Τέλος Χρόνου

Δύο μέρες πριν το τέλος αυτού του χρόνου πρέπει να γράψω κάτι. Δεν γίνεται να μην ξεπροβοδίσω και εγώ μια χρονιά που φεύγει. Αν και φοβάμαι ότι και του χρόνου πάλι "κάθε πέρυσι και καλύτερα" θα λέμε, πρέπει να πω και εγώ τα ... κάλαντα μου και τις ευχές μου!

Τι μας αφήνει λοιπόν αυτός ο χρόνος στο πολιτικό σκηνικό?

Πρώτα πρώτα την απίστευτα γρήγορη κατάρρευση της κυβέρνησης του " καταλληλότερου". Μια κατάρρευση δεδομένη πολύ πριν γίνει. Μια κατάρρευση που οι μπουκ είχαν κόψει στα στοιχήματα. Μια κατάρρευση που αποδεικνύει πως όταν τελικά είσαι ανίκανος δεν στέκεσαι με κανένα δεκανίκι στην εξουσία.

Το δεύτερο που μας αφήνει αυτός ο χρόνος είναι μια  βαθιά οικονομική κρίση, κρίση εξόχως ελληνική και σε καμιά περίπτωση εισαγόμενη, κρίση όχι μόνο αριθμών και ελλειμμάτων, αλλά πρώτιστα κρίση αξιών μιας οικονομίας που έμαθε να λειτουργεί μόνο ως παραοικονομία σε όλα τα επίπεδα.  Και το χειρότερο είναι πως δεν υπάρχει φως στο τούνελ. Η κρίση βαθαίνει και τίποτα δεν δείχνει ότι θα ξεπεραστεί στο ορατό μέλλον.

Το τρίτο σημαντικό, ίσως το σημαντικότερο και το μόνο που, θεωρητικά, δημιουργεί ίχνη ελπίδας είναι η νίκη του Γ.Παπανδρέου (και όχι του ΠΑΣΟΚ) στις τελευταίες εκλογές και η επάνοδος του ΠΑΣΟΚ (και του ΓΑΠ) στην εξουσία μετά από 5,5 χρόνια. Η επιλογή των πολιτών ήταν σαφής και όχι απλά ψήφος διαμαρτυρίας. Και η προσμονή για τα αυτονόητα και τις ανατροπές είναι φανερή σε όποιον κινείται και επικοινωνεί με την πραγματική κοινωνία.

Και τι αναμένουμε από το 2010?

Όχι πολλά. Λίγα και καλά. Κατ'  αρχήν τα αυτονόητα. Την επάνοδο της αξιοπιστίας στην πολιτική, την επάνοδο του πολίτη στο επίκεντρο, το βάρος που πρέπει επιτέλους να δοθεί στο κρίσιμο πια ζήτημα περιβάλλον. Και μετά την στροφή προς την ανάπτυξη, την πράσινη ανάπτυξη που είναι πια μονόδρομος όχι για απλά καλύτερες μέρες, αλλά για την επιβίωση αυτής της χώρας.

Τα πρώτα δείγματα, τόσο στις προεκλογικές δεσμεύσεις όσο και στις κυβερνητικές εξαγγελίες υπήρξαν ενθαρρυντικά. Το πρόγραμμα των 100 ημερών έδειχνε να πιάνει τον παλμό της κοινωνίας. Όμως από τη στιγμή που περάσαμε στην υλοποίηση των επί μέρους θεμάτων, φάνηκε ξανά στον ορίζοντα η απίστευτη αγκύλωση της ελληνικής πολιτικής εξουσίας και κατ' επέκταση της διοίκησης σε πρακτικές του προηγούμενου αιώνα και σε μια εκνευριστική άρνηση να προχωρήσει τα αυτονόητα. 

