σε συγκεκριμένα θέματα που απασχολούν την πόλη, να κατατεθούν προτάσεις και να διαμορφωθεί ένα ολοκληρωμένο "πρόγραμμα αλλαγής για την πόλη".


Δυστυχώς αυτό δεν έγινε εφικτό πριν τις εκλογές. Όμως είχαμε μια σημαντική εξέλιξη: το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε, έστω και τοπικά, να κατεβάσει επίσημο υποψήφιο έναν καταξιωμένο άνθρωπο της αυτοδιοίκησης, τον Τάσο Σαλεσιώτη. Η δική μου στάση ήταν προφανής και δεδομένη : στήριξα με όλες μου τις δυνάμεις αυτή την πρωτοβουλία, γιατί πίστευα και πιστεύω πως η αλλαγή στην πόλη μπορεί να έρθει μόνο με την πρωτοβουλία του βασικού πόλου της δημοκρατικής παράταξης που είναι ο χώρος του ΠΑΣΟΚ και με την παρουσία ενός ισχυρού και έμπειρου υποψήφιου. 

Τα γεγονότα επιβεβαίωσαν του λόγου το αληθές. Ο Σαλεσιώτης κατάφερε αυτό που δεν κατάφεραν πολλοί εδώ και 25 ολόκληρα χρόνια στο Ναύπλιο. Μπήκε στον δεύτερο γύρο και διεκδικεί το Δήμο με αξιώσεις τη δεύτερη Κυριακή. Αν και με όχι συσπειρωμένο το σύνολο της κομματικής βάσης, πέτυχε αυτό που πολλοί πριν λίγο καιρό θεωρούσαν ακατόρθωτο. Να αμφισβητεί την παντοκρατορία Αναγνωσταρά και να αποτελεί τον κυριάρχο πόλο της αλλαγής στα δημοτικά πράγματα.

Πέντε ημέρες πριν την επαναληπτική εκλογή θα ήταν πολυτέλεια να ασχολούμαστε με το πως και γιατί  κάποιοι επέλεξαν συνειδητά και προκλητικά την συμπαράταξη με τη "συναλλαγή", κάποιοι άλλοι ξέχασαν το τελευταίο διάστημα  τον πραγματικό αντίπαλο και εξάντλησαν την κριτική τους σε λάθος στόχο (και αυτό το πλήρωσαν εν μέρει στα αποτελέσματα) και κάποιοι τρίτοι μοίραζαν τα "κουκιά" σε όλα τα στρατόπεδα, στη λογική του "διαίρει και βασίλευε".  Το αποτέλεσμα της κάλπης ήρθε να αποδείξει σε όλους ότι ναι, η αλλαγή στο Δήμο είναι περισσότερο από ποτέ ρεαλιστική. Μια ισχυρή πλειοψηφία που φτάνει το 60% των ψηφοφόρων απαιτεί αλλαγή στο Δήμο!

Τώρα είναι η ώρα της ατομικής ευθύνης του καθενός μας αλλά και της συλλογικής ευθύνης της κοινωνίας των πολιτών να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Τώρα είναι η ώρα των πολιτών να επιλέξουν και να απαιτήσουν αλλαγή πορείας στην πόλη. Οι "υποχρεώσεις" και οι "δεσμεύσεις" ολοκληρώθηκαν. Οι "συναλλαγές" και οι "αντιπαροχές" εξαντλήθηκαν. Τώρα επιλέγουμε - και αυτό καλώς ή κακώς επιτάσσει η παντοδυναμία που δίνει στο Δήμαρχο το νομοθετικό καθεστώς - την ηγεσία της πόλης. Τα κριτήρια της επιλογής είναι απλά και συγκεκριμένα:

  • Επιλέγουμε τον άριστο και τον ικανό! Και η επιλογή είναι εύκολη. Ανάμεσα σε ένα Δήμαρχο που υπήρξε ανύπαρκτος 8 χρόνια και σε έναν Νομάρχη που κατάφερε σε 4 χρόνια να κάνει όσα δεν έκαναν άλλοι σε δεκαετίες, η επιλογή είναι προφανής.
  • Επιλέγουμε τον έμπειρο. Ανάμεσα σε έναν Δήμαρχο που "κατάφερε", σε εποχές παχιών αγελάδων, να μην ολοκληρώσει ούτε ένα σημαντικό έργο στο Δήμο και να τον αφήνει καταχρεωμένο και έναν άνθρωπο που είναι ταγμένος στην αυτοδιοίκηση εδώ και 30 χρόνια με καταλυτική συμβολή σε πολλά και σημαντικά έργα στην ευρύτερη περιοχή, όπως το λιμάνι και τα έργα του Αναβάλου, η επιλογή είναι πάλι προφανής.
  • Επιλέγουμε αυτόν που σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, σε μια εποχή που οι δημόσιες δαπάνες θα περιοριστούν σημαντικά, μπορεί να κυβερνήσει αυτή την πόλη με γνώση και θέληση και να την κρατήσει ζωντανή, απέναντι σε κάποιον που κατασπατάλησε δημόσιο χρήμα χωρίς να αφήσει ένα στοιχειώδες έργο. 
  • Επιλέγουμε τέλος αυτόν που πιστεύει στον "Καλλικράτη" και τις νέες δυνατότητες που δίνει στην αυτοδιοίκηση και είναι έτοιμος να υπερασπιστεί με συνέπεια τα συμφέροντα της πόλης και των πολιτών της με πρόγραμμα και σχέδιο ανάπτυξης , απέναντι σε έναν δήμαρχο που έκανε 4 χρόνια να ολοκληρώσει έναν κόμβο (που τον πλήρωσαν οι πολίτες ακριβά) και θυμήθηκε τα ποδήλατα (αλλά όχι τους ποδηλατόδρομους) μια βδομάδα πριν τις εκλογές.
Καλώς ή κακώς, έχουμε μια και μόνη δυνατότητα : να επιλέξουμε έναν από τους δύο! Αυτή θα ήταν η δυνατότητα μας, όποιο κι αν ήταν το "ζευγάρι". Και είναι σαφές για μένα, κι αυτή θα ήταν η στάση μου έτσι κι αλλιώς, ότι δεν θα επέλεγα ποτέ τον νυν Δήμαρχο. Ήθελα και θέλω την ανατροπή στο Δήμο και θεωρώ πως έχουμε τη χρυσή ευκαιρία, η οποία δεν πρέπει να πάει χαμένη. 

Και σε αυτούς που μας καλούν σε "ψήφο κατά συνείδηση" ας απαντήσουμε με αποφασιστικότητα : Ναι! Η συνείδηση μας λέει Αλλαγή στο Δήμο! Ναι ! Η συνείδηση μας λέει επιτέλους αυτή η πόλη να αλλάξει ρότα! Ναι! Η συνείδηση μας λέει να κοιτάξουμε μπροστά, το πιο ανθρώπινο μέλλον για μας και κύρια για τα παιδιά μας. Ναι! Η συνείδηση μας λέει να κάνουμε ξανά την Ναυπλία Πρωτεύουσα.

Είναι η τελευταία μας ευκαιρία σύντροφοι και φίλοι. Δύσκολα θα ξαναβρούμε τέτοια.

14 Οκτ 2010

Πράσινο επιχειρείν : η μόνη ευκαιρία για ανάπτυξη

Η κρίση του περιβάλλοντος, η ανάπτυξη μιας νέας στάσης απέναντι στις ανθρώπινες ανάγκες και η ανάδειξη νέων αναγκών, έχουν φέρει στο προσκήνιο τόσο της πολιτικής όσο και της οικονομίας, ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής.

Η πρώτη φάση αντίδρασης της οικονομίας και της πολιτικής ήτανε μια αντίδραση θεσμοθέτησης και μια αμυντική στάση. Όμως τώρα έχουμε περάσει σε μια πιο ενεργητική φάση όπου η κρίση αυτή και οι νέες ανάγκες δίνουν ευκαιρίες αποτελούν ένα πεδίο ανάπτυξης πρωτοβουλιών και απελευθερώνουν νέες δυνάμεις.

Αυτό είναι ένα τοπίο για μια νέα επιχειρηματικότητα και οι παράγοντες διαμόρφωσης αυτού του πεδίου, βρίσκονται πια και μέσα στην ίδια την αγορά και μέσα στο περιβάλλον της. Υπάρχει – ας το πούμε μεταφορικά - μια ορχήστρα νέων επιχειρηματικών οριζόντων που έρχεται να απαντήσει τόσο στην κρίση του κοινωνικού και του περιβαλλοντικού κόστους της οικονομίας όπως επίσης και στην κρίση των πολιτιστικών αξιών.

Κανείς σήμερα δεν μπορεί πλέον να αμφισβητήσει ότι η ποιότητα ζωής συνάδει με την ποιότητα και την προστασία του περιβάλλοντος – αυτό είναι για παράδειγμα εμφανές και από την εξέλιξη των αξιών γης - και βέβαια συνάδει και με τον πολιτισμό.