Ψάχνουμε να βρούμε τι φταίει. Κάθε μέρα διαβάζω και ακούω (όσο αντέχω) στα ΜΜΕ απίστευτες βλακείες για θέματα που πραγματικά απορώ, ποιος πιστεύει ότι θάπρεπε να απασχολούν τους Έλληνες πολίτες. Ακόμη και στα νέα μέσα διακρίνω μια αμηχανία και συχνά απογοήτευση. 

Νομίζει κανείς αλήθεια ότι έχουμε αυτή τη στιγμή σαν κοινωνία και χώρα την πολυτέλεια να ασχολούμαστε ξανά και ξανά με τα "πολιτικά εγκλήματα" του παρελθόντος? Δηλαδή τι διαφορετικό έκανε η ΝΔ 5,5 χρόνια?  Σε τελική ανάλυση ας πάνε κάποιοι φυλακή κι ας δημιουργηθούν εκείνοι οι θεσμοί και οι ασφαλιστικές δικλείδες για να μην επαναληφθούν στο μέλλον! Τόσο δύσκολο είναι να ξεκινήσει έστω μια τέτοια διαδικασία?  

Νομίζει κανείς αλήθεια ότι έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε σε ατελείωτες συνεδριάσεις το αν θα καταργηθεί η βάση του 10 στις πανελλήνιες εξετάσεις? Μήπως είναι πιο σημαντικό, εκτός από αυτονόητο, να γυρίσουν οι χιλιάδες αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί στις οργανικές τους θέσεις ώστε να πάψουμε να έχουμε σχολεία χωρίς εκπαιδευτικούς, αν και έχουμε την καλύτερη αναλογία εκπαιδευτικών - μαθητών στην Ευρώπη?

Νομίζει κανείς αλήθεια ότι η κοινωνία ασχολείται με τη γρίπη? Και επειδή ο "κύριος τίποτα" είχε τη φαεινή ιδέα να παραγγείλει εμβόλια και για τις ...γάτες, θα πρέπει τώρα να το κάνουν με το ζόρι όλοι και σπαταλάμε απίστευτα λεφτά σε διαφημίσεις? Μήπως και εδώ η στελέχωση των μονάδων υγείας με το προσωπικό που θάπρεπε να έχουν (και που κάπου αλλού περιδιαβαίνει) είναι αυτονόητη προτεραιότητα? 

Αυτό το τραγικό άγχος των κυβερνητικών στελεχών να παράξουν σε βασικούς τομείς κυβερνητικό έργο χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα δείχνει το τεράστιο κενό που υπάρχει εδώ και πάνω από μια δεκαετία μεταξύ του πολιτικού συστήματος και των πολιτών. Κενό το οποίο συντηρείται και από την κυριαρχία των διαφόρων πανίσχυρων συντεχνιών, αυτών που κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου τους ονόμασε "μη προνομιούχους" και το ΠΑΣΟΚ (και φυσικά μετά και η ΝΔ) τους έκανε, όχι απλά προνομιούχους αλλά "άρχοντες" και κλειδοκράτορες της εξουσίας που επέβαλαν το "θέλω προνόμια- δεν δουλεύω" και απαγορεύουν οποιαδήποτε διαταραχή στο βάλτο που λέγεται Ελληνικό Δημόσιο.

Για όσους ψάχνουν λοιπόν αυτό που λείπει για να ξεκινήσουν ανατροπές και αλλαγές είναι ένα και επίσης αυτονόητο. Λείπει ο μηχανισμός επικοινωνίας της εξουσίας με την κοινωνία και τους πολίτες. Κι μην γυρίσουν τώρα κάποιοι να μουν πουν : "μα πως ? εμείς φέρνουμε την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και την δημόσια διαβούλευση σε όλα τα θέματα". Καλά είναι αυτά αλλά πρέπει να έχεις και τους κατάλληλους ανθρώπους να το κάνεις! Τους έχεις? Έψαξες στοιχειωδώς να τους βρεις? Έχεις τους "opinion makers"  μέσα στις τοπικές κοινωνίες? Αυτούς που χωρίς δεσμεύσεις θα ακούσουν, με σεβασμό στο διάλογο, τη γνώμη των πολιτών και θα τη μεταφέρουν χωρίς φτιασιδώματα και στεγανά στην κορυφή της εξουσίας? Και μετά θα προωθήσουν πάλι προς τα κάτω τις σωστά επεξεργασμένες προτάσεις που θα γίνουν αποδεκτές από την κοινωνία ώστε να γίνουν οι απαιτούμενες αλλαγές? Όχι! Δεν έψαξες! Πιστεύεις πως αυτός είναι ο ρόλος του κόμματος. Λυπάμαι αν είναι  αυτή η άποψη σου! Τίποτα άλλο.

Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στην ελληνική κοινωνία? Φυσικά και υπάρχουν! Περισσότεροι από όσο φαντάζεται κανείς! Και όχι απλά υπάρχουν, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα ανταποκριθούν με απίστευτη δυναμική σε ένα τέτοιο κάλεσμα. Ιδού η Ρόδος λοιπόν. Θέλουμε τομές και αλλαγές? Βρείτε πρώτα τους κατάλληλους ανθρώπους... είναι εδώ ... ανάμεσα μας. Έχουν άποψη και διάθεση να προσφέρουν. Και μετά σπάστε τα στεγανά των κομμάτων, των συνδικαλιστών, των συντεχνιών που δεν θέλουν αλλαγές. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.   

Ο χρόνος εξαντλείται! Το 2010 θα είναι σημαντική χρονιά για το που θα πάει αυτός το τόπος! Αν δεν τολμήσουμε τώρα θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά, μα το κυριότερο θα το πληρώσουν ακριβά τα παιδιά μας.

Καλή Χρονιά σε όλους!

Αν οι γονείς δεν έχουν λόγο, τότε ποιος έχει?

Ο σύνδεσμος ήρθε μέσα από ένα σχόλιο της logia στο προηγούμενο ποστ. Και φυσικά δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη να το ανεβάσω. Ελπίζω ο φίλος Γιάννης Πανάρετος να το δει και εδώ, εκτός από τις επιστολές που έχει λάβει. Ξέρω ότι διαβάζει το ιστολόγιο μου.

Το θέμα έχει δυο πλευρές : η μια είναι η ικανοποίηση και η χαρά ότι υπάρχουν εκπαιδευτικοί που αγαπάνε πραγματικά το λειτούργημα τους, γιατί κυρίως αγαπάνε τα παιδιά και τη γνώση. Η άλλη είναι η απογοήτευση και ο θυμός για ένα δημόσιο σύστημα διοίκησης και στην παιδεία,  για το οποίο η αξιολόγηση είναι παντελώς άγνωστη λέξη και το οποίο δεν ξέρει να λειτουργήσει πραγματικά μέσα στις ανάγκες της κοινωνίας.

Αγαπητέ Γιάννη ! Ξέρεις τι πιστεύω ? Πιστεύω πως αυτό το θέμα με τη διευθύντρια του Σχολείου του 3ου Γυμν. Ν. Φιλαδέλφειας είναι πολύ πιο σοβαρό από το σημειωματάκι που "έκαψε" τον Ντίνο Ρόβλια!

" ... Προσπάθησα να επικοινωνήσω με την Διευθύντρια του ΠΥΣΔΕ και τηλεφωνικά, να της εκφράσω την αγωνία μας και την επιθυμία μας, όμως αν και κατανοώ την έντασή της και τις πιέσεις που δέχεται πανταχόθεν, δεν μπορώ να κατανοήσω την αντίληψή της, πως "οι γονείς δεν έχουν κανένα λόγο για τα παιδιά τους και ουδείς αναντικατάστατος"!!!!
Πώς μπορεί κάποιος που ασχολείται με την εκπαίδευση, να γελοιοποιεί την αγωνία ενός γονιού, εκλεγμένου στη θέση του Προέδρου του ΔΣ του Συλλόγου μας κλείνοντάς του το τηλέφωνο;
Ουδείς αναντικατάστατος, μου είπε! Μα, είμαστε όλοι ίδιοι; Δεν υπάρχουν καλοί, καλύτεροι και χειρότεροι; Η ίδια η διαδικασία των κρίσεων δεν το αποδεικνύει αυτό;Και αν εμείς οι γονείς δεν έχουμε λόγο για το καλό των παιδιών μας, τότε ποιός έχει;..."

Το δικαίωμα στη γνώση δεν μπορεί να "πωλείται" έναντι υποχρέωσης προσευχής!

Δεν με εμπνέουν ούτε οι μέρες, ούτε τα γεγονότα να γράψω κάτι. Τα συναισθήματα των ανθρώπων που παρατηρώ γύρω μου είναι αμηχανία, απογοήτευση, καμιά φορά και πανικός. Από τους πολιτικούς ακούω πάλι τα ίδια πράγματα.

"Πρόβλημα το ασφαλιστικό ", " πρόβλημα η παιδεία" ,  " πρόβλημα η φοροδιαφυγή" ,  " πρόβλημα η ανεργία ", " μεγάλο πρόβλημα η οικονομία" , " νέο πρόβλημα η ηλεκτρονική διακυβέρνηση" , " ο εκλογικός νόμος" , " ο καποδίστριας ΙΙ". Big problem η γρίππη, τόσο που μπορει και να κλείσουν τα σχολεία, για να μην συνωστίζονται λεει οι μαθητες στην τάξη και μεταδίδουν τον ιό! Λες και αμα συνοστίζονται στα φροντιστήρια,στα ηλεκτρονικά και στα μπαρακια το βραδυ,δεν θα τον μεταδώσουν.

Όλα αυτα τα παραπάνω δεν μπορούν να μου δώσουν αφορμή για ένα ποστ. Άλλωστε αν ψάξει κανείς αυτό το ιστολόγιο,αν βάλει αυτές τις λέξεις στην αναζήτηση ,όλο και κάποιο ποστ με τη γνώμη μου θα βρει! Και δεν μ αρέσει να επαναλαμβάνομαι.

Σήμερα όμως βρήκα μια αφορμη για ποστ. Και είναι μια καλή αφορμή για μας τους πολίτες να σπάσουμε επιτέλους "μερικά αυγά", τη στιγμή που τα ...αυτονόητα θεωρούνται από πολυ "αριστερά" έως ... ακατόρθωτα.

Δείτε λοιπόν το παρακάτω και παρτε πρωτοβουλίες, ειδικά όσοι είστε γονείς με παιδιά σε σχολική ηλικία. Είναι μια σαφής περιγραφή της διαδικασίας αίτησης προς τον Συνήγορο του Πολίτη για την κατάργηση της προσευχής και των θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία. Για να πάψει επιτέλους το δικαίωμα στη γνώση να ανταλλάσσεται με μια προσβλητική για τον άνθρωπο υποχρέωση στην προσευχή.

Από δελτίο τύπου του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, πληροφορήθηκα ότι έγινε και στην Ελλάδα αίτηση από μητέρα για κατάργηση της προσευχής και των θρησκευτικών συμβόλων στο σχολειο όπου φοιτά το παιδί της, διότι αυτά περιορίζουν την θρησκευτική του ελευθερία. Κατόπιν τούτου ήρθα σε επαφή με το ΕΠΣΕ και ενημερώθηκα για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί καθένας να κάνει την ίδια κίνηση, με τον ελάχιστο δυνατό κόπο και αναστάτωση.