Οι νέες ανάγκες που είναι συναφείς με την νέα ζήτηση είναι συνυφασμένες με τα νέα επαγγέλματα, με τα επαγγέλματα της πράσινης οικονομίας, της αειφορικής ανάπτυξης, με τα κοινωνικά και πολιτιστικά επαγγέλματα που έρχονται να καλύψουν την κοινωνική συνοχή και να ανοίξουν τους ορίζοντες για μια νέα ποιότητα ζωής και που υποστηρίζονται τελικά από τον ρόλο της ευαισθητοποίησης, της πληροφορίας και της γνώσης, και οδηγούν σε μια διεύρυνση τελικά της νέας ζήτησης σε ένα ανατροφοδοτούμενο κύκλο ποιότητας και προοπτικών.

Ποια είναι η βάση και ο πυρήνας τελικά αυτής της νέας επιχειρηματικότητας;  Πρέπει να απαντήσουμε σαν κοινωνία  στα εξής μεταξύ άλλων κυρίαρχα ερωτήματα:

1. Μπορούμε να θέσουμε την καλλιέργεια της επιχειρηματικής κουλτούρας ως το νέο εθνικό στρατηγικό στόχο?
2. Μπορούμε να αναδείξουμε την επιχειρηματικότητα ως τη νέα κοινωνική αξία, ικανή να παράξει κοινωνικό πλούτο και να δημιουργήσει νέα εργασία, έτοιμη να λογοδοτήσει και να αναλάβει την ευθύνη της έναντι του κοινωνικού συνόλου?
3. Μπορεί τελικά η επιχειρηματικότητα να είναι ο νέος ελκυστικός τόπος συνάντησης της δημιουργικής έκφρασης, της καινοτομίας, της επιστήμης και των ριζοσπαστικών εφαρμογών της?
4. Και επειδή εκτός από επιχειρηματίες είμαστε και δημοκράτες και σοσιαλιστές, μπορούμε επιτέλους να θέσουμε ως πολιτική προτεραιότητά μας την ανασύσταση και επαναοριοθέτηση του κατακερματισμένου, αναποτελεσματικού και δημοκρατικά μη νομιμοποιημένου δημόσιου χώρου, με στόχο τη ριζοσπαστική αλλαγή της κοινωνικής πραγματικότητας? Μιας πραγματικότητας που συντηρεί το μοντέλο της ιδιώτευσης και αναχαιτίζει τον προοδευτικό κοινωνικό μετασχηματισμό?

Εγώ λέω ΝΑΙ ! Μπορούμε! Αλλά λέω και κάτι άλλο! Αν δεν το κάνουμε θα συνεχίσουμε να κλωθογυρίζουμε σε έναν ατέρμονα φαύλο κύκλο χρεών, ελλειμμάτων και μνημονίων.

4 Σεπ 2010

....τα μεγάλα βαρίδια, που σιγά-σιγά έγιναν ασήκωτα για όλους μας...

Πολλά είπε ο ΓΑΠ χθες (πάντα λέει πολλά), αλλά μια παράγραφος συμπυκνώνει το ζουμί του μέλλοντος μας. Και δυστυχώς συχνά το ζουμί χάνεται μέσα στις ατέλειωτες πολιτικολογίες και αναγκαία "συνθήματα" που παραδοσιακά στην Ελλάδα συνοδεύουν τις πολιτικές ομιλίες. Φυσικά δεν περίμενα τα ΜΜΕ να εντοπίσουν και να προβάλλουν αυτό το ζουμί. Αλοίμονο! Το ζουμί κατ' αυτούς είναι οτι "δεν υπάρχουν παροχές"! 

Περιμένω πάντως να δω έναν πολιτικό ηγέτη (κι ο ΓΑΠ έχει όλα τα φόντα να είναι αυτός) που θα κάνει πολιτική ομιλία 20 λεπτών χωρίς συνθήματα και γενικότητες.

‎"Αφήνουμε πίσω τα σφάλματα της περιόδου της μεταπολίτευσης. Όλα εκείνα τα μικρά και τα μεγάλα βαρίδια, που σιγά-σιγά έγιναν ασήκωτα για όλους μας. Αφήνουμε πίσω όλοι τη σκανδαλώδη εύνοια των λίγων σε βάρος της πλειοψηφίας, που κάποιοι την ονόμασαν «κεκτημένα».
Αφήνουμε πίσω την οικονομία της επιδότησης ή των ενισχύσεων χωρίς παραγωγή, χωρίς σεβασμό και αξιοποίηση του πλούτου της χώρας μας. Αφήνουμε πίσω τη νοοτροπία, που έλεγε ότι η φοροδιαφυγή είναι ένδειξη προσωπικής μαγκιάς.
Αφήνουμε πίσω την πρακτική, όπου κανόνας έγινε η εξαίρεση από τον κανόνα. Αφήνουμε πίσω όλα αυτά τα φαινόμενα που άνθισαν πάνω στο γόνιμο έδαφος της ανοχής ή της αδιαφορίας."
Και μόνο αυτά να λέγονταν χτες από τον ΓΑΠ, και μόνο αυτά να γίνουν πράξη, εγώ δεν θέλω τίποτε άλλο. Θέλω μόνο τα ΑΥΤΟΝΌΗΤΑ!

25 Αυγ 2010

Μπάτσος με 18,5 ... Περιβαλλοντολόγος με 0,9 !!!

Η είδηση που άκουσα πριν λίγο με συγκλόνισε. Μαθητής εισήχθη σε ΤΕΙ με μέσο όρο βαθμολογίας 0,9! Κάτω από τη μονάδα! Και το ακόμη χειρότερο : Η σχολή στην οποία εισήχθη είναι το ΤΕΙ Περιβάλλοντος της Κοζάνης! Άκουσα επίσης ότι έπεσαν οι βάσεις στις παιδαγωγικές και τα πολυτεχνεία και ανέβηκαν στις φιλοσοφικές και την... Αστυνομία! 

Δεν ξέρω τι να πω. Στην Ελλάδα του 2010 για να γίνεις μπάτσος πρέπει να είσαι αριστούχος, ενώ για το περιβάλλον δεν υπάρχει και ...το φοβερό ενδιαφέρον. Ήθελα νάξερα σε ποια "βιώσιμη πόλη" θα κυκλοφορούν αυτοί οι "αριστούχοι μπάτσοι" μετά από μερικά χρόνια?

Τώρα φυσικά θα πει κανείς : "Μα τι λες? Δεν καταλαβαίνεις ότι το φτωχόπαιδο από την επαρχία, θέλει να ξεφύγει (αν δεν το "σπρώχνει" ο αφελής γονιός του) από τη μιζέρια και να έρθει στην πρωτεύουσα ή στην μεγάλη πόλη να σπουδάσει? Και τι καλύτερο από μια σχολή που θα τον πληρώνουν από την πρώτη μέρα των σπουδών του - κι έτσι δεν θα επιβαρύνει και την οικογένεια του - χώρια η σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση?"

Μάλιστα! Οκ. Να γίνουμε λοιπόν όλοι μπάτσοι! Αξιωματικοί! Πυροσβέστες! Και όσοι έχουμε και κάποια λεφτουδάκια, ας γίνουμε φιλόλογοι, δάσκαλοι, κάτι τέλος πάντων που θα μας διορίσει στο δημόσιο! Γιατροί και δικηγόροι γίνονται μόνο των πλουσίων πρωτευουσιάνων τα παιδιά! Εμείς οι επαρχιώτες δεν είμαστε για αυτά. Εμείς μια σχολίτσα και μετά ένα ρουσφετάκι απο τον τοπικό βουλευτή που μας έχει ανάγκη και μια θεσούλα, έστω με σύμβαση! Θα το παλέψουμε μετά για μονιμοποίηση!

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της ελληνικής περιφέρειας που πεθαίνει. Ευθύνες? Πολλές και σε πολλούς! Ευθύνες πρώτα από όλα στο κράτος που έριξε πολλά λεφτά τα τελευταία 30 χρόνια στον αγροτικό κόσμο χωρίς ποτέ να ελέγξει που πήγαν και χωρίς να κάνει το πιο σημαντικό : να καθοδηγήσει σωστά για τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας. Και σήμερα απλά ενταφιάζει την ελληνική γεωργία που δεν έχει κανένα μέλλον. Ή την αφήνει έρμαιο της εκτός σχεδίου δόμησης και της αυθαιρεσίας.

Ευθύνες στον ίδιο τον αγροτικό κόσμο, που "έφαγε" πολύ χρήμα 30 χρόνια τώρα, έφτιαξε με τα δανεικά τα σπίτια και τα αυτοκίνητα, έφυγε στην ουσία απο τα χωράφια και τα άφησε στους αλλοδαπούς, πληρώνοντας τους συχνά ακριβά. Διέλυσε τους συνεταιρισμούς και ανέχτηκε τους μεσάζοντες αεριτζήδες. Και το χειρότερο : απέκτησε και μικροαστική νοοτροπία και δεν προσπάθησε να κρατήσει τη νεολαία στα πάτρια εδάφη παρά την έσπρωχνε στην πόλη και το εύκολο βόλεμα. Και αφού πήγαν όλα στραβά, και αφού πίστεψε τα τελευταία χρόνια πως η νέα καλλιέργεια των "μαιζονετών" θα φέρει πάλι χρήμα, τώρα που έσκασε και αυτή η φούσκα, ψάχνεται και τσιμπάει στα φωτοβολταϊκά! Κι όταν θα δει κι αυτη τη φούσκα να σκάει οσονούπω, πάλι θα κλαίγεται και θα στέλνει το παιδί στην Αθήνα να γίνει μπάτσος.

Ευθύνες και σε όλους εμάς, στην κοινωνία που δεν εννοούμε να αποφασίζουμε πώς θα προχωρήσουμε σα λαός. Σαν χώρα. Τι θα παράγουμε? Τι θα είμαστε τα επόμενα 100 χρόνια? Προς τα που πάμε? Πόσους γιατρούς, δικηγόρους και μπάτσους θα φτιάξουμε ακόμη? Πότε θα ασχοληθούμε σοβαρά με το περιβάλλον? Πότε θα ενδιαφερθούμε για την πόλη που ζούμε? Για το τι αύριο προσφέρουμε στα παιδιά μας?

Δεν ξέρω! Βαρέθηκα τόσα χρόνια να τα γράφω! Βαρέθηκα στην κυριολεξία! Και κάθε χρόνο τέτοια μέρα ... πάλι τα ίδια! Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως αυτό να  είναι μια λύση! Να κλείσουμε όλα τα άλλα πανεπιστήμια και να ανοίξουμε παντού "μπατσοσχολές", να βγάζουμε μόνο μπάτσους. Και να γίνουμε η "μπατσοχώρα της Ευρώπης". Να μας αναθέσει η Ε.Ε. τη συνολική φύλαξή της. Να καταργηθούν όλες οι άλλες αστυνομίες και να υπάρχει μόνο η ελληνική. Με 5.000.000 μπάτσους για όλη την Ευρώπη! Ίσως τότε να προκόψουμε πραγματικά! 

Γιατί όσο και να μας "φυλάνε" οι άλλοι μυαλό δε θα βάλουμε.

22 Ιουν 2010

Κακοήθεις πασοκικοί εγωισμοί.



"Η εκτίμηση μας είναι πως η εσωκομματική πάλη καθορίζεται από δύο διαφορετικούς εγωισμούς. Έναν καλοήθη και έναν κακοήθη. Ο καλοήθης είναι εκείνος που αναφέραμε στην αρχή. Υπάρχει ένα ρεύμα που δεν διστάζει να στραφεί σε μια γενναία λύση συνεργασίας με υποψήφιο πέρα από την αυλή του....


Υπάρχει όμως και ο άλλος εγωισμός που σχηματίζει το δικό του ρεύμα. Ο εγωισμός της άρνησης και της περιαυτολογίας ο οποίος αναλύεται σε τρεις διαφορετικούς εγωισμούς.

Ο πρώτος είναι της σημαίας. Πρόκειται για τον εγωισμό των φανατικών που βρίσκονται σε παραδοσιακή σχέση έρωτα με το κίνημά τους και δεν θέλουν να το βλέπουν δεύτερο. Το αντιλαμβάνονται σαν πιστοί οπαδοί ποδοσφαιρικής ομάδας.


Ο δεύτερος είναι ο εκ του πονηρού. Αφορά εκείνους που ποντάρουν σε έναν δικό τους υποψήφιο διότι έτσι θα έχουν και την απαραίτητη επαφή για τις απαραίτητες εξυπηρετήσεις.
Ο τρίτος είναι φημολογούμενος και τον αναφέρουμε με επιφύλαξη αν και είναι ο πιο σοβαρός και επικίνδυνος. Στην διατύπωση είναι ίδιος εγωισμός όπως και οι άλλοι, φωνάζει για την αυτονόητη πρωτοκαθεδρία του ΠΑΣΟΚ. Η μόνη διαφορά είναι ότι περιέχει ιδέες και προτάσεις που καθυστερούν την απόφαση. Κωλυσιεργούν εσκεμένα επειδή ο απώτερος σκοπός είναι άλλος. Έχει ήδη συμφωνήσει η παρέα τους στη συμπαράταξη ή προσβλέπει σ’ αυτή, με τον συνδυασμό του κ. Αναγνωσταρά, ο οποίος είναι ειδικός συλλέκτης των Πασοκτζήδων ελευθέρας βοσκής, και έχουν κάθε προσωπικό συμφέρον να μην υπάρξει συμφωνία με την «άλλη πρόταση». Είτε για να καταλήξει να μην υποστηρίξει κανένα ψηφοδέλτιο από τον φόβο της συντριβής, είτε – αν ρισκάρει κάτι τέτοιο μέσα σε στο γνωστό κλίμα αμφισβήτησης και διχασμού – να το λεηλατήσουν εκ του ασφαλούς."

Εξαιρετικό κείμενο του Ιάσωνα Πετρινού το οποίο και προσυπογράφω ανεπιφύλακτα! Με τις δικές μου απόψεις θα επανέλθω άμεσα. Είναι η ώρα της απόλυτης υπευθυνότητας του καθενός μας. Τώρα θα κριθούμε με τη στάση μας, για το αν τελικά θέλουμε αλλαγή στο Δήμο Ναυπλίου ή θα ανεχτούμε για μια ακόμη φορά την Συναλλαγή.

Διαβάστε επίσης τα προηγούμενα άρθρα μου:

10 Μαΐ 2010

Ο κλέψας ... του κλέψαντος ... ω Έλληνα!

" Φέρτε πίσω τα κλεμμένα" ... " Να πληρώσουν οι κλέφτες" ...

Φράσεις της μόδας τον τελευταίο καιρό εν μέσω κρίσης. "Οργισμένοι πολίτες" κάθε τάξης και κάθε φυλής τα φωνάζουν σε κάθε πρόσφορη στιγμή για να δείξουν δήθεν το θυμό τους απέναντι σε αυτούς που "έκλεψαν"! Που κύρια είναι βέβαια οι πολιτικοί. Γιατί πρώτα αυτοί κλέβουν στην Ελλάδα. Λες και αυτούς δεν τους εκλέγουμε εμείς, αλλά έρχονται ουρανοκατέβατοι από το υπερπέραν και σαν άλλα Alien μας κάθονται στο σβέρκο.

Τριακόσια Δις δηλαδή εκλάπησαν από την Ελλαδίτσα μας και γιαυτό τώρα τα χρωστάμε.

Έχει ψάξει κανείς να βρει τι ακριβώς "εκλάπη" ? 
Λοιπόν εγώ τόψαξα λίγο : 
  • Πρώτα πρώτα "εκλάπησαν" 100δις για την πληρωμή μισθών και συντάξεων του Δημοσίου. Ναι κυρίες και κύριοι. Το ένα τρίτο του δημοσίου χρέους προέρχεται από δανεισμό για την πληρωμή μισθών και συντάξεων ( και επιδομάτων και των δαπανών τύπου "Μπάμπη") του Δημοσίου.
  • Άλλα 50δις οφείλονται λόγω των Εθνικών επιδοτήσεων στα αγροτικά προϊόντα. Προσέξτε, το τονίζω : των Εθνικών επιδοτήσεων! Είναι αυτά τα απίστευτα τα οποία υποσχόταν ο κάθε Μπασιάκος στους αγρότες, είναι η ιστορία με το βαμβάκι και άλλα πολλά.
  • Αλλά 75δις μας "έκλεψαν" οι εξοπλισμοί. Ναι, εδώ μιλάμε για λεφτά για την υπεράσπιση της πατρίδος, απέναντι στον γνωστό εχθρό εξ ανατολών. Και φυσικά επειδή δεν τα είχαμε , τα δανειστήκαμε.
  • Τέλος τα υπόλοιπα είναι βασικά τόκοι αποπληρωμής όλων των παραπάνω. Και ένα μέρος  εξωτερικό χρέος.
Μπορεί τώρα να μου ξαναπεί κάποιος ποιος πήρε τα "κλεμμένα" και πως θα τα ξαναφέρει πίσω? Όσο για τους "ενόχους" , αυτοί όλοι μαζι να έχουν πάρει μίζες 1δις είναι ζήτημα. Άρα ένα δις θα μπορούσαμε δυνητικά να απαιτήσουμε και πολύ θα μας ήταν. Σωζόμασταν με αυτό?  Όποιοι θεωρούν πως ναι, τους δίνω τα θερμά μου συγχαρητήρια ... και συλλυπητήρια ταυτόχρονα.

Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν ποιος "έκλεψε" και πόσο, γιατί "κλέψαμε" όλοι μας ανεξαιρέτως. Το πρόβλημα είναι αν θα πάψουμε πια όλοι μας να "κλέβουμε" και θα αποφασίσουμε να αλλάξουμε ρότα σαν λαός και χώρα, αξιοποιώντας εκείνα τα πλεονεκτήματα που διαθέτουμε και είναι μοναδικά και λειτουργώντας ορθολογικά και προπάντων με αξίες σαν κοινωνία και σαν πολίτες.

Αλλιώς Καραγκιόζηδες ήμασταν μια ζωή, Καραγκιόζηδες θα μείνουμε για πάντα.

27 Απρ 2010

Mίκη κάνεις λάθος!