Οι αιτήσεις μπορούν να γίνουν με εξουσιοδότηση προς το ΕΠΣΕ και μπορούν να απευθύνονται στον Συνήγορο του Πολίτη. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι κίνησης για τους οποίους μπορείτε να ενημερωθείτε απευθείας από το ΕΠΣΕ, ο παραπάνω ωστόσο είναι ο απλούστερος και ασφαλέστερος. Το ΕΠΣΕ θα σας στείλει τα σχετικά έγγραφα και θα αναλάβει να σας ενημερώνει για τις κινήσεις που θα ακολουθήσουν.

Τα προσωπικά στοιχεία των αιτούντων είναι εμπιστευτικά και δεν θα δημοσιοποιηθούν. Ο Συνήγορος του Πολίτη κινεί την υπόθεση ερχόμενος σε επαφή με το Υπουργείο Παιδείας. Ειδικά σε ό,τι αφορά την προστασία των προσωπικών στοιχείων ανηλίκων ο νόμος είναι πολύ αυστηρός. Επομένως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας ως προς αυτό.

Οι κινήσεις μπορούν να γίνουν όλες μέσω fax και δι’ αλληλογραφίας, επομένως δεν χρειάζεται να αφιερώσει κανείς χρόνο σε μετακινήσεις. Όσο περισσότερα άτομα καταθέσουν τέτοιες αιτήσεις, τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει να έχουν αποτέλεσμα. Όποιος ενδιαφέρεται να κάνει την κίνηση ας έρθει σε επαφή με το office@greekhelsinki.gr για να τον κατευθύνουν.

Από την Αόρατη Μελάνη.

Does he actually work?

Τέσσερεις μέρες μετά τις εκλογές είχα αναφερθεί στην άστοχη παρουσία του Γιάννη Μαγκριώτη,  λίγες μόλις ώρες μετά την ορκομοσία του ως υπουργού, σε εκπομπή του Ευαγγελάτου και σε συζήτηση που δεν είχε κανένα λόγο να παρευρίσκεται και να λέει αυτά που έλεγε. Προς τιμην του ο Γ.Μαγκριώτης ζήτησε συγγνώμη δημόσια και περιόρισε τις εμφανίσεις του. Και γενικά τον τελευταίο καιρό ευτυχώς, με παραίνεση και του ΓΑΠ, δεν βλέπουμε συχνά και χωρίς ιδιαίτερο λόγο , υπουργούς της κυβέρνησης σε συζητήσεις εκτός αρμοδιότητας τους τουλάχιστον.

Όμως τον τελευταίο καιρό έχουμε έναν καινούργιο ... "σταρ" ! Τον αναπληρωτή υπουργό  άμυνας Πάνο Μπεγλίτη, που "γράφει ώρες" τις τελευταίες ημέρες επι παντός επιστητού στα παράθυρα! Αυτό που διαπίστωσα μόλις, είναι ότι μας πήραν χαμπάρι στο εξωτερικό. Διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε!

"It seems that whenever I turn on Greek TV these days, Deputy Minister of National Defence Panos Beglitis is there, waiting to enlighten me with his views on a vast range of subjects. Morning, afternoon or evening, I see him holding forth on the Stage programme, the national deficit, and the electoral system of Greece. In fact, I see him commenting on all subjects except the ministry for which he hold a portfolio: Defence.

...

Instead of being “hard at work” in their respective ministries, they seem to spend a good deal of their day going from studio to studio. And don’t think they have anything specific to announce: rather than outlining any specific plans for resolving a vast range of problems Greece confronts, they bicker, kafeneio style, about who’s fault it is." 

Ουδέν  σχόλιο από μένα!

Η εργολαβία καλά κρατεί ...εμείς τι κάνουμε?