Διάβασα πριν λίγο τη δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη για το ΔΝΤ. Έχω μέρες που προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μην γράψω κάτι για το "σήριαλ ΔΝΤ". Παρακολουθώ - όχι με ιδιαίτερη προσοχή για να είμαι ειλικρινής, γιατί μου είναι αδιάφορο - τα όσα λέγονται και κυρίως γράφονται και αισθάνομαι εντελώς ηλίθιος σαν πολίτης. Σαν να μη ζω εγώ σε αυτή τη χώρα, σαν να μην ξέρω εγώ τι έγινε και τι έχει συμβεί. Σαν όλοι αυτοί οι ειδικοί και οι ανειδίκευτοι που μιλάνε (και συχνά γκαρίζουν) και γράφουν, να ανακάλυψαν ξαφνικά τα τεράστια διαρθρωτικά οικονομικά προβλήματα της χώρας, να εντόπισαν μόλις χτες τις νέες συνωμοσίες που εξελίσσονται σε βάρος της "περίφημης" Ελλάδας που μας οδηγούν στην άνευ όρων υποταγή στο ΔΝΤ. Το ΔΝΤ που το ξέραμε, αλλά δεν το φοβόμασταν, και που τώρα έχει γίνει ο "κακός λύκος" για να πίνουν τα μικρά παιδιά το βράδυ το γάλα τους.

Και αυτή η σημερινή γραπτή δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη με έβγαλε από τα ρούχα μου. 

Πρώτα πρώτα τώρα κατρακύλησε η χώρα? Από το 2009? Αλήθεια θυμάται κανείς από την μεταπολίτευση και μετά - με εξαίρεση ίσως το 81-85 και το 93-96 - να μην κατρακυλάει αυτή η χώρα? Τώρα είδες την κατρακύλα Μίκη? Επί ΝΔ δεν την έβλεπες?

Ύστερα ... καιρό είχα να ακούσω αυτό το "για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι"! Και όποιοι άλλοι τέλος πάντων. Πάντα σε αυτή τη χώρα φταίνε κάποιοι άλλοι. Ακόμη και μεταξύ μας, πάντα φταίει ο γείτονας, ποτέ εμείς. Πόσο μάλλον όταν "σφίγγουν οι κώλοι" στο εσωτερικό, τότε φταίει πάντα ο ... ιμπεριαλισμός. Ποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν Μίκη μου? Μήπως αυτοί που μας έδιναν πακέτα Ντελόρ, ΚΠΣ κλπ κλπ τόσα χρόνια? Και εμείς τι τα κάναμε? Τα μετατρέψαμε σε ανάπτυξη Μίκη μου? Τα ρίξαμε στην παιδεία, την υγεία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, την αγροτική παραγωγή και τον τουρισμό? Ή τα εξαφανίσαμε με τον πιο μαγικό ομολογουμένως τρόπο στην ιστορία της παγκόσμιας οικονομίας της ανθρωπότητας?

Και το ότι σήμερα κάποιοι μας εγκαλούν για αυτή μας τη συμπεριφορά ερμηνεύεται ως επιθυμία τους να μας "καταργήσουν ως λαό"? Ποιος Έλληνας πολίτης μπορεί να το δεχτεί αυτό? Και από πότε η ορθολογική λειτουργία ενός κράτους, έτσι όπως λειτουργεί κάθε κράτος γύρω μας σε ανατολή και δύση, ονομάζεται "κατάργηση ενός λαού"? Σε τελική ανάλυση Μίκη μου, αν δεν μπορούμε μόνοι μας να καταργήσουμε το φακελάκι, το "μαύρο" ιδιαίτερο, τη μίζα στην εφορία και την πολεοδομία, τη χοντρή μίζα στα δημόσια έργα και τις προμήθειες του δημοσίου, τα ατελείωτα ρουσφέτια στην τοπική αυτοδιοίκηση, τότε ας έρθουν να μας τα καταργήσουν άλλοι! Κι αν αυτό εσύ το λες "κατάργηση του λαού" , εγώ Μίκη μου το λέω "επιτέλους άσπρη μέρα". Και θα ευγνωμονώ αυτόν που θα το πράξει. Θα προτιμούσα να είναι η Ελληνική Κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός (και νομίζω πως μπορούν ακόμη και τώρα την ύστατη στιγμή). Αλλά δεν με χαλάει, εδώ που φτάσαμε, να μας το επιβάλει ο οποιοσδήποτε.

Όπως δε με χαλάει να μας επιβάλλουν και συνεννόηση και συνεργασία με τη γείτονα Τουρκία. Το προτιμώ από το να σπαταλάω άσκοπα (συν τις χοντρές μίζες) ένα δεύτερο προϋπολογισμό για αμυντικές δαπάνες. Το προτιμώ για να δω επιτέλους: έχει πετρέλαιο αυτό το Αιγαίο? Κι ας μου ανήκει το μισό (από το πετρέλαιο , όχι από το Αιγαίο, προς αποφυγή παρεξήγησης) ! Από το ολότελα.... 

Κουράστηκα λοιπόν Μίκη μου να ακούω για συνωμοσίες και εχθρούς. Κουράστηκα να μου φταίνε οι άλλοι. Όχι Μίκη μου ! Εγώ φταίω! Εγώ και αυτοί που ψηφίζω. Και αν δεν μπορώ εγώ και αυτοί που ψηφίζω να λύσουμε το πρόβλημα, τότε ας έρθουν όποιοι έρθουν. Αυτοί τα έλυσαν και σε άλλα μέρη. Η διαφορά είναι πως εκεί οι αλλαγές έγιναν ανώδυνα σε 15 χρόνια. Εδώ δυστυχώς θα γίνουν επώδυνα για κάποιους σε 1-2, γιατί απλά όταν οι άλλοι προβληματίζονταν και προετοιμάζονταν, εμείς ζούσαμε στην τρελή χαρά. Τώρα ... ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε.

Γιαυτό διαφωνώ κάθετα μαζί σου Μίκη ! Ξέρεις τι περίμενα από σένα? Όχι συνωμοσιολογία και αντίδραση σε αυτά που είναι αυτονόητο πια ότι θα γίνουν! Αλλά να κτυπήσεις το καμπανάκι για μετά τα μέτρα. Εσύ που είσαι ζωντανό κομμάτι της πολιτιστικής περιουσίας, εσύ που συνέγειρες γενιές και γενιές με τα τραγούδια σου, θα περίμενα να πεις στους Έλληνες τι θα γίνει μετά τα μέτρα! Θα βάλουμε επιτέλους στόχους? Θα ξαναβρούμε οράματα αλλά και μεθοδολογία να τα υλοποιήσουμε? Θα δώσουμε περισσότερο βάρος στην συμμετοχή του πολίτη που τόσα χρόνια την ακούμε σαν ανέκδοτο? Θα αναδείξουμε τον πραγματικό πλούτο αυτής της χώρας και τις τεράστιες δυνατότητες των ανθρώπων της? Η μετά από δυο τρεις γενιές θα ξανακαλούμε τους "Στρος Καν" της εποχής να μας σώσουν? Και πάλι θα γκρινιάζουμε για συνωμοσίες και ιμπεριαλιστές? Αυτό είναι το ζήτημα Μίκη μου και όχι το ποιος έφταιξε και ποιος φταίει σήμερα! 

Υ.Γ. Ένας Έλληνας μετανάστης δεύτερης γενιάς προχτές στο Heilbronn μου είπε το εξής : "Εδώ στη Γερμανία οι Έλληνες είμαστε κλίκες. Οι Τούρκοι όπου παρουσιάζονται λένε "εμείς οι Τούρκοι". Εμείς λέμε "εγώ ο Σταύρος", "εγώ ο Δημήτρης", "εγώ ο Νίκος". Με τέτοια μυαλά δεν πάμε μπροστά!"

19 Απρ 2010

Η θα τους γαμ*** σουμε ή θα μας γαμ***σουν

Το περιστατικό συνέβη στην πλατεία Συντάγματος στο Ναύπλιο το περασμένο Σάββατο. Υψηλόβαθμος εφοριακός υπάλληλος κάθεται στην παρέα μου και δείχνει εξαιρετικά φορτισμένος. Συμμετέχουν ακόμη επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες, όλοι προσκείμενοι ως επι το πλείστον στο χώρο του ΠΑΣΟΚ. 

Η συζήτηση περιστρέφεται, όπως είναι λογικό, στα περί οικονομικής κρίσης. Ακούγονται διάφορες απόψεις υπέρ και κατά της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης. Οι περισσότεροι θεωρούν αυτονόητο το κρίσιμο ζήτημα της αναπτυξιακής πολιτικής. Ακούγονται πολλές απόψεις που έχουν να κάνουν με τα προβλήματα της περιοχής, την ανάπτυξη του τουρισμού, των πόλεων, τη διαχείριση των υδάτινων πόρων και των αποβλήτων.

Κάποια στιγμή ο εφοριακός υπάλληλος εκρήγνυται με πάταγο : " Ποια ανάπτυξη ρε παιδιά? Εδώ μου έκοψε 500 ευρώ από τον μισθό μου. Τσάμπα θα δουλεύω εγώ τώρα? Θα μου κόψει και τη σύνταξη σε  λίγο, θα μου τη δώσει και στα 65. Θα τον γα*** με τον ΓΑΠ. Ακούς εκεί να τολμήσει να βάλει χέρι στους μισθούς. Και μετά ήθελε να πιάσουμε και το τρίμηνο πλάνο για τα έσοδα. Αρχ*** α θα πιάσουμε. Μόνο τρεις εφορίες στις 140 το έπιασαν. Όχι παίζουμε. Σας λέω ... θα τον γαμ***με"!

Οι υπόλοιποι μένουμε άναυδοι στις θέσεις μας από την έκρηξη του εφοριακού. Η έκπληξη μας μεγαλώνει ακόμη περισσότερο, όταν μας αποκαλύπτει το ύψος των αποδοχών του που φτάνουν τις 3.000€!!! Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να αντιδράσει, μάλλον γνωρίζοντας ότι δεν αξίζει τον κόπο να αντιδράσει. Σιγά σιγά η παρέα διαλύεται και όλοι αποχωρούν διακριτικά.

Η πρώτη μου αίσθηση από το γεγονός ήταν ένα ισχυρό σοκ. Πίστευα  και πιστεύω στην αναλγησία του ελληνικού δημοσίου και των λειτουργών του, αλλά αυτή η "θορυβώδης" και ωμή επιβεβαίωση του μπροστά στα μάτια μου ήταν ένα ισχυρό σοκ. Φίλοι μου εξιστορούν δεκάδες παρόμοια περιστατικά τον τελευταίο καιρό, για εκπαιδευτικούς που γκρινιάζουν για τις αποσπάσεις και τις μεταθέσεις τους, για μηχανικούς που θέλουν όλο και περισσότερα προνόμια, για γιατρούς στα δημόσια νοσοκομεία που παραπονούνται για τις εφημερίες τους, για υπαλλήλους που αντιδρούν σε κάθε πρωτοβουλία που αμφισβητεί τα "κεκτημένα". Αυτό όμως που έζησα από πρώτο χέρι με προβλημάτισε πολύ και με εξόργισε.

Δεν πάμε πουθενά με αυτό το κράτος, με αυτούς τους υπαλλήλους, με αυτή τη νοοτροπία. Δεν έχουμε μέλλον. Όσο και να προσπαθεί ο Παπανδρέου και η κυβέρνηση, όσο και να δείχνουν διάθεση να συμμετέχουν ενεργά σε έναν αναπτυξιακό σχεδιασμό οι παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, αλλά και γενικότερα οι πολίτες, όσο δεν ξηλώνεται αυτός ο αραχνιασμένος μηχανισμός του δημόσιου τομέα, τίποτα δεν θα προχωράει. Όσο οι συντεχνίες και οι συνδικαλιστές θα κάνουν κουμάντο και θα εξουσιάζουν το κράτος, αυτή η χώρα θα βολοδέρνει ανάμεσα στα χρέη, τα δάνεια, τα ελλείμματα και τις λιτότητες, που αφορούν τελικά όλους εκτός από τους δημόσιους υπαλλήλους. 

Αν και δεν είμαι αισιόδοξος, θεωρώ πως αυτή την ώρα είναι ίσως η πιο κατάλληλη - και σίγουρα η τελευταία - ευκαιρία αυτό να αλλάξει. Και να  αλλάξει δραστικά. Δεν θα πω τώρα πως. Το γράφω άλλωστε χρόνια τώρα για επιμέρους θέματα σε αυτό το ιστολόγιο. Πρέπει όμως να γίνει τώρα. Και όσο "θορυβώδης" είναι η αντίδραση των υπαλλήλων, άλλο τόσο "θορυβώδες" πρέπει επιτέλους να είναι το ξήλωμα αυτού του status quo. Η "κοινωνική αναταραχή" που θα ισχυριστούν κάποιοι ότι μπορεί να προκληθεί, ας συγκριθεί με την αντίστοιχη κοινωνική αναταραχή που θα αντιμετωπίσουμε, αν αποτύχουμε ως χώρα να βγούμε από το τέλμα. Δεν μπορεί επιτέλους μια χώρα 12 εκατομμυρίων να πορεύεται με βάση τη διάθεση 500.000 δημοσίων υπαλλήλων. 

Ας τελειώσει επιτέλους αυτό το παραμύθι. Ας πάει κάθε εκπαιδευτικός στη θέση του δίπλα στο μαθητή, για να έχει ουσιαστικό νόημα η καλύτερη στην Ευρώπη αναλογία μαθητών - εκπαιδευτικών. Ας πάει κάθε μηχανικός, κάθε εφοριακός και κάθε γιατρός στη θέση του, ας ξεχάσει τους "μπάμπηδες" και τα προνόμια κι ας προσφέρει τις σωστές υπηρεσίες στον πολίτη. Κι όποιος δεν γουστάρει, η πόρτα είναι ανοιχτή και περιμένουν κι άλλοι, νέοι, στη σειρά με όρεξη για δουλειά. Επιτέλους ας μας αδειάσουν τη γωνιά όσοι μπήκαν στο δημόσιο για να κάθονται και όχι για να δουλεύουν. 

Η δουλειά δεν είναι ντροπή αλλά ούτε και προνόμιο. Είναι δικαίωμα και βασικά υποχρέωση, πολύ περισσότερο όταν το αντικείμενο της είναι η προσφορά υπηρεσιών και η διευκόλυνση του πολίτη. Η ευθύνη αυτής της κυβέρνησης και του Παπανδρέου προσωπικά είναι πολύ μεγάλη αυτή την ώρα. Γιατί τελικά για να μη μας "γα***σουν", πρέπει άμεσα να τους "γα***με" εμείς.

9 Απρ 2010

Κυβερνητική αναποφασιστικότητα: ένα πρόβλημα πολιτικής ηθικής

"...Έχουν περάσει από τον Οκτώβριο του 2009 ήδη έξη μήνες. Θα περίμενε κανείς ότι η κυβέρνηση θα είχε θέσει σε πρώτη προτεραιότητα την συγκρότηση των επιτροπών για το ΕΣΠΑ. Αντί αυτού, όσο γνωρίζω, και μακάρι να είχα άδικο, δεν έχει συγκροτήσει ούτε μία!!! Δηλαδή, δεν πέφτουν χρήματα στην αγορά διότι έτσι γουστάρουν μερικοί κυβερνητικοί παράγοντες, οι οποίοι αφού θέσουν τις δικές τους προτιμήσεις υπεράνω των αναγκών της χώρας, αφού δια της πρακτικής τους –το τι λένε στα λόγια μου είναι αδιάφορο- εμποδίζουν να πέσει χρήμα στην αγορά και να μην οδηγηθεί η χώρα σε αυξημένο δανεισμό χωρίς διασφάλιση αναπτυξιακών προγραμμάτων.

Από ότι μαθαίνω, υπάρχουν και χειρότερα. Η κυβέρνηση της ΝΔ μέσα στην πλήρη διάλυσή της και ακινησία δεν προώθησε 2.300 φακέλους επενδυτικών προγραμμάτων. Μάλιστα! Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όταν ανέλαβε το 2009 βρήκε αυτές τις περίπου 2.300 προτάσεις επενδύσεων που οι υπουργοί της ΝΔ δεν έκαναν τον κόπο να ασχοληθούν μαζί τους. Διότι δεν είχαν χρόνο οι άνθρωποι… Προείχαν, φαίνεται, οι επενδύσεις στα Ομόλογα, σε εταιρείες δημοσκοπήσεων και στα Βατοπέδια. Ήρθε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που αντιλήφθηκε και μας εξήγησε το βάθος και τις συνέπειες της κρίσης. Θα περίμενε κανείς ότι οι αρμόδιοι παράγοντες θα ασχολούνταν όχι μόνο με την αντιμετώπιση των αναγκών δανειοδότησης της χώρας, αλλά και με τις πολλαπλές προτάσεις επενδύσεων στην χώρα. Αντ’ αυτού οι αρμόδιοι προτίμησαν να δίνουν μάχες αρμοδιοτήτων στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Έξη μήνες μετά, από όσο μαθαίνω, ελπίζω και πάλι να μην έχω δίκαιο, ο αριθμός των φακέλων με προτάσεις για επενδύσεις έχει αυξηθεί από 2.300 σε 4.100!

Μάλιστα! Ναι! Η χώρα βρίσκεται σε βαθιά κρίση και αντί να γίνεται αξιολόγηση των υποβληθέντων επενδύσεων αφήνονται αυτές να συσσωρεύονται! Η πρακτική αυτή, ανεξάρτητα προθέσεων, υπονομεύει τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας και αυξάνει το πρόβλημα της αναντιστοιχίας ανάμεσα στο δανεισμό που μεγαλώνει το κόστος του και στην έλλειψη επενδύσεων. Ο πρωθυπουργός οφείλει να βρει άμεσα τους υπεύθυνους και να τους τραβήξει στην κυριολεξία τα αυτιά. Και αν αυτό δεν φτάνει να προχωρήσει στη λήψη πιο ριζοσπαστικών μέτρων... " 

Προδημοσίευση από άρθρο του Ν.Κοτζιά σε εφημερίδα του ερχόμενου Σαββάτου.