Εχω μέρες που δεν μιλώ για το θέμα επιλογής πολιτικών στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης. Είχα γράψει για τη διαδικασία. Περίμενα με υπομονή το αποτέλεσμα της διαδικασίας επιλογής. Μπορώ να πω πως δεν με ξένισαν οι μέχρι τώρα επιλογές. Δεν καταλαβαίνω φυσικά ακόμη σε τι ωφέλησε ακριβώς αυτή η διαδικασία , έτσι όπως έγινε. Εντάξει ! Επιλέξαμε τους καλύτερους από τους αρεστούς, γιατί αυτό έπρεπε να κάνουμε! Αλλά τους υπόλοιπους? Θα υπάρξει μια αξιοποίηση τους πιθανόν στον μέλλον? Θα ασχοληθεί κανείς με αυτή την εξαιρετική βάση δεδομένων που δημιουργήθηκε? Δεν το γνωρίζω. Το εύχομαι.

Και ξαφνικά μας προέκυψε ο κ. Κουτούπης! Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι οι ατέλειες της ηλεκτρονικής διαδικασίας θα έφερναν αργά η γρήγορα ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Κατά τη γνώμη μου αντιμετωπίστηκε τουλάχιστον έγκαιρα και ανώδυνα. Και σε αυτή την περίπτωση η κοινότητα των πολιτών του διαδικτύου έπαιξε πάλι τον καθοριστικό ρόλο της.

Όμως σε τέτοιες περιπτώσεις είναι προφανές ότι δεν μπορείς να αποφύγεις και την δημόσια κριτική των ΜΜΕ, η οποία φυσικά δύσκολα θα είναι καλοπροαίρετη. Λαμπρόν παράδειγμα χθες η κ. Λώρη Κέζα, γνωστό πνευματικό παιδί του Στρατηγού Πρετεντέρη, η οποία έχει πάρει εδώ και καιρό εργολαβία στο ΒΗΜΑ την προσωπική αποψίλωση του ΓΑΠ , και με την οποία έχουμε ξαναασχοληθεί εδώ.

Γράφει λοιπόν χθες στο Βήμα  η κυρία ΓΑΠολόγος:

" Ο γραμματέας είναι το δεξί χέρι του υπουργού: αν του είναι άγνωστος ή αντιπαθής, το χέρι θα είναι σαν πρόσθετο, πλαστικό. Δεν έχει κανείς αντίρρηση για μια αρτιμελή διοίκηση. Κυρίως δεν μπορεί να έχει αντίρρηση ο Πρωθυπουργός. Ο ίδιος, όταν ήλθε η ώρα να επιλέξει συνεργάτες για να υλοποιήσει τα όνειρά του, διάλεξε τους κοντινούς του. Ας μην ξεχνάμε ότι διορίστηκαν ως υπουργοί άνθρωποι που εργάζονταν στο πολιτικό γραφείο του, άνθρωποι που δεν έθεσαν υποψηφιότητα στις εκλογές, ούτε τους ανακάλυψε από βιογραφικό. Τους διάλεξε από εκτίμηση και συμπάθεια - κάτι που είναι σύννομο."

Κοντολογίς νομίζει κάποιος ότι λέει το εξής :  "Γιατί ρε Γιώργο, ενώ εσύ έβαλες τους κολλητούς σου, δεν αφήνεις και τους υπουργούς να βάλουν τους δικούς τους? Και μας προκύπτουν Κουτούπηδες με τα opengov και τις σαχλαμάρες?" Αυτό λέει όντως ? Η μήπως θέλει εμμέσως πλην σαφώς να περάσει την γραμμή των αφεντικών της, που θέλουν και αυτοί να βάλουν τους δικούς τους ανθρώπους μέσα στο σύστημα της διακυβέρνησης και ξαφνικά βρισκουν μπροστά τους έναν τοίχο?

Ευτυχώς που η εν λόγω κυρία στερείται πένας και έτσι μέσα στο ίδιο της το κείμενο αυτοαναιρείται μόνη της! Η εντολή των αφεντικών της όμως είναι ξεκάθαρη: "χτύπα στο ψαχνό χωρίς οίκτο!" Δεν είμαι βέβαιος ότι έχει την ικανότητα να βρει στόχο η εν λόγω κυρία. Ίσως όμως  να είναι μόνο οι προειδοποιητικές βολές από ...δοκίμους! Και μετά να πλακώσει το πυροβολικό! Το θέμα είναι αν υπάρχει η κατάλληλη ασπίδα μπροστά στον ΓΑΠ για να αποκρούσει τους κάθε διαμετρήματος πυροβολισμούς! Υπάρχει? Δεν είμαι και τόσο βέβαιος ακόμη!