5 Απρ 2010

Εντός (ΕΕ), εκτός (έδρας) και επί τα λεφτά


Αυτό το έγγραφο μου είχε κοινοποιήσει πριν λίγο καιρό ο Παντελής Μήτσιου. Μεσολάβησε η περίφημη "υπόθεση Μπάμπη" με τις αποδείξεις των διοδίων. Σε όσους είμαστε μηχανικοί η υπόθεση είναι γνωστή εδώ και χρόνια. Οι μηχανικοί του Δημοσίου επιδιώκουν αρκετές μέρες το μήνα να είναι (ή να φαίνεται ότι είναι) "εκτός έδρας" επειδή αυτό συχνά τους αποφέρει έναν δεύτερο μισθό.

Έψαξα το θέμα λίγο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και ιδού τα αποτελέσματα από την Γερμανία.

Ένας κρατικός υπάλληλος, και μάλιστα ανώτατος (γιατί θεωρώ ότι ανώτατος είναι ο εκπρόσωπος τύπου της Γερμανικής Επιτροπής Ανταγωνισμού) δικαιούται έξι (6) ευρώ αποζημίωση για κάθε ημέρα που βρίσκεται σε υπηρεσιακή αποστολή μακριά απο την έδρα του. Στο ποσό αυτό περιλαμβάνεται και η διατροφή του. Όταν δε βρίσκεται εκτός Γερμανίας, πράγμα το οποίο για τον συγκεκριμένο υπάλληλο γίνεται συχνά, η αποζημίωση διπλασιάζεται και γίνεται δώδεκα (12) ευρώ.

Φαντάζομαι πως τώρα γίνεται κατανοητό πόσο εγκληματική για τις δημόσιες δαπάνες είναι η "επιδοματική" πολιτική που ακολουθείται χρόνια στην Ελλάδα. Και μη γυρίσει τώρα να μου πει κάποιος "ναι, αλλά ποιοι είναι οι μισθοί στη Γερμανία και ποιοι στην Ελλάδα" γιατί θα γελάσω! Αυτό το "παραμύθι" της "κότας και του αυγού" το ξεπέρασα εδώ και χρόνια. Μπορεί όντως στην Ελλάδα οι βασικοί μισθοί να είναι χαμηλότεροι, αλλά προσθέστε σε αυτούς τα κάθε είδους απίθανα επιδόματα, τα μαύρα (και αφορολόγητα με την ανοχή του κράτους) από το λάδωμα, τις μίζες, τα ιδιαίτερα, τα φακελάκια κλπ και ξανακάντε τη σούμα να δούμε ποιος παίρνει τελικά περισσότερα. Κι αν μου αποδείξει κάποιος ότι ο Γερμανός δημόσιος υπάλληλος έχει μεγαλύτερα πραγματικά εισοδήματα από τον Έλληνα, εγώ θα το παραδεχτώ δημόσια και θα το ποστάρω εδώ με ειλικρινή μεταμέλεια.

Να τελειώνουμε λοιπόν με αυτό το "ανέκδοτο" των επιδομάτων, να αποφασίσουμε επιτέλους σε αυτή τη χώρα να φτιάξουμε ένα ενιαίο μισθολόγιο στο δημόσιο τομέα, να σπάσουμε τα προνόμια κάθε συντεχνίας και να κάνουμε το κράτος αξιόπιστο απέναντι στον πολίτη. Το κατανοώ, δεν είναι εύκολο. Λογική δεκαετιών, με ρίζες στην οθωμανική αυτοκρατορία, δεν μπορούν εύκολα να εξαλειφθούν. Αλλά πρέπει επιτέλους από κάπου να αρχίσουμε, γιατί δεν πάει άλλο. Γιατί σε τελική ανάλυση όσο και να κατέβουν τα spread, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο, αν δεν μάθουμε να λειτουργούμε στοιχειωδώς σωστά σαν κοινωνία.

Υστερόγραφο: Προέκυψε και αυτό από την έρευνά μου. Η επιτροπή Ανταγωνισμού στην ισχυρότερη (και προφανώς με το μεγαλύτερο αντικείμενο) οικονομία της Ευρώπης έχει τριακόσιους (300) μόνιμους υπαλλήλους! Κατά πληθυσμιακή (και μόνο) αναλογία η Ελλάδα θα 'πρεπε να έχει τριάντα (30). Πόσους έχει αλήθεια?

14 Ιαν 2010

Πόσο χρήσιμος είναι τελικά ένας σωστός Παπανδρέου σε μια λάθος εξουσία?

"Τρία πράγματα χρειάζονται για την ανάπτυξη : στόχοι - κράτος - επενδύσεις. Ας πούμε πως το πρώτο και το τρίτο είναι δεδομένα (που δεν είναι 100%). Το κράτος και η λειτουργία του είναι αυτό που θα δώσει την ώθηση για μια άλλου τύπου  ανάπτυξη. Γιαυτό και θεωρώ πως η διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας είναι το μεγάλο στοίχημα αυτής της κυβέρνησης. Γιατί όλα τα άλλα δεν μπορούν να γίνουν χωρίς αυτό, αλλά και αυτό δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τα άλλα.

Ο  Καποδίστριας ΙΙ και οι νέες περιφέρειες της χώρας, σε συνδυασμό με τον νέο εκλογικό νόμο είναι τα σημεία κλειδιά για την εκ βάθρων αναδιοργάνωση του ανάλγητου ελληνικού κράτους. Πρέπει  να αποκτήσουμε ισχυρούς, αυτοδιοίκητους και -επιτέλους - αυτοχρηματοδοτούμενους δήμους. Πρέπει να αποκτήσουμε ισχυρή αιρετή περιφερειακή αυτοδιοίκηση γιατί μόνο σε αυτό το επίπεδο, όσο πιο κοντά γίνεται στον πολίτη μπορεί να αναπτυχθεί η συμμετοχή και η λογοδοσία. Πρέπει, μέσα από τον εκλογικό νόμο, να απεγκλωβίσουμε τον πολιτικό από την πελατειακή σχέση με τον πολίτη και να τον κάνουμε πραγματικό αντιπρόσωπο του."


"Η διαδικασία υιοθέτησης του νέου χάρτη της Αυτοδιοίκησης και της Περιφερειακής Διοίκησης θα είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για όλους μας, να αποδείξουμε ότι και θέλουμε και μπορούμε να το κάνουμε. Όλοι όσοι έχουμε ένα θεσμικό ρόλο, οφείλουμε να σκεφθούμε και να πράξουμε αντικειμενικά και ρεαλιστικά. Να αφήσουμε στην άκρη κάθε είδους μικροσκοπιμότητα, κομματική, πολιτική, ψηφοθηρική.

Πολλές φορές, αλλαγές αυτής της κλίμακας στο πολιτικό σύστημα και στη δημόσια ζωή προκαλούν ζημιά σε κακώς εννοούμενα συμφέροντα, αυτά που έχουν εδραιωθεί εδώ και δεκαετίες, που μας κρατάνε πίσω. Πρέπει να έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας ότι ο στόχος μας είναι ακριβώς αυτός: να σπάσουμε αυτά τα συμφέροντα και να δημιουργήσουμε μια νέα αντίληψη για το τι είναι και τι σημαίνει άσκηση δημόσιας εξουσίας σε όλα τα επίπεδα.

Πρέπει να πάψει η κακώς εννοούμενη πολιτική εξάρτηση μεταξύ βουλευτών, δημάρχων και νομαρχών. Να πάψει η συνήθης πρακτική της συνδιαλλαγής μεταξύ κυβέρνησης και Αυτοδιοίκησης, για τα κονδύλια και για τα έργα που αναπαράγει μια πελατειακή και αδιαφανής πολλές φορές σχέση, που αναπαράγει και τη διαφθορά. Πρέπει να πάψουν οι μικροεξυπηρετήσεις εις βάρος των βασικών συμφερόντων των πολιτών."


Αυτά είπε μεταξύ αλλων ο ΓΑΠ στην παρουσίαση του Καλλικράτη.  Και όλοι περίμεναν να δουν πως θα υλοποιηθεί η σημαντικότερη, κατά τη γνώμη μου ανατροπή που έχει ανάγκη ο τόπος! Και τι είδαμε? Ένα άχρωμο, άοσμο και προπάντων άτολμο κείμενο-πλαίσιο διοικητικής μεταρρύθμισης προς διαβούλευση. Και φυσικά, όταν ξεκινάς δειλά, πέφτουν τα κοράκια να σε φάνε! Και δυστυχώς στην Ελλάδα τα (κάθε είδους πράσινα, κόκκινα, μπλε και μαύρα) κοράκια κάνουν ακόμη κουμάντο!

Σε συζητήσεις με φίλους από διάφορους πολιτικούς χώρους και όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ ακούω απόψεις για την "παντοδυναμία του περιφερειάρχη και του δήμαρχου", για "διαδικασίες που δεν είναι δημοκρατικές", για τον "αφανισμό της κοινωνίας των πολιτών με την ισχυροποίηση της εξουσίας των μεγάλων δήμων και των περιφερειών" και άλλα πολλά, που έχουν αξία να ληφθούν υπόψη, αλλά για μένα δεν είναι αυτό το κυρίαρχο ζήτημα. Για μια ακόμη φορά κάνουμε κάτι τσαπατσούλικα και στο πόδι, δεν έχουμε σαφή στόχο ( το περίεργο για μια ακόμη φορά είναι πως ο ΓΑΠ έχει, αλλά όλοι γύρω του δείχνουν να είναι αλλού γι' αλλού!), δεν ξεκαθαρίζουμε τη διαδικασία, δεν δίνουμε αναπτυξιακη προοπτική σε μια αλλαγή που στην ουσία αποτελεί βασική προϋπόθεση για το σύνολο των δομικών αλλαγών που έχει ανάγκη άμεσα ο τόπος.

Τρεις βασικές αρχές κατά τη γνώμη μου πρέπει να διέπουν αυτή τη διοικητική μεταρρύθμιση:

  •  Η εξουσία στην περιφέρεια. Ναι! Αυτή είναι η λογική της Ευρώπης των περιφερειών, αυτό ισχύει παντού, αυτή είναι η μόνη αναπτυξιακή προοπτική. Εγώ θέλω πανίσχυρους και τους δύο βαθμούς της Τ.Α., αλλά όχι πανίσχυρο τον περιφερειάρχη και τον δήμαρχο. Δεν έχουμε ανάγκη από "μικρούς πρωθυπουργούς". Έχουμε ανάγκη από συλλογική και ευκίνητη διοίκηση κοντά στον πολίτη και με τη συμμετοχή και τον έλεγχο του πολίτη. Αυτό μεταφράζεται σε ένα απόλυτα αναλογικό εκλογικό σύστημα (και όχι σε αυτό που ισχύει σήμερα), αυτό σημαίνει αντιπροσωπευτικότητα σε όλα τα επίπεδα (και όχι διορισμούς αντιπεριφερειαρχών και αντιδημάρχων π.χ.), και φυσικά αυτό σημαίνει , πριν από όλα και πάνω από όλα λογοδοσία στους πολίτες (με τη δημιουργία και λειτουργία σωμάτων πολιτών μέσα από διαδικασίες εθελοντικής συμμετοχής και κλήρωσης).
  • Οι πόροι στην περιφέρεια. Πραγματικοί πόροι, άμεσα εισπραττόμενοι! Και όλο το ΕΣΠΑ (πλην λειτουργικών δαπανών της κεντρικής διοίκησης) στην περιφέρεια και τους Δήμους. Ναι! Εγώ θέλω άμεσους πόρους στην Τ.Α.! Από την άμεση φορολογία, από το ΦΠΑ, από το φόρο ακίνητης περιουσίας και από όπου αλλού. Δεν θα είχα αντίρρηση σαν πολίτης ακόμη και σε μια αύξηση του ΦΠΑ κατά 2-3 μονάδες, αρκεί να ήξερα ότι αυτά τα έσοδα θα πάνε για την πραγματική ανάπτυξη του Δήμου μου. Για να μην μπορεί ο εκάστοτε αιρετός δήμαρχος να κρύβεται πίσω από το άλλοθι του "δεν μου δίνει λεφτά το κράτος" . Για να μπορώ να τον ελέγξω και να κρίνω το έργο του. Για να ξέρω ότι τα χρήματα που πληρώνω μένουν στο τόπο τους και δεν "τρώγονται" στο δρόμο από διάφορους επιτήδειους.
  • Χωροταξικός σχεδιασμός των δήμων και των περιφερειών για την πραγματική (και προφανώς σήμερα πράσινη) ανάπτυξη και όχι για τις καρέκλες της εξουσίας. Μια πόλη και τρία χωριά δεν κάνουν έναν καινούργιο δήμο! Κάνουν πάλι μια πόλη και τρία χωριά, τα οποία υποβαθμίζονται σε βάρος της πόλης. Αντίθετα μια γεωγραφική περιοχή με κοινό αναπτυξιακό δυναμικό, είτε σαν αστικό περιβάλλον είτε σαν αγροτική περιοχή είτε σαν τουριστικό και πολιτιστικό υποκείμενο, μπορεί με τον κατάλληλο σχεδιασμό και με κίνητρα (οικονομικά αλλά και διοικητικά) να αναβαθμιστεί πραγματικά και να αναπτυχθεί βιώσιμα και να αποτελέσει αυτοτελή διοικητική περιφέρεια. Να αναπτύξει σωστά τις υποδομές της, την χωροταξική ανάπτυξη της, να προστατέψει αποτελεσματικά το περιβάλλον. Αυτή η γεωγραφική περιοχή δεν είναι απαραίτητο να ακολουθεί ντε και καλά υφιστάμενες διαιρέσεις, μπορεί και πρέπει να ανατρέψει υπάρχοντα "σύνορα" πόλεων, οικισμών, επαρχιών, νομών, σύνορα που στον έναν ή τον άλλο βαθμό δημιουργήθηκαν κάτω από συνθήκες που δεν εξυπηρετούσαν αναπτυξιακούς σκοπούς*. Ξαναλέω αυτό που έχω πει για τον τόπο μου, όσο κι αν πολλοί "βγάζουν σπυριά" στο άκουσμα του. Θεωρώ αδιανόητο (και φυσικά "ακριβό") Άργος και Ναύπλιο να συνεχίσουν να αποτελούν δύο ξεχωριστούς δήμους! 
Αυτές οι τρεις βασικές αρχές ικανοποιούνται από τον Καλλικράτη, έτσι όπως παρουσιάστηκε? Σύμφωνα με τα λεγόμενα Παπανδρέου ναι! Σύμφωνα με την εισήγηση του ΥΠΕΣ όχι! Και εύλογα διερωτάται κανείς : μα καλά , ο Ραγκούσης Υπουργός της κυβέρνησης του ΓΑΠ δεν είναι?

Δεν θα επεκταθώ προς το παρόν περαιτέρω. Θα περιμένω την εξέλιξη και το αποτέλεσμα της διαβούλευσης. Δεν έχω όμως καλό προαίσθημα! Και πολύ φοβάμαι πως και αυτή η ανατροπή, όχι απλά θα μείνει στα λόγια, αλλά θα χαθεί οριστικά η μεγάλη ευκαιρία να πάμε μπροστά! Υπάρχει ακόμη χρόνος να γίνει κάτι καλό! Διάθεση και πολιτική βούληση υπάρχει? Γιατί έχω διαρκώς την αίσθηση (την είχα και πριν, αλλά άλλο οι ασκήσεις επί χάρτου στην αντιπολίτευση και άλλο η εξουσία) ότι βλέπω έναν Παπανδρέου εξαιρετικά (έως απελπιστικά πια) μόνο και απογοητευτικά ανεκτικό (και συνάμα απολογητικό) στις καθημερινές παλινωδίες των κυβερνητικών στελεχών? Γιατί πρέπει ένας πρωθυπουργός να απολογείται τελικά τέσσερις ολόκληρες ώρες για τα σφάλματα και τις παραλείψεις των υπουργών του? Αν κάθε εκατό μέρες κάνει το ίδιο πράγμα, τότε τι ελπίδα έχουμε τελικά για αλλαγές σε τούτη τη ρημάδα την χώρα? Πόσο χρήσιμος είναι τελικά ένας σωστός Παπανδρέου σε μια λάθος εξουσία? Πότε επιτέλους θα αντιληφθεί ότι η μόνη δύναμη του είναι ο πολίτης? Ο πολίτης που ακόμη, σε πείσμα των συμφερόντων, του έχει εμπιστοσύνη και προσβλέπει στη δική του αποφασιστική συμβολή για ανατροπές. Φτάνει κι αυτός να του δώσει την εμπιστοσύνη και την εξουσία που δικαιούται.

* Η Τροιζηνία , μια γεωγραφική περιοχή της Αργολίδας, ανήκει εδώ και πάνω από 50 χρόνια στην Νομαρχία Πειραιά! Ο λόγος που η τότε κυβέρνηση επέλεξε αυτήν την παρανοϊκή διοικητική διαίρεση, ήταν το ότι η περιφέρεια του Πειραιά είχε ισχυρή παρουσία δημοκρατικών δυνάμεων και ειδικά της Αριστεράς, πράγμα το οποίο δυσκόλευε την εκλογή κυβερνητικών βουλευτών και απειλούσε τον απόλυτο έλεγχο της περιφέρειας. Έτσι φτάσαμε μέχρι και σήμερα η Τροιζηνία , αλλά και τα Κύθηρα, να ανήκουν ακόμη στο Νομό Πειραιώς! Αν αυτός ο παραλογισμός συνεχιστεί και τώρα, είναι σαφές ότι δεν έχουμε στόχο την προκοπή αυτού του τόπου.

29 Δεκ 2009

Τέλος Χρόνου

Δύο μέρες πριν το τέλος αυτού του χρόνου πρέπει να γράψω κάτι. Δεν γίνεται να μην ξεπροβοδίσω και εγώ μια χρονιά που φεύγει. Αν και φοβάμαι ότι και του χρόνου πάλι "κάθε πέρυσι και καλύτερα" θα λέμε, πρέπει να πω και εγώ τα ... κάλαντα μου και τις ευχές μου!