Υστερόγραφο : Καλό θα ήταν κάποιος να εξηγήσει στην αγαπητή Λώρη  τι είναι και πως λειτουργεί το Facebook, γιατι δεν έχει ιδέα! Όπως και να της πει ότι οι χρήστες δεν είναι 3,5 αλλά 350 εκατομμύρια στον πλανήτη.

Αντώνης όπως Γιώργος , αλλά...

Η νίκη του Α.Σαμαρά, όπως και εκείνη του Γ.Παπανδρέου πριν δύο χρόνια, δεν ήταν μια νίκη κάποιας τεχνικής ή κόλπου. Ήταν αποτέλεσμα μεγάλων κοινωνικών ρευμάτων που μακριά από τις επιρροές των διαπλεκομένων και εκείνων που έχουν τον πρώτο λόγο στα ΜΜΕ, επέβαλαν λύσεις που σύμφωνα με το σώμα των εκλεκτόρων δύνανται να φέρουν καλύτερες προοπτικές για τους ίδιους, από ότι οι επιλογές που έκαναν τα «συστήματα». Από αυτή τη σκοπιά και οι δύο εκλογές ήταν εκλογές αύξησης της αυτονομίας της πολιτικής. Αυτονομία που οφείλουν οι δύο πολιτικοί να προασπίσουν, αρκεί να κατανοήσουν ότι όταν μιλάμε για αυτονομία του Πολιτικού από μεγάλα συμφέροντα δεν εννοούμε μόνο τη δική τους προσωπική αυτονομία, αλλά όλου του δικού τους περίγυρου: Βουλευτών, προσωπικών συνεργατών, υπουργών, διοικητών τραπεζών και ΔΕΚΟ.

Προδημοσίευση από το άρθρο του Νίκου Κοτζιά στην αυριανή Αξία.

Τολό : Η ελπίδα είναι εδώ ... και είναι όμορφη....

" ... Κι όμως! Υπάρχει και η άλλη όψη , αυτή της πρωτόγονης ομορφιάς και της απίστευτης γαλήνης, αυτή που χαρακτήριζε το Τολό τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο ή και ακόμη πιο πριν. Και δεν πίστευα ούτε στο πιο τρελό μου όνειρο ότι αυτή την εικόνα θα την έβλεπα μέσα στην καρδιά του χωριού. Πίσω από μια μάντρα που και ο πιο υποψιασμένος επισκέπτης δεν θα πίστευε ότι θα αντίκριζε κάτι τόσο εντυπωσιακό, μα συνάμα και τόσο αυθεντικό..."

To post αυτό γράφτηκε στην "πίσω πλευρά", γιατί το θεώρησα αρχικά ένα κομμάτι των προσωπικών μου βιωμάτων και εμπειριών. Τελικά πιστεύω πως πρέπει να το μοιραστώ και με το ευρύτερο κοινό αυτού του ιστολογίου, μια και θεωρώ ότι δεν μοιράζομαι απλά μια συναρπαστική εμπειρία, αλλά μου δίνεται ξανά η ευκαιρία να πω τη γνώμη μου - και φυσικά να τη συζητήσουμε - για το ποια πιστεύω ότι πρέπει νάναι η ρότα που πρέπει επιτέλους να χαράξουμε σε αυτή τη χώρα, για να μπορέσουν να ζήσουν καλύτερα τα παιδιά μας.

Σας παρακαλώ πολύ όλους και όλες ! Διαβάστε το! Δείτε τις εικόνες! Σχολιάστε και διαδώστε το! Αξίζει την προσοχή όλων μας!