Τι μας αφήνει λοιπόν αυτός ο χρόνος στο πολιτικό σκηνικό?

Πρώτα πρώτα την απίστευτα γρήγορη κατάρρευση της κυβέρνησης του " καταλληλότερου". Μια κατάρρευση δεδομένη πολύ πριν γίνει. Μια κατάρρευση που οι μπουκ είχαν κόψει στα στοιχήματα. Μια κατάρρευση που αποδεικνύει πως όταν τελικά είσαι ανίκανος δεν στέκεσαι με κανένα δεκανίκι στην εξουσία.

Το δεύτερο που μας αφήνει αυτός ο χρόνος είναι μια  βαθιά οικονομική κρίση, κρίση εξόχως ελληνική και σε καμιά περίπτωση εισαγόμενη, κρίση όχι μόνο αριθμών και ελλειμμάτων, αλλά πρώτιστα κρίση αξιών μιας οικονομίας που έμαθε να λειτουργεί μόνο ως παραοικονομία σε όλα τα επίπεδα.  Και το χειρότερο είναι πως δεν υπάρχει φως στο τούνελ. Η κρίση βαθαίνει και τίποτα δεν δείχνει ότι θα ξεπεραστεί στο ορατό μέλλον.

Το τρίτο σημαντικό, ίσως το σημαντικότερο και το μόνο που, θεωρητικά, δημιουργεί ίχνη ελπίδας είναι η νίκη του Γ.Παπανδρέου (και όχι του ΠΑΣΟΚ) στις τελευταίες εκλογές και η επάνοδος του ΠΑΣΟΚ (και του ΓΑΠ) στην εξουσία μετά από 5,5 χρόνια. Η επιλογή των πολιτών ήταν σαφής και όχι απλά ψήφος διαμαρτυρίας. Και η προσμονή για τα αυτονόητα και τις ανατροπές είναι φανερή σε όποιον κινείται και επικοινωνεί με την πραγματική κοινωνία.

Και τι αναμένουμε από το 2010?

Όχι πολλά. Λίγα και καλά. Κατ'  αρχήν τα αυτονόητα. Την επάνοδο της αξιοπιστίας στην πολιτική, την επάνοδο του πολίτη στο επίκεντρο, το βάρος που πρέπει επιτέλους να δοθεί στο κρίσιμο πια ζήτημα περιβάλλον. Και μετά την στροφή προς την ανάπτυξη, την πράσινη ανάπτυξη που είναι πια μονόδρομος όχι για απλά καλύτερες μέρες, αλλά για την επιβίωση αυτής της χώρας.

Τα πρώτα δείγματα, τόσο στις προεκλογικές δεσμεύσεις όσο και στις κυβερνητικές εξαγγελίες υπήρξαν ενθαρρυντικά. Το πρόγραμμα των 100 ημερών έδειχνε να πιάνει τον παλμό της κοινωνίας. Όμως από τη στιγμή που περάσαμε στην υλοποίηση των επί μέρους θεμάτων, φάνηκε ξανά στον ορίζοντα η απίστευτη αγκύλωση της ελληνικής πολιτικής εξουσίας και κατ' επέκταση της διοίκησης σε πρακτικές του προηγούμενου αιώνα και σε μια εκνευριστική άρνηση να προχωρήσει τα αυτονόητα. 

Ψάχνουμε να βρούμε τι φταίει. Κάθε μέρα διαβάζω και ακούω (όσο αντέχω) στα ΜΜΕ απίστευτες βλακείες για θέματα που πραγματικά απορώ, ποιος πιστεύει ότι θάπρεπε να απασχολούν τους Έλληνες πολίτες. Ακόμη και στα νέα μέσα διακρίνω μια αμηχανία και συχνά απογοήτευση. 

Νομίζει κανείς αλήθεια ότι έχουμε αυτή τη στιγμή σαν κοινωνία και χώρα την πολυτέλεια να ασχολούμαστε ξανά και ξανά με τα "πολιτικά εγκλήματα" του παρελθόντος? Δηλαδή τι διαφορετικό έκανε η ΝΔ 5,5 χρόνια?  Σε τελική ανάλυση ας πάνε κάποιοι φυλακή κι ας δημιουργηθούν εκείνοι οι θεσμοί και οι ασφαλιστικές δικλείδες για να μην επαναληφθούν στο μέλλον! Τόσο δύσκολο είναι να ξεκινήσει έστω μια τέτοια διαδικασία?  

Νομίζει κανείς αλήθεια ότι έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε σε ατελείωτες συνεδριάσεις το αν θα καταργηθεί η βάση του 10 στις πανελλήνιες εξετάσεις? Μήπως είναι πιο σημαντικό, εκτός από αυτονόητο, να γυρίσουν οι χιλιάδες αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί στις οργανικές τους θέσεις ώστε να πάψουμε να έχουμε σχολεία χωρίς εκπαιδευτικούς, αν και έχουμε την καλύτερη αναλογία εκπαιδευτικών - μαθητών στην Ευρώπη?

Νομίζει κανείς αλήθεια ότι η κοινωνία ασχολείται με τη γρίπη? Και επειδή ο "κύριος τίποτα" είχε τη φαεινή ιδέα να παραγγείλει εμβόλια και για τις ...γάτες, θα πρέπει τώρα να το κάνουν με το ζόρι όλοι και σπαταλάμε απίστευτα λεφτά σε διαφημίσεις? Μήπως και εδώ η στελέχωση των μονάδων υγείας με το προσωπικό που θάπρεπε να έχουν (και που κάπου αλλού περιδιαβαίνει) είναι αυτονόητη προτεραιότητα? 

Αυτό το τραγικό άγχος των κυβερνητικών στελεχών να παράξουν σε βασικούς τομείς κυβερνητικό έργο χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα δείχνει το τεράστιο κενό που υπάρχει εδώ και πάνω από μια δεκαετία μεταξύ του πολιτικού συστήματος και των πολιτών. Κενό το οποίο συντηρείται και από την κυριαρχία των διαφόρων πανίσχυρων συντεχνιών, αυτών που κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου τους ονόμασε "μη προνομιούχους" και το ΠΑΣΟΚ (και φυσικά μετά και η ΝΔ) τους έκανε, όχι απλά προνομιούχους αλλά "άρχοντες" και κλειδοκράτορες της εξουσίας που επέβαλαν το "θέλω προνόμια- δεν δουλεύω" και απαγορεύουν οποιαδήποτε διαταραχή στο βάλτο που λέγεται Ελληνικό Δημόσιο.

Για όσους ψάχνουν λοιπόν αυτό που λείπει για να ξεκινήσουν ανατροπές και αλλαγές είναι ένα και επίσης αυτονόητο. Λείπει ο μηχανισμός επικοινωνίας της εξουσίας με την κοινωνία και τους πολίτες. Κι μην γυρίσουν τώρα κάποιοι να μουν πουν : "μα πως ? εμείς φέρνουμε την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και την δημόσια διαβούλευση σε όλα τα θέματα". Καλά είναι αυτά αλλά πρέπει να έχεις και τους κατάλληλους ανθρώπους να το κάνεις! Τους έχεις? Έψαξες στοιχειωδώς να τους βρεις? Έχεις τους "opinion makers"  μέσα στις τοπικές κοινωνίες? Αυτούς που χωρίς δεσμεύσεις θα ακούσουν, με σεβασμό στο διάλογο, τη γνώμη των πολιτών και θα τη μεταφέρουν χωρίς φτιασιδώματα και στεγανά στην κορυφή της εξουσίας? Και μετά θα προωθήσουν πάλι προς τα κάτω τις σωστά επεξεργασμένες προτάσεις που θα γίνουν αποδεκτές από την κοινωνία ώστε να γίνουν οι απαιτούμενες αλλαγές? Όχι! Δεν έψαξες! Πιστεύεις πως αυτός είναι ο ρόλος του κόμματος. Λυπάμαι αν είναι  αυτή η άποψη σου! Τίποτα άλλο.

Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στην ελληνική κοινωνία? Φυσικά και υπάρχουν! Περισσότεροι από όσο φαντάζεται κανείς! Και όχι απλά υπάρχουν, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα ανταποκριθούν με απίστευτη δυναμική σε ένα τέτοιο κάλεσμα. Ιδού η Ρόδος λοιπόν. Θέλουμε τομές και αλλαγές? Βρείτε πρώτα τους κατάλληλους ανθρώπους... είναι εδώ ... ανάμεσα μας. Έχουν άποψη και διάθεση να προσφέρουν. Και μετά σπάστε τα στεγανά των κομμάτων, των συνδικαλιστών, των συντεχνιών που δεν θέλουν αλλαγές. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.   

Ο χρόνος εξαντλείται! Το 2010 θα είναι σημαντική χρονιά για το που θα πάει αυτός το τόπος! Αν δεν τολμήσουμε τώρα θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά, μα το κυριότερο θα το πληρώσουν ακριβά τα παιδιά μας.

Καλή Χρονιά σε όλους